The Don't Touch My Croque-Monsieurs - Beste. Stuurlui. Ooit. (2012)

Hele Leuke groep jongens uit Amsterdam, heb ze ondertussen al meer dan 10 keer live gezien aangezien ik ze persoonlijk ken en ze vaak optreden in Amsterdam en vaak op dezelfde avond spelen als mijn eigen band, en ze maken er altijd een goeie en leuke show van. Muzikaler dan je denkt, teksten zijn ook beter dan je zou denken.

Een bijzondere combinatie van hip/hop / rap en rock / punk. Geweldig album en een nog geweldigere live band. Aanrader!

volstrekt unieke sound. Lekker eigengereid maar toch ook verrassend catchy. Wat mij betref een van de beste platen van de lage landen van na 2000.

In deze tijden waarin iedereen het heeft over aldan niet verantwoordelijkheid nemen en/ of vooruit zien besluit een troepje energieke jongemannen het ruime sop te kiezen om piraat te worden. Zie hier de conceptgedachte die een rode draad vormt door de cd “Debeste.Stuurlui.Ooit” van het Noord-Amsterdamse The dont touch my Croque monsieurs (oftewel TDTMCM). Moeten we dat serieus nemen?
Daar heeft het wel de schijn van want TDTMCM heeft nogal wat steekhoudende argumenten. Bijvoorbeeld dat TDTMCM een echt bandje is waarbij iedere muzikant het geheel op onmiskenbare wijze onderschraagt. Ze doen mij wat dat betreft –niet eens zozeer qua muziek- wel wat denken aan de Stone Roses in hun vroege dagen. Het zooitje ongeregeld wordt stevig in het gelid gehouden door de ongemeen strak drummende Papalino. De zowel funky als sterk melodieus bassende Rowan Parry completeert het ritmetandem. Een mooi voorbeeld van een geemancipeerde bassist in de traditie van Jack Bruce en Peter Hook. Met een muzikale klusjesman als Kaj Bos op gitaar zou je nooit meer een Pool inhuren. Fijn slaggitaarwerk in diverse maatsoorten afgewisseld met smaakvolle soli, of het nu gaat om rauwe stonerrock of de begeleiding van een gevoelige ballade, je kunt het aan hem overlaten. De branie van Ian Brown vindt zijn gelijke in de zanger Abel van Gijlswijk. Getapt en onbesuisd maar iedere keer houdt ie ons bij de les met credible wijsheden over de wereld van vandaag, poetische invallen en verrassende associaties. Woordklank en betekenis vallen vernuftig samen in de muziek. De muziek wordt wel omschreven als Nederlandstalige (aldan niet anarcho) punkhop dus dat kan de gemiddelde radioliefhebber afschrikken. Tuurlijk ze zijn onaangepast en luidruchtig en soms ook grof in de mond. Maar niemand verwacht dan ook van een piraat dat hij zijn voeten veegt. Als je daar overheen stapt merk je dat alle nummers verrassend catchy zijn en na verloop van tijd niet meer uit je hoofd te krijgen. Zoniet is er altijd nog de nieuwe van Jeroen van der Boom.

Enige tijd terug is dit album van spotify verwijderd. Reden is mij - en de bassist die ik goed ken en die het enige personele verschil uitmaakt met het huidige, succesvollere Hang Youth - onbekend. Ik hou er rekening mee dat zanger Abel het bewust van spotify gehaald heeft omdat t.o.v. (het links radicale) Hang Youth te escapistisch is - terwijl ik dit eigenlijk beter vind (ik hoef niet in ieder nummer te horen dat Rutte er niks van bakt). Hoe dan ook dit maakt dit album des temeer een vergeten Nederpostpunk-klassieker. De enige manier om het te beluisteren is op you tube, of je moet een 2e-hands cd ergens kunnen vinden. Er is immers geen platenmaatschappij die dit nog behartigt. Daarmee zou het hetzelfde lot beschoren zijn als de folkrock-klassiekers van Fungus en Wolverlei. Nederland heeft geen pophistorisch bewustzijn.

Rectificatie: Ik moet deze speculatieve/lasterlijke bewering van mijzelf rectificeren. Het is mij gebleken dat Spotify albums offline kan halen als ze niet genoeg luistercijfers behalen en/of als de belangen van de acts niet voldoende ferm worden behartigd door een platenmaatschappij (lees: contractueel bekrachtigd). Hier zou heel goed sprake van kunnen zijn bij TDTMCM, aangezien zij dit album feitelijk in eigen beheer uitgaven. Blijft zonde, want het is (en blijft) een klassieker.