Humble Pie - Eat It (1973)

Check vooral de video van het Ray Charles orgineel "Black Coffee", met de Blackberries (de voormaige Ikettes) op achtergrond-zang.

"You see my skin is white but my soul is black"

Toch jammer van dat laatste live-deel, denk dat weg en je houdt een solide album over. Oké, het klinkt wel wat gedateerd en sommige albumtracks zijn een beetje standaard, maar wat daarna over blijft is Humble Pie op z'n best. Hard rock, funk, soul het maakt niet uit: als het maar luid is en met gevoel wordt gebracht.

Uitschieters imo:

- opener ''Get Down To It'' - een bovenstebeste stoot Britse rock 'n funk.

- Black Coffee - Grote Klasse.

- That's How Strong My Love is - Omgevormd tot een duet met de Blackberries hier. Een gouden combinatie, ik denk zelfs de beste versie die er is van dit nummer!

Helaas, veel van gehoord maar kan me 'on the long run' niet echt bekoren. Inmiddels weer via www.mailmydisk.com van de hand gedaan.
'Black Coffee' blijft natuurlijk een geweldig nummer!

black coffee is subliem de rest verzuipt wat in het aanmodderen !

Een beetje een allegaartje van een dubbel-LP.
Kant 1 zijn rocknummers, alle 4 van Steve Marriott.
Kant 2 zijn covers van bekende soul en rhythm & blues nummers.
Kant 3 is min of meer akoestisch of unplugged zoals je wil, wel alle 4 weer van Steve Marriott.
Kant 4 is live.

Kant 2 is het beste.

Van de rocknummers op kant 1 bevallen me Get Down To It en Drugstore Cowboy het beste
Op kant 2 zijn dat de geweldige versies van Black Coffee (van Ike & Tina Turner) en vooral That's How Strong My Love Is. Krachtige soulvolle zang op deze kant van de 3 dames The Blackberries.
Op de akoestische kant zijn Say No More en Oh Bella het beste.
De livekant bezit een aardige versie van Honky Tonk Women van The Stones, met weer The Blackberries in een hoofdrol en een lang uitgesponnen versie van Roadrunner, die echter wel de aandacht vasthoudt.

Plaat klinkt behoorlijk jaren 70 en qua geluid inmiddels wat dunnetjes.
Op vinyl.

Lekkere dubbelaar, waarop Humble Pie weer eens bewijst van vele markten thuis te zijn.

Al jaren ken ik via een game het nummer 'Get Down to It', wat echt een super mooi nummer is. Vrolijk uplifting nummer met een soul randje Helaas hebben ze geen recentelijk verzamelalbum waar dit nummer opstaat, dus heb toch maar een beetje op de gok dit album besteld. Is dit nummer een beetje representatief voor wat ze verder aan muziek gemaakt hebben? En weet iemand met welk album of verzamelalbum ik het beste zou kunnen beginnen om het beste van Humble Pie te leren kennen? Het aantal albums lijkt gelukkig nog wel te overzien

Voor de iets meer funky Humble Pie zit je met Smokin' of Eat It denk ik wel goed, al zitten er flink wat vullers tussen. Wellicht nog Thunderbox, waar flink wat soulcovers op staan (goeie versie van I Can't Stand the Rain o.a.).

De eerste drie albums zijn (beetje algemeen gezegd) Britse rock die een beetje de weg kwijt is, en de drie daarna schuiven steeds meer op van classic rock naar witmans soul/boogie rock.

En dan is er nog Rockin' the Filmore, die denk ik ook wel de moeite waard is, lekker hard rockend livealbum.

Super bedankt zalwelnikszijn!. Ik ga daar eens wat van proberen, en eerst deze beluisteren natuurlijk als ie binnen is

Onlangs weer op LP aangeschaft. Prachtige klaphoes met boekwerkje met foto's en grappige tekeningen. De muziek is eigenlijk heel bijzonder en geweldig. De productie, vaak verguist, valt me nu ontzettend mee. Kant 1 zijn lekkere rockers. Kant 2 bevalt heerlijke vette soul met hoofdrol voor de 3 Blackberries. Kant 3 is overwegend ingetogen, folk en acoustisch. Kant 4 is live, ruig, partyrock en op alle 4 kanten speelt Steve Marriott met zijn weergaloze stem de hoofdrol. Wat een topzanger was dat. Unieke persoonlijkheid ook die zijn nummers al zingend aankondigde. Waar zie je dat nog. Eat It is een fijne afwisselende en unieke rockplaat met een leadzanger die misschien wel de allerbeste rock en soulzanger van de wereld was. Voor mij althans.

