Cinderella - Night Songs (1986)

De muziek van Cinderella ligt in het straatje van glamrock-bands als Mötley Crue, Poison en Ratt. Het verschil met zojuist genoemde bands is dat Cinderella mij soms wél weet te overuigen met hun songs. De hese, grauwe zang van Tom Kiefer contrasteert prima met het melodieuze gitaargeweld. De songs zijn goed, maar niet echt speciaal. Gewoon goed. Alleen de ballad Nobody's Fool is wel heel erg zeikerig. Er gaat een punt af voor de foute hoes, dan kom ik uiteindelijk uit op 2 punten.

zo'n foute hoes past natuurlijk precies bij de muziek uit die tijd, snap dat dan, ik geef 3,5 punten van wege enkele erg lekkere nummers als Night Songs, Nobody's Fool, Nothin' for Nothin', Somebody Save Me en vanwege de lekkere rauwe strot van Tom Kiefer.

Een typische hair-metal plaat uit de jaren tachtig. Vrij simpele nummers, en er is eigenlijk maar 1 uitschieter, en dat is het fantastische "Nobody's fool". Het volgende album zou zo veel beter zijn.

Nog één van die 'jaren tachtig groepen" die een album met bakken tegelijk uit de schappen zag vliegen: ik weet niet hoeveel ze ervan hebben verkocht, maar het zijn zeker cijfers waar vele groepen nu bij zouden watertanden. Ik vind het niets speciaals of het zou Nobody's Fool (hun superhit) moeten zijn.

Dat begrijp ik, mijn opmerking was ook niet serieus bedoeld Al met al geen slecht plaatje, maar zelfs in het genre ken ik talloze betere albums.

Van de betere glam metal albums naar mijn mening. Rockt echt lekker. Beter dan Ratt, Skid Row en Poison...

Beste albums in dit genre:

Twisted Sister - You Can't Stop Rock N Roll
Mötley Crüe - Shout At The Devil
Cinderella - Night Songs

Prima debuut! Cinderella was alleen qua uiterlijk in het rijtje hairmetal bands te plaatsen want muzikaal gooien ze het toch wel duidelijk over een meer bluesy boeg. Net als Great White overigens!
Dit album vind ik na Long cold winter hun beste. Nummers als Somebody save me, Shake me, Nobody's fool, Night songs, Once around the ride en Nothing for nothing zijn prima!

Goede plaat!

Een lekkere plaat die zo af en toe lekker stevig klinkt. Hierdoor stijgt "Night Songs" voor mij boven de gemiddelde Rock plaat uit deze periode. Voor de liefhebbers van Glam/Hair Metal/Rock een aanrader!

Lang links laten liggen deze band, voor mijn gevoel was dit een zoveelste dertien in een dozijn hair-metal kloon.
Maar deze band blijkt toch echt wel een eigen geluid te hebben en die zanger heeft een heerlijke strot!

Cinderella was trouwens ook één van de best verkopende bands uit de late jaren 80. Wikipedia leert mij dat ze 20 miljoen platen verkocht hebben. Niet mis!

Die bluesinvloeden zijn dan toch vooral te vinden op de vervolg-elpees. Dit is hairmetal ten voeten uit.
Erg leuke elpee dit. Wat mij betreft steekt die ruim boven de middelmaat uit.

Nou ik vind op dit debuut anders ook al genoeg AC/DC achtige blues invloeden terug. Je hebt gelijk dat de hairmetal invloeden op dit album het meest aanwezig zijn maar 'hairmetal ten voeten uit'? Nee, dat hoor ik er niet in...

Lastig begrip ook... hairmetal. Om al die onderverdelingen van de metal te kennen is onderhand een flinke studie nodig.
Volgens de wiki zijn Whitesnake en Van Halen (ten tijde van Hagar) ook glammetal-bands.

Niet aleen de Hagar periode. Van Halen leverde welhaast de blauwdruk voor datgene dat we hairmetal noemen. In ieder geval was het heer en meester over de Sunset Strip eind jaren 70 begin jaren 80.
Whitesnake baadde een beetje pootje in het hairgeweld vanaf hun Slide It In album en ging zich er volledig in wentelen met het 1987 album.

Night Songs vind ik ook een archetypisch glam/hair/dinges product. Cinderella verwerkt het nodige aan sleaze, blues en dus AC/DC invloeden in haar sound, maar klinkt op haar debuut nog net zo opgeklopt als elke andere denkbare stadionact. Wat Cinderella onderscheidt, is de rasperige stem van Tom Keifer en gewoon de toffe songs dat het album herbergt. Het is voor mij onmogelijk stil te zitten bij de krakers Shake Me en Somebody Save Me. Ook de onorthodoxe opener Night Songs en de tearjerker Nobody's Fool dingen gemakkelijk mee maar een plek hoog in de spandex eredivisie .
Vanaf opvolger Long Cold Winter sluipt er het nodige aan Americana-invloeden in de sound hetgeen de band beter in staat stelt om echte emoties over te brengen. Daar is op Night Songs nog geen sprake van, maar dat doet wat mij betreft aan het 'prima album zijn' niets af.

Knappe nummers maar wel erg gepolijst en hier en daar nog wat voorzichtig. Maar het gitaarwerk en vooral de stem van Tom Kiefer maakte veel goed. Leuk, spannend en voor mij overtuigend om toentertijd uit te kijken naar hun volgende cd...

Vind het gepolijste hier wel meevallen en ontwaar zelfs een rauw randje aan het album en een tikje rumoerigheid. Hell on Wheels zet de boel eens even lekker op stelten en op gratie van dat nummer is de elpee uiteindelijk hier beland (dacht dat Vara's Vuurwerk het destijds draaide). Rest van het album deed het wel aardig, zo na een eerste keer draaien. Zanger heeft wel een prettige stem.