Humble Pie - Smokin' (1972)

De tweede incarnatie van Humble Pie is heel wat Hotter dan de eerste (met P. Frampton, kent ook zo z,n momenten).

Het is Heavy Bleus Rock met een flinke snuf soul met een fixatie voor de ruigere kant van het leven. Steve Marriott (Small Faces) bereikt voor de derde en laatste keer zijn finest hour qua succes.

Het zijn de nummer Hot en Nasty en 30 days in the hole die deze plaat van de eeuwige vergetelheid kunnen ontrekken. Het slot nummer is overigens een ripp off van een toen al oude Jeff Beck riff. (het zij zo!)

Niet te vergeten een echte aanrader voor liefhebbers van The Black Crows

Ik ben ook meer een liefhebber van het Pie werk na Frampton. Hoewel de vroege Humble Pie natuurlijk ook zijn goede momenten kent, pas met Clemson erbij werd het die kenmerkende zware, groovende bluesrock met flinke porties funk en de nodige soul invloeden.
Dit album is wel één van hun beste, vind ik ook. Hoewel het bij tijden, zoals bij zoveel van hun werk, wat gedateerd mag klinken. Hot n Nasty, The Fixer (dat in principe gewoon heavy metal is), 30 Days in the Hole: allemaal zeer rock n roll.

En ja, '72-'74 waren toch wel de beste jaren van Marriott. Zo veel passie, charisma en pure artistieke kunde. Uniek in zijn soort.
Ik kan trouwens niet genoeg benadrukken hoe geweldig ze live waren! De King Biscuit Flower Hour bootleg is zo abnormaal strak, dat zal altijd wel mijn favoriete live album blijven.
Toch jammer dat deze band vaak vergeten wordt. Als je even langs de gedateerde productie (van hun studio albums) kijkt valt er een hoop moois te ontdekken.

Een van de beste bluesrock platen ooit gemaakt.

Elk nummer hierop is een knaller en worden volgens mij wereldwijd nog dagelijks door bandjes gespeeld.

Hoogtepunten: I Wonder, 30 Days in the Hole en C'Mon Everybody.

Helemaal met de vorige sprekers eens: gewoonweg Smokin' HOT!!!

prachtige ouwe rock-blues plaat van steve marriott , met alss superhoogtepunt " i wonder " , toppie !

Allemaal smerige funky bleus R&B boogie etc.
Met achtergrondzangeresjes erbij, veel orgelwerk en scheurende gitaren, veel cowbell.

De perfecte bluesrockplaat!

Elk jaar, elke zomer, is het Humble Pie wat de klok slaat bij mij.

Zonnigere rock kan ik me niet voorstellen. C'mon Everybody!

Geweldige plaat. Dat zeker. Maar ook de 3 A&M lp's hiervoor: Humble Pie, Rock On en Rockin' the Fillmore zijn heerlijke smeuïge vette rockplaten boordevol gitaarsolo's van in dit geval Peter Frampton. En klinken zeker niet gedateerd. Met name de dubbel live Lp is fenomenaal en doet zeker niet onder voor het latere werk. Behoren zeker ook tot de hoogtepunten van Steve Marriotts werk.

Vlak ook echt gitarist Clem Clempson niet uit. Hij speelt op deze en alle latere Pie-platen.

HUP, het volle pond voor deze magistrale plaat, want zo vind ik dat een bleusrockplaat moet klinken, rauw en in your face.

De eerste plaat van de heren zonder gitarist en zanger Frampton. Smokin' is een brok energie, zeker door toedoen van Marriott. De beste man pakt het initiatief en is dominant aanwezig.
Hoewel ik Steve als zanger hoog heb zitten - zoveel soul in zijn donder - overschreeuwt hij zich ook af en toe op dit album.
The Fixer is bijvoorbeeld een degelijke energieke bluesrocker maar Marriott is mij te alom aanwezig met zijn zang.
Drummer Shirley neemt dan weer plaats achter de microfoon op You're So Good For Me, een nummer dat mijn aandacht niet de volle lengte vast blijft houden.
C'Mon Everybody; van hetzelfde laken het pak.
Old Time Feelin hint weer nadrukkelijk naar de oude blues uit het zuiden van de VS. Geen slecht nummer maar ook wat eenvoudig.
Afsluiter Sweet Peace and Time spreekt mij het meeste aan, het middenstuk waar (zeer waarschijnlijk) Clempson zijn gitaarsolo start is niet te versmaden.

Bij veel Pie liefhebbers staat Smokin' hoog aangeschreven. De plaat heeft mijn hart echter nooit weten te veroveren, waar het hem in zit; geen flauw idee.
Wellicht ervaar ik de rocksongs als te eenvormig, mis ik de licht psychedelische invloeden van de eerste platen of hadden enkele rustpunten het album goed gedaan.
Slecht is Smokin' allerminst maar een echte klik zal er nooit gaan komen.

Hey milesdavisjr, we reageren veel bij dezelfde platen, maar hebben wel vaak een andere waardering/beleving. Je neigt soms ook wat meer naar het echt hardere werk, zie in bij stem-statistieken. Wat vind jij wel de beste Humble Pie-plaat? Naast 'Smokin'' vind ik 'Humble Pie' (de derde plaat) erg sterk.

Het titelloze derde album vind ik zelf de sterkste plaat van de heren, wellicht het meest divers, nog wat late jaren 60 invloeden en de combinatie Frampton-Marriott vind ik op deze schijf vanuit muzikaal oogpunt het beste uit de verf komen.
Deze plaat kent ook nog een aantal rustpunten, momenten die een fraai contrast vormen met de wat ruiger aangeklede songs.
Eat It en Town and Country vind ik an sich ook sterk maar zijn ook wat wisselvallig en onevenwichtig, een euvel wat mij betreft voor veel platen van de band geldt.
Het zijn vooral songs als Sucking on the Sweet Vine die een plaat als deze optillen naar een hoger niveau.

Hoewel ik een stuk later ben geboren is de periode halverwege jaren 60 tot grofweg midden jaren 70, mij vanuit muzikaal oogpunt ontzettend lief.
Het zal er mee te maken hebben dat ik als puber relatief veel platen uit mijn ouders collectie tot mij heb genomen. Dit betrof juist albums uit deze periode. De tijd dat mijn ouders ook pubers waren...De beatgroepen in Engeland, de psychedelische blues uit de late jaren 60 en de warme producties van de hardrockbands uit begin jaren 70, het blijft heerlijk om daar doorheen te struinen.
Hoewel ik een portie metal wel kan waarderen, neemt mijn belangstelling hiervoor naarmate ik ouder wordt af.

Het vreemde is dat ik een van de meest ruige schijven van Humble Pie; Smokin, wel had leren apprecieren met de loop der jaren, dat heeft echter nooit plaats gevonden.
Ik grijp toch altijd terug naar deze titelloze plaat van de heren, hoewel de covers op Eat It mij ook volledig inpakken.

Ik draai de derde plaat ook het meest trouwens. Die ken ik ook het langst en voor mij is 'Sucking on the Sweet Vine' één van de mooiste songs ooit geschreven en een soort blauwdruk voor muziek die ik echt goed vind.

Deze 'Smokin'' zit meer in de hoek van de powertrio's, ook al is het een kwartetplaat. Ik denk dat ik deze zo goed vind omdat dit mijn eerste bona fide bluesrockplaat is, die ik ooit leerde kennen. Ik kende deze plaat nog eerder dan dat mijn liefde voor southern rock begon.