Laten we het maar een 'bijzonder' album noemen. Ayler was een uitstekend componist en op deze plaat staat geen enkel stuk van zijn hand. Alle credits gaan naar zijn toenmalige vriendin Mary Parks, die ook voordraagt/zingt op track 2. Het is een soort dialoog, waarin de muzikanten reageren op Parks, maar in alle eerlijkheid: het doet nogal koddig aan.
Untitled Duet heeft veel potentie. Canned Heat-gitarist Henry Vestigde houdt kennelijk nogal van Jimi Hendrix, en in duet met de saxofoon van Ayler moet dat iets heel spannends op kunnen leveren, zou je zeggen. Alleen: Ayler speelt hier doedelzak in plaats van saxofoon. Geen idee waarom en het slaat ook nergens op. Gemiste kans...
De andere nummers zijn wat traditioneler, maar eigenlijk nergens echt bovengemiddeld. Ayler heeft dit allemaal al meerdere keren beter gedaan.
Het was tevens de laatste studiosessie voor Ayler, het jaar erop kwam hij te overlijden.