Blues en soul klinkt toch wel lekker met de vocalen van Steve Marriott. Een heel ander geluid dan op de voorgaande platen. Wel met een typisch jaren 70 geluid. Heerlijke Hammond klanken en prachtige achtergrond vocalen van de Blackberry’s.
Een plaat vol met afwisseling, misschien komt het daarom wat rommelig over. Maar het had als dubbel lp een duidelijke verdeling over de 4 plaatkanten.

Eat It is een fijne plaat waarbij met name het soulvolle aspect opvalt. Marriott had altijd al een voorliefde voor soul en dat komt op dit plaatje ook goed tot uitdrukking. De man is gezegend met een geweldige stem, op maat gemaakt voor het songmateriaal op deze plaat. Op YouTube staan trouwens een hoop reacties op de videoclip van Black Coffee. De reacties van mensen die voor het eerst Humble Pie zien en niet weten dat Marriott de zanger van dienst is, om vervolgens erachter te komen dat Marriott een blanke knul uit Oost-Londen is. Heerlijk die onschuldige vooroordelen. Dan de plaat; Eat Is is degelijk en bevat een aantal prima songs. Ray Charles wordt eer aan gedaan met het sfeervolle I Believe to My Soul, fraai gedaan hoor. Het al gememoreerde Black Coffee, waarvan het origineel door Ike & Tina is geschreven is ook te gek. Get Down To It vormt een dwingende rocksong met funk elementen. Het is jammer dat het ook een wat onevenwichtig geheel is. Dit komt mede door het karakter van de schijf, het geheel vormt een mengelmoes van live nummers, covers en eigen materiaal. In principe kon Humble Pie met bijna elk genre wel uit de voeten, sterker nog, in mijn beleving blijft het een van de beste Britse bands ooit, Eat It heeft zeker zijn momenten maar is te onevenwichtig om door te gaan voor een topper.

Het valt me op dat Humble Pie op Musicmeter best lage eindscores heeft voor hun platen. Dat geeft ook wel een beetje hun geschiedenis weer. Het lukte de band (ondanks al het talent) niet door te breken tot de hogere regionen van Cream, Led Zeppelin etc.

In Amerika waren ze ook groter dan in Europa, heb ik gelezen. Dat verklaart ook het weinige aantal stemmen bij hun platen.

Eat It is een gaaf project waar de eeuwig ambitieuze Marriott (nu de leider van de band) het idee had opgevat om een dubbelplaat met op de vier kanten een mix van rock'n'roll, soul, en 'countrified' akoestische songs op te zetten, afgetopt met wat livetracks.

Opgenomen met Venetta Field en The Blackberries als vaste achtegrondzangeressen, waardoor de transitie naar R&B compleet was.

Een dubbellp is duurder dan een enkele, en dat drukte toch ook wel de verkoopcijfers. En met terugblik had deze plaat prima een enkele lp kunnen zijn, en dan een jaar later weer een enkele lp.

Marriott nam de regie na verloop van tijd over. De beste man was gezegend met een dijk van een stem, hoewel Frampton ook een prima zanger is. Waar de laatste geïnjecteerd bleek met de Britse variant van de blues, was het Steve die de muziek van een dosis soul voorzag.
Dat het een Engelsman betreft was vreemd. Je zou zweren dat hij ergens uit het zuiden van de VS afkomstig was, struinend van de ene protestantse kerk na de andere, gospels voordragend en het publiek opzwepend.
Maar niks van dat. Marriott voegde met zijn soulvolle vocalen 2 andere elementen toe aan het bandgeluid; soul en funk.

Zo ook op Eat It. Het is een mengelmoes van blues, soul en funk. De licht psychedelische invloeden van eind jaren 60 zijn min of meer uit het geluid verdwenen. Dat maakt de muziek niet slechter of beter maar licht anders.
Hoewel Eat It een aantal songs bevat die mij weinig kunnen bekoren - Drugstore Cowboy en Say No More vind ik ''opvullers'' - staan er enkele juweeltjes op dit schijfje.
De wijze waarop Marriott originele versies als I Believe to My Soul en Black Coffee eigen maakt vind ik heerlijk.
De soulvolle achtergrond vocalen van de dames in kwestie in de laatste maken het geheel helemaal af.
De licht folkachtige klanken geven een nummer als Oh, Bella weer een andere lading, hoewel de song niet veel om het lijf heeft.

Zo hink ik op 2 gedachten bij Eat It, I Believe to My Soul, Black Coffee, That's How Strong My Love Is, zo gauw Marriott de 'soul' uit zijn tenen haalt ga ik voor de bijl.
Een aantal nummers klinken mij echter te vluchtig, te alledaags om het predikaat prima mee te geven aan dit schijfje.