The Clash - From Here to Eternity (1999)

Een live album van The Clash en voor mij de eerste aanraking met deze legendarische oude Punk band.
Ze klinken live erg cool en de rauwe stemmen komen vooral in het rustige laatse nummer goed tot zijn recht.
Jammer dat ik ze nooit live heb mogen zien, als ik dit zo hoor mis ik echt wat
Favorieten dus het laatste nummer(straight to hell), The Guns of Brixton (Die DKM ook nog cool gecovered heeft), Hammersmith Palais (lekkere ska!) en Should I stay or should I go (klassieker).

4.5*

zeker zonde dat je ze nooit gezien hebt, wie vergeet niet dat legendarische concert in de jaap edenhal adam ( wanneer worden daar weer concerten gegeven ?) was niet eens uitverkocht !. verder natuurlijk op de avond dat ik 18 werd , the clash in brixton , london .
sandinista !!

Vanmorgen in de auto, kippenvel. En dat kwam niet door de temperatuur buiten! Tijdloos album!!

Machtig goed live album van The Clash. The Magnificent Seven en Guns Of Brixton klinken fanntastisch live.

Helemaal mee eens. Erg fijne plaat. Ik verhoog.

Erg tof live-document van The Clash, bestaande uit opnames van 1978 tot en met 1982. We krijgen hier onverwoestbare klassiekers als London Calling, Career Opportunities, Guns of Brixton en Straight to Hell te horen. Op ongeveer de helft van de songs is Topper Headon op de drums te horen, maar na zijn gedwongen afscheid in mei 1982 (het liep wat uit de hand met zijn drugsgebruik) van de band werd hij vervangen door Terry Chimes, die vooral on tour depanneerde, want toen The Clash - na ook al het afscheid van Mick Jones, en eigenlijk ook een beetje Paul Simonon - zijn laatste, illustere studio-album Cut the Crap uitbracht, zat er alweer iemand anders achter de kit; een drumcomputer, zowaar!

Laten we de crap nu maar cutten: The Clash is een erg belangrijke band gebleken, en zeker hun debuut, London Calling en Sandinista! kunnen als essentieel beschouwd worden in de vroege Britse punkscene. De band speelde ook graag met andere genres; zo staken ze hun liefde voor ska en reggae nooit onder stoelen of banken. Bewijs op dit album wordt geleverd door de toffe cover Armagideon Time van The Skatalites, en bijvoorbeeld hun eigen Train in Vain lijkt me ook erg geïnspireerd door ska. Een andere cover is het bekende I Fought the Law, geschreven door Sonny Curtis van Buddy Holly's Crickets.

Voor het overige enkel eigen werk, en dat is voor het merendeel geweldig. Alles was tijdens de opnames van deze songs nog koek en ei tussen Strummer, Jones en Simonon, en die chemie is wel terug te horen in de uitvoering van de songs, die met veel energie en plezier gebracht lijken te worden.

4 sterren