Girls' Generation - Gee (2009)

De eerste tekenen (of, wellicht: het eerste teken) van grootsheid waren hier waar te nemen, op Gee, het eerste mini-album van de Koreaanse meidengroep Girls' Generation. In 2007 waren ze in de markt gezet (letterlijk, want zo gaat het: je wordt op je elfde gescout of je doet auditie, wordt vervolgens op speciale scholen door een label klaargestoomd voor een toekomstige carrière, en debuteert dan in een groepje waarin je naar keuze van het label wordt ingedeeld) en werd de wereld getrakteerd op het eerste album, een self-titled die nog redelijk onopmerkelijk was: zoete, onschuldige niets-aan-de-hand meisjespop zoals dat al jaren gefrabiceerd werd in Kpop (en Cpop en Jpop). Als liefhebber van dergelijke muziek is er best wat plezier aan te leven, maar als je je _pop toch net iets uitdagender en spannender hebt gaat het toch gauw vervelen.

Met Gee veranderde men plots van koers. Hoewel het imago nog grotendeels hetzelfde bleef (niet te veel opsmuk - daarom ook de dames in uniforme jeans, rolschaatsen en witte shirtjes op de cover), de muziek was plots meer dan zoet en onschuldig. Hoewel Gee nog steeds 'gewoon' een popliedje is - d.w.z.: natuurlijk, het schuurt en galmt en schreeuwt niet, maar daar zitten we hier ook niet op te wachten - is het aanzienlijk volwassener, moderner en catchier dan het materiaal op het album uit 2007. Gee ging niet onopgemerkt voorbij: hoewel het zeker geen Gangnam Style-vormen aannam (en/want gelukkig ook niet zo gimmicky en flauw) kon het nummer toch op een aardige internationale fanbasis rekenen. Gee zorgde voor een klein beetje meer internationale (h)erkenning voor Kpop - overigens een stijl die actief aan de man wordt gebracht in de rest van Azië en daarbuiten. Hoewel Cpop en Jpop er toch vooral bekend om staan zich vooral op de eigen markten te richten hebben de marketers van Kpop een meer uitwaartse blik. Gee was - geheel begrijpelijk, want wat een nummer - het eerste kleine internationale succes.

Na Gee, het mini-album, werd de ingezette koerswijziging voortgezet, en met de erop volgende releases veranderden muziek en imago steeds meer, culminerend in de bijna onmogelijke genialiteit die de meest recente single I Got A Boy is - wie anno 2007 had voorspeld dat de schuchtere meisjes van toen in 2013 tot zulke hoogtes zouden stijgen was voor gek verklaard, maar het bewijs is er (gelukkig!). Gee, het mini-album, telde in 2009 nog vier verdere liedjes die allemaal wel iets spannender waren dan het debuut maar verder nog altijd redelijk veilig waren. Way to Go is een catchy pop-rock song met heel beleefde gitaren; Dear Mom is - surprise surprise - een doorsnee ballad; Destiny een - voor toen - redelijke hippe R&B track die BoA ook niet had misstaan (niet verrassend: zelfde label en producer); de afsluiter een niet onaardige maar verder heel gewone Kpop-track. Zo goed als Gee, de song, werd het hier elders nergens, maar voor de liefhebber van gewone Kpop is dat lang niet erg. En voor de rest is er - dus - Gee. 4*

Leuke recensie Sven!
Ik weet alleen of ik zo te spreken ben over I Got a Boy. Dat pseudo-stoere 'ey yo' gedoe doet me hier en daar denken aan de mindere nummers van 2NE1 en zelfs Koda Kumi.

Thanks Enne, ik dacht dat jij 2NE1 (en KK?) wel kon waarderen

Maar serieus, ik zie die vergelijking wel vaker langskomen, en op papier lijkt het misschien best op elkaar (beetje stoer en ey yo doen enzo) maar het resultaat is toch heel anders, vind ik. I Got A Boy is niet goedkoop en trashy en simpel, zoals veel 2NE1 en vrijwel alle Koda Kumi wel is. Het is een complexe song (voor een popliedje al helemaal) met m.i. veel stijl, en die de meisjesheid van SNSD opnieuw definieert naar een veel volwassener soort. Wat ik de song en clip heel subtiel vind doen (maar vanaf hier is het volledig interpretatie, dus zie maar hoever je erin meegaat ) is de pure vreugde van de verliefdheid, van het 'hebben' van de jongen, vertalen naar het plezier van de performance (zowel song als clip), de vocalen (serieus, wat Taeyeon hier voor elkaar bokst, dan moet je toch wel smoor zijn om zo zelfverzekerd, divers en ijzersterk uit de hoek te komen) en (en dan denk je misschien, waar heeft deze fanboy het over) de verschillende outfits in hun respectievelijke settings in de clip - die baggy kleren, bijvoorbeeld (dat oversized legerjack van Youna vind ik wel het meest sprekende voorbeeld) niet als uiting van streetwiseness en hipheid, maar om het warme comfort van de boyfriend's wardrobe. Het is een nieuw, volgend niveau van vrouw-zijn (overigens best een thema in de teksten van SNSD) dat de groep ermee bereikt, en dat ze goed past. Niet meer onder de deken van kinderlijke naïviteit maar in de roes van de verliefdheid.

Eh, tja. I Got a Boy dus

2NE1 is heel erg 'hit or miss' voor mij. Ik had het over de mindere nummers van hen, die ik echt slecht vind. Hun beter nummers zoals Ugly vind ik dan weer de beste K-pop die ik ken.

Je weet dat ik hier op Musicmeter misschien wel de laatste ben die iemand ooit enig fanboygedrag kwaad zal nemen. Dat zou wel heel erg hypocriet zijn.

Voorlopig kan ik niet zo veer mee in je interpretatie, maar ik heb I Got A Boy ook nog niet al te veel kansen gegeven. Beter dan Mr. Taxi of Gee ga ik het denk ik nooit vinden, maar wie weet.