Humble Pie - Town and Country (1969)

Hoge verwachtingen van de "supergroep", maar valt toch een beetje tegen. Eigenlijk samen te vatten in één woord: mwoh...

Ik heb Home & Country meteen na het uitkomen in 69 gekocht en hij heeft alle verkopen ( om aan geld voor nieuwe LPs te komen ) en latere opruim akties overleeft. Ik geef toe dat deze plaat niet is wat je je bij een supergroep voorsteld ( live maakten ze dat predikaat wel volop waar ) maar de afwisseling in het repertoire en de lekkere basic uitgevoerde muziek maken dit toch tot een plaat die kwa sfeer onder je huid kruipt. Vette 4 ster van deze jongen !

Ik vond dit na "As Save As Yesterday Is" een enorme tegenvaller.....

Het gemiddelde is wel wat aan de lage kant. Deze is niet zo goed als As Save As Yesterday Is, maar het is absoluut een plaat die de moeite waard is.

Hij is minder smerig en rauw dan z'n voorganger. Zoals Droombolus al zegt, meer een 'basic approach' met wat meer aandacht voor de meerstemmigheid.

Helemaal niet slecht hoor.

Gave meer folkrock gerichte plaat van Shirley/Marriott/Frampton/Ridley.

Maar daarom niet minder goed. Het is juist zeer aangenaam en erg mooi.
Luisterliedjes en veel aandacht voor melodie en akoestische gitaar en trommeltjes.

Tracks 12&13 horen volgens mij niet bij de originele release (althans niet bij de mijne), maar ik geef toe dat 't muggenziften is... Prima plaat overigens!

Je hebt helemaal gelijk. En nou we toch aan het muggenziften zijn.......... op de LP hoorde je aan het einde van het titelnummer nog een riedeltje daarna zei iemand met zo'n wasknijper op de neus stem: "The folks've just arrived !". Die grap heb ik digitaal nooit meer teruggehoord.

Door mij vergeten tot ik het album enige dagen geleden afspeelde: "Silver Tongue". Wervelend stukje rock (is het prog?) in een budgetverpakking. Leuke opstap naar de opvolger.

Kreeg vandeweek de nieuwe LP reissue binnen. Met een andere hoes, maar in dit geval vind ik dat geen bezwaar. In heb altijd het gevoel de foto's op ozzinele hoes eigenluk bedoeld waren als de binnenkant van een klaphoes .........

Het geluid is werkeluk prima, met een bodem in het geluid zoals die door ( de held ) Greg Ridley bedoelt was. Niet dat ik de plaat nou opeens ga opwaarderen omdat ik het licht gezien heb, maar lekkerder hoorde ik 'm in de afgelopen 50 jaar nog nooit.

Wat 'n fijn laid back plaatje blijft dit toch van dit stelletje rasmuzikanten. Het spelplezier spat er vanaf. Tel daar het kenmerkende rauwe stemgeluid van Steve Marriott bij op en je hebt 'n kanjer van 'n album.
In mijn ogen 'n wat onderschatte plaat die na 50 jaar nog steeds staat als 'n huis.

Had het geluk recent nog 'n originele Duitse persing van Immediate te vinden op van dat lekkere dikke vinyl in prachtige staat.
Kwam overigens goed uit want m'n eigen exemplaar was onderhand wel aan vervanging toe.
En die sobere tekstloze hoes vind ik eigenlijk ook wel mooi en sfeervol.

Heerlijk hoe alles nog helemaal klopt in het Humble Pie-kamp.

Alle bandleden zijn zangers, multi-instrumentalisten en eigenlijk ken ik geen band die op dit level presteert. De genres folk, blues en rock (zelfs psychedelica) worden prachtig afgewisseld.

Er is een boxset met alle lp's voor niet meer dan 150 euro, waarvan mijn handen jeuken om te bestellen.

Home and Away is trouwens een prachtige afsluiter met een mooie fade-out-fade-in in het eindstuk waardoord de lp ook mooi akoestisch eindigt.

Omdat het label Immediate failliet ging, stapte band over op nieuw management en een label. Zowel het label als de nieuwe manager wilden dat de band meer de harde bluesrock-kant (ofwel boogierock) op zou gaan, op de volgende releases, en het idee van drie frontmannen werd ook losgelaten. Steve moest de frontman worden, Peter de leadgitarist en Greg gewoon de bassist.

Op deze prachtige, bijna pastorale plaat is dat allemaal nog niet aan de orde. Een beetje een anomalie in het oeuvre van Humble Pie, die toch bekend staat als heavy band, hebben we hier ook een klein inkijkje in wat Peter allemaal van plan was, met zijn solocarrière die enkele jaren later zou volgen.

De muziek op deze plaat is zo ontzettend in mijn straatje dat ik het zo jammer vind, dat de band niet deze sound en muzikale benadering wat meer zou exploreren. De plaat verveelt nergens, en het brede palet aan stijlen zorgt voor een goede cohesie.

Er was een korte periode in de britse rock, waarin dit soort platen gemaakt konden worden. Ik denk dan ook een beetje aan Jethro Tull, Savoy Brown, Keef Hartley Band, Traffic, etc. Ik word er nostalgisch van, terwijl ik die tijd niet heb mee gemaakt.

In mijn ogen een redelijke opvolger van het debuut waar de koers nog gericht is op folk rock, de wat ruigere bluesrock variant spaarzaam aanwezig is en Marriott nog niet de zo dominante factor is die hij later wel zou worden.
De plaat start met een wat a-typische opener; Take Me Back, het ''trommeltjesgeroffel'' en de irritante zanglijnen vormen voor mij niet direct een aanbeveling voor de rest van de schijf.
Pas bij The Light of Day begint het album voor mij te leven. Een song die nog een glans heeft van de late hippie jaren.
Cold Lady; Marriott 'croont' zich met zijn soulvolle vocalen door dit nummer heen, het blijft een heerlijke song.
Helaas zakt hierna de plaat voor mij wat in. Bij Only You Can See veer ik weer wat op. Alsof ik langs een oever aan een zonovergoten Engels meanderend riviertje lig. Fraaie folkrock in optima forma.
Silver Tongue zelfde laken het pak alleen wat ruiger van aard en alleen Marriott kan zo zingen, wat een dijk van een stem had de beste man toch.
Home and Away; hier trekt de samenzang de aandacht; dit was toch een kracht van de band hoor; Ridley en Frampton verzorgen hier de zang en zij doen dat met verve.
79th Street Blues kent een wat jolig karakter, ingegeven door de boogie rock en de wat kinderachtige achtergrondzang maken het niet tot een earpleaser.
De instrumentale afsluiter Greg's Song is dan weer degelijk uitgevoerd.
Zo zijn er altijd 2 gedachten die door mijn hoofd gaan bij Town and Country; enkele folky krakers waar ik geen genoeg van kan krijgen maar ook een handjevol nummers waarbij ik het gevoel heb dat ze nooit het demostadium hebben verlaten. Desalniettemin kan ik hier een dikke voldoende aan meegeven, het talent is immers alom aanwezig, Marriott is waanzinnig alleen is de band nog steeds wat zoekende voor mijn gevoel.

Sterk album, alleen is Ollie Ollie het FX van dit album. Waarom toch?