Alexander Spence - Oar (1969)

Skip Spence...geniale gek..

oud moby grape / jefferson airplane drummer.
Dit is 1 van mijn favoriete platen die ik heb.
Ik heb mijn vinyl exemplaar gekocht , 8 jaar terug voor 15 gulden.
Een vreselijke re-release uit '85 ...maar wat een mooie plaat.

'T is wel een typishe "love it or hate it plaat" ik kan mij voorstellen dat sommige mensen hier helemaal niks me kunnen.

Naast de platen van Syd Barrett is dit een van de vreemdste albums in mijn collectie.
In de inlay van de cd staat precies vermeld hoe deze plaat tot stand gekomen is en in popbladen zoals Uncut, Mojo en Smilin' Ears is er vaak over geschreven.
Op de achterzijde van de plaat probeerde Columbia de consument aan te moedigen om deze plaat te kopen, maar er zijn indertijd niet veel van verkocht. De originele uitgaven zullen nu op platenbeurzen voor dure prijzen te vinden zijn.
Alexander Spence was even drummer in Jefferson Airplane en later speelde hij gitaar en zong hij in Moby Grape. Dat werk is nog wel acceptabel, maar op dit album, waarop hij zelf alle instrumenten bespeelt is hij flink de weg kwijt. 'Little hands' klinkt nog wel als een Moby Grape-song. 'Cripple creek' klinkt als Johnny Cash die een klote dag heeft.
De meeste songs zijn waanbeelden. Skip was hartstikke schizofreen en bracht het grootste deel van zijn leven in psychiatrische inrichtingen door. Toen Moby Grape begin jaren 70 een reunie-plaat uitbracht mocht hij er even uit om met de band te touren. Met Spence is het nooit meer goed gekomen en dit is ook zijn enige album. Later is er nog een eerbetoon aan 'Oar' gebracht door artiesten zoals Robert Plant en Tom Waits.

Ik dacht, nu gaat hij een heel lage score geven, maar niets is minder waar . Erg goede plaat inderdraad, ik ga hem zo dadelijk nog eens draaien.

Ik bedoelde met 'dat werk is nog wel acceptabel', in de zin van dat de albums van Jefferson Airplane en Moby Grape, waarop Skippy speelde nog wel acceptabel voor de massa waren.
'Oar' is inmiddels tot kunst verheven en bij iedere draaibeurt ontdek ik weer nieuwe dingen.

een plaat ver weg voor de gewoone luistenar wat ik niet eens negatief bedoel. Voor mij een plaat om het via hoofdspeakers te genieten

Dat je nooit te oud bent om te leren is nog maar eens bewezen.
Ik ken ook Moby Grape en de groep Love nog niet, nu lees ik daar vanalles over op deze site, waar blijkbaar nog grotere muziekzotten zitten dan mezelf ( ) en zodra de tijd (en de portemonnaie) rijp is ga ik op platenjacht, in Gent denk ik (grotere keuze in gespecialiseerdere zaken) en kan ik deze artiest hier misschien ook aan het lijstje toevoegen. Ik ben toch een gewèldige freak wat sixties iconen betreft, dus...
En ik die dacht dat Syd Barrett zowat de geniaalste gèk allertijden was... haha!

Leuk om hier toch nog vanalles bij te leren;

Dààrvoor zijn we hier op Music Meter, ik in elk geval toch!

Dàt deze site het nog lang moge uitzingen. Mààr het aanbod van jazz en vooral Frans Chanson zou nog stukken beter kunnen, zeg ik zo even langs mijn neus weg...

[quote]EVANSHEWSON schreef:
[quote]NAH schreef:
Skip Spence...geniale gek..


Mààr het aanbod van jazz en vooral Frans Chanson zou nog stukken beter kunnen, zeg ik zo even langs mijn neus weg


En een beetje meer Deutsche Volksmusiek

Maar serieus: Jazz en franse chansons doen op deze site zekker geen kwaad

Inderdaad, al geldt dit voor mij helemaal niet, dit is echt zo'n plaat die blijft verbazen en je keer op keer meeneemt naar Skippy's volstrekt unieke universum. En steeds ontdek je weer wat nieuws.

Als ik me niet vergis hebben diverse artiesten (waaronder Beck, Mark Lanegan, Tom Waits - "Books Of Moses"!) een jaar of tien geleden de nummers van dit album gecovered en is de hele hap als tribute op CD uitgebracht.

Het is te genieten, maar (nog) niet meer dan dat. Het heeft nog wat luisterbeurtjes nodig. 3* om mee te beginnen. en volgens mij is dit een groeiplaat.

overroepen geneuzel van een halve gek , ik heb hem , de speciale versie , maar vind de muziek heel vreemd , naief en schizofreen zodat ik er een wat onaangemakkelijk gevoel van krijg , het is typisch weer muziek van een kluizenaar die zeer ontoegankelijk is ' drake , beefheart ' , en daardoor alleen door een handvol fans als grensverleggend , speciaal fantastisch wordt gewaardeerd , maar eerlijk moest een gewone gast dit uitbrengen , ze zouden er niet van wakker liggen , terecht zou ik zeggen

dit stelt echte niet zoveel voor hoor !

Beck is het dan wellicht opnieuw aan't coveren met z'n Record Club, op magistrale wijze! Het ene nummer is nog beter dan de andere (ik zou de coverversies met alle liefde voor grof geld op een plaat kopen!).
Dus ik ben waanzinnig benieuwd naar het origineel dat ik maar eens heel snel op ga zoeken! De stukjes die ik ervan heb gehoord klonken wel héél anders dan de covers, maar ik houd toch goede hoop!

Lastig album dat niet echt meer doet denken aan Moby Grape. Ik hoor dezelfde 'vaagheid' als die van Syd Barrett en Kevin Ayers, al is het muzikaal niet per se heel erg vergelijkbaar. Spence neuzelt soms iets te veel, en dan valt z'n stem wat tegen. Verder is het wel een bijzondere, oprechte plaat, al moet je er voor in de stemming zijn. Jammer dat er niet wat meer nummers zoals 'War in Peace' opstaan.

Volgens mij moet bij label , Columbia staan want daar is de lp ooit uitgebracht.
Ik heb daarentegen de Edsel vinyl uitgave van 1988, het label dat wel meer psychedelica opnieuw uitbracht.

Sundazed, dat bij-label van Columbia/Sony Music heeft 'm later nog een paar keer heruitgegeven met (nog meer) bonus tracks en wat meer informatie in het begeleidende CD-boekje.

Ik vind het prima .
Wat vindt jij van dit album eigenlijk Stanley?

Bij de eerste keer beluisteren probeerde ik mij te verplaatsen in de toestand van Skip:

They shot him full of Thorazine for six months in Bellevue. (Wiki).

Die rommel maakte hem nog 'vreemder' dan hij toen al was.
Ik heb zelf op de medische administratie van een psychiatrische inrichting gewerkt en wist dus ook van de uitwerkingen van thorazine, en dat zes maanden lang.

During his six months in Bellevue, Spence was diagnosed with schizophrenia. On the day of his release, he drove a motorcycle, and as the urban myth goes (and not true according to his wife), dressed in only his pajamas, directly to Nashville to record his only solo album, with no other musicians appearing on it, the now-classic psychedelic/folk album Oar (1969, Columbia Records). (Wiki)

En dat iemand in die toestand nog in staat was om zo'n album uit te kunnen brengen.
En dat de platenmaatschappij waar ook de Moby Grape-albums op uitkwamen hem de mogelijkheid gaven dit album op te nemen en uit te brengen is toch wel een wonder te noemen.
De liner-notes om de plaat aan te prijzen zijn heel vreemd, want je hoort meteen al dat dit geen commercieel album is.

Vast staat: dit is een "bijzondere plaat"... Ik heb niet het idee dat dit gaat uitgroeien tot een onvervalste klassieker in mijn collectie, maar slecht is het zeker niet! Later meer hierover...

Zo "bijzonder" dat ik, en ik ben toch echt een certifiable Grape Nut, deze plaat misschien 1 keer in de 5 jaar draai. Sorry Skip ........

Ik heb hem laats herontdekt, ergens in m'n platenkast lag hij te mummificeren, maar Skip wandelt nu al weken bijna dagelijks naar de draaitafel, blijkbaar nu tijd om uit het graf wederoptestaan (Pasen?).
Verslavende plaat, die maar niet gaat vervelen!!!
Diana, emotioneel raak.
War In Peace, met een gitaarsolo die me steeds kippenvel bezorgt. Sowieso verfijnd, uiterst relaxt, doeltreffend gitaarwerk van Spence.
Books of Moses, huiveringwekkend, waar je onder donder en bliksem het het bikkelen der stenen tafelen hoort.
Grey/Afro, een minimalistische trip, doolhof met basgitaar en drums die de weg kwijtraken, elkaar weer vinden en dan opgewonden gaan rocken.
Hoe goed dit wel niet is, hoor je op de tribuutplaat met oa Plant, Waits en Beck, die niet in de schaduw van het origineel kan staan.
De vijf sterren moeten eigenlijk uitroeptekens zijn !!!!!

Dit album gisteren verwachtingsvol aangeschaft maar na de eerste draaibeurt was ik flink teleurgesteld. Bij het opnieuw beluisteren kan ik het geheel iets meer waarderen.
Toch maar even wachten met de score want deze kwam aanvankelijk in de buurt van Beaster 1256

Rauwe en geniale plaat. De laatste reissues met diverse bonus tracks bevestigen dat alleen maar. Helaas is Skip nooit meer de oude geworden hoewel hij nog een paar aardige nummers schreef (Better day, All my life).

"Land of the Sun" is er nog zo eentje. Doet Mark E. Smith als een loepzuiver nachtegaaltje klinken.

Better Day is ( volgens mijn info ) samen met Bob Mosley geschreven. Mosley ging altijd met zijn nieuwe nummers langs bij Spence, die er iets heel anders van maakte. Volgens Mosley klonk zo'n nummer daarna opeens een stuk beter.

Ik heb Better day ook nog een keer gekofferd voor een Moby Grape fan-tribute projekt.

AndOarAgain is nu uit, boordevol alternatieve versies, outtakes, demo's enz.

Zou de Kerstman nog een keertje langs kunnen komen?

Een eendagsvlieg begrijp ik als ik naar zijn oeuvre kijk. Misschien is dat ook maar het beste want van dit album vliegen de vonken niet af. Ik ben geen moment echt blij geweest toen ik dit beluisterde, Bij sommige songs val je bijna in slaap (Weighted Down (The Prison Song)) en bij andere (Broken Heart) helemaal. Soