Humble Pie - Rock On (1971)

In mijn boek is dit een echte rock klassieker, maar daar sta ik alleen in geloof ik. Gezien de vele reacties.

Shine On, Stone Cold Fever luisteren nog steeds prima weg.

Pffa... tja... klassieker... Er staan flink wat fijne rock n roll nummers op maar de productie en opnamekwaliteit zijn niet echt goed. Komt bij dat het op het einde allemaal wat inkakt. Doe mij maar "Smokin" of "Eat It", of nog liever een live plaatje van ze

Eh nee, een klassieker kan ik dit album niet echt vinden. De kwaliteit van de songs is te wisselend en op het prijsnummer Stone Cold Fever heeft Marriott de zang zo vaak gedubbeld dat er met de beste wil van de wereld van geen kant meer te volgen is waar hij het nou precies over heeft. Zit wel een prachtige mondharmonica break in trouwens. Hij kon een behoorlijk potje blazen, jammer dat hij daar zo weinig mee gedaan heeft.......

Deze wordt beschouwd als de ultieme Pie plaat.

Vink ik niet, ik vind de plaat hiervoor beter.
Wel is deze iets harder en steviger.

Stone Cold Fever en Rollin' Stone zijn gewedige songs.
Strange Days is een echte gitaar-track (voior liefhebbers van goeie vette solos)

Verwacht een mengeling van folk, country, boogie, blues en rock.

Solo van Frampton in Stone Cold Fever mag er ook zijn.

'Stone Cold Fever' is geweldig. Een aantal tracks vind ik minder goed. Bijvoorbeeld '79th and Sunset' en 'Red Neck Jump' met honky tonk piano en 'A Song For Jenny' is voor mij teveel countryachtig. Het refrein van laatstgenoemde nummer vind ik wel goed.
Zingt Steve Marriot alle nummers? Wie zingt er op 'Big George'?

Da's Greg Ridley (de bassist).

2e plaat van The Pie voor A&M.

Geproduceerd door Glyn Johns. Hij geeft er een lekker live-geluid aan.
De tracks Stone Cold Fever, Rollin' Stone en The Light klinken ercht heerlijk en op een bepaalde mate lekker agressief.

The Pie in de bezetting Marriot/Ridley/Shirley/Frampton heeft een wat softere inslag als de Clempson/Marriot-line up, maar de melodieen zijn om te smullen.

The Pie was in de begindagen ook lekker veelzijdig.
Blues, Boogie, Country, Folk, Pop etc.

Goede plaat dit, wederom.

Strange Days. Wat een power blues. Die stem! Steve Marriott. Zo hoor je ze echt niet meer. Heerlijke sfeervolle begin jaren 70 rock plaat. Wat een tijd. Wat een weelde aan goede muziek. Wat een armoede nu.

Heb naast de cd nu ook de orginele LP te pakken. Heerlijke sound. Mooie klaphoes. Terug in de tijd: Rock on!

Ik trek mijn score ook een stukje omhoog. Uiteindelijk blijft de score nog ergens rond de 3,5* hangen (wat ik schandalig vind, maar ik schijn teveel te brommen hierom).

De titelloze voorganger vind ik de allerbeste van the Pie, en daarna Smokin', maar deze is gewoon ook echt een waanzinnige plaat.

Strange Days is de absolute kers op deze taart. Een beetje jazzy bluesrocker, waarvan met name het intro niet onderdoet voor een Allman Brothers-song, compleet met percussie, orgel en piano. De stem van Steve Marriott is hier trouwens op zijn best.

Een wisselvallig plaatje van de mannen. Echter 1 song valt op door een brok aan afwisseling, gitaarsolo's en de soulvolle vocalen van Marriott, en dat is Strange Days. Een licht psychedelische track op een loom bedje van dampende blues, hoe goed wil je ze hebben. Met een Belgisch biertje in de hand is het goed toeven met een dergelijke song, wat een pracht.