Girls' Generation - The Boys (2011)

Toch zonder twijfel de leukste Girls' Generation, voor mij, voorlopig: muzikaal zat de groep hier m.i. op hun hoogtepunt - 2010 en 2011 waren zondermeer de echte gloriejaren (2013 en verder moeten zich nog bewijzen; I Got a Boy is alvast een gooi in de goede richting, verder). Het meest verrassend is eigenlijk nog dat elk nummer op dit album zo een single had kunnen zijn; de geweldige hooks, die ubercatchiness die welbekende nummers (en singles) als The Boys en Mr. Taxi zo kenmerken, zijn overal op het album terug te vinden. Top Secret bijvoorbeeld, dat een geweldige officieuze voortzetting is van Hoot, of het heerlijke Telepathy, met die geweldige licht gedempte synthsound. Of nee, het onmogelijk feestelijke Vitamin, waarvan zelfs deze jongen haast de handjes in de lucht steekt. Dat is ongehoord, geloof me.

Ook de ballads zijn uitstekend: Sunflower grijpt bijvoorbeeld direct bij de kladden, zoals het een goede ballad dan ook mag betamen. Albumtracks (ten negatieve) lijken in het universum van The Boys niet te bestaan: gefillerd wordt er niet, en met iets meer dan 42 minuten op de klok is het album dan ook compact maar toch lang genoeg (en nodigt 'ie uit tot meerdere keren draaien) - alleszins fijn, want op van die compeet doodgeslagen J- (of K-, of C-, maar het is vooral een J-trend) pop-albums van haast 80 minuten zit toch ook niemand meer te wachten. Nee, Girls' Generation begrijpt het. De spanning wordt hier uitstekend vastgehouden, de kwaliteit is constant en hoog, het songmateriaal is zonder uitzondering niet te versmaden. Heerlijk. Zo'n klassieker mag er nog wel komen! 4,5*

De Koreaanse versie is overigens uitgebracht in een mooi tinnen doosje met daarbij een fijn setje kaarten dat op robuust karton is gedrukt - ziet er super uit, en is natuurlijk uiterst genieten voor de fanboy die niet genoeg kan krijgen van Taeyeon en Jessica (of misschien één van de andere 7, maar dat moet je natuurlijk lekker zelf weten dat je geen smaak hebt). Daarnaast ook (officieel!) uitgebracht in de VS en Frankrijk, maar dan gewoon in jewelcase. Verandert gelukkig niks aan de muziek.

Mag ik vragen waarom dit beter is dan de gemiddelde (vooral jaren 90?) all-girl popgroep? Of was jij ook een fan van Destiny's Child ofzo, om maar ff lomp te vergelijken haha.

Zie essentiële albums thread. 't Is net de noisediscussie met dit soort dingen, alleen dan aan de andere kant van 't spectrum.

Het was in dit geval niet bedoeld als bekrompen reactie, al formuleerde ik het misschien een beetje te sarcastisch en bot. Iedereen zn ding natuurlijk en als J- en K-pop bij jou ook een grote nostalgische waarde heeft, is dat al veel meer te begrijpen (las je J-pop dag net ff door in het Essentiële Albums topic).

Maar dan moet ik mijn vraag wat verdraaien. Is Jpop zo wezenlijk (Ja ok Shiina Ringo, maar dat noem ik toch meer Rock) anders dan westerse meidenpop, of hadden we net zo goed nu een Sven kunnen hebben die helemaal gek was van Amerikaanse meidenbands, als je muzikale ontwikkeling net dat beetje anders was geweest? Je hebt gelijk, in zekere zin zal ik het niet zo snel begrijpen, maar dat hoeft ook niet.

Is Sushi nou echt zoveel lekkerder dan French Fries ?

In dit geval is het Bulgogi, en ja het is echt vele malen lekkerder

In tegenstelling tot Sven ben ik gewoon een pure perv.

Buiten dat kan een taal wonderen verrichten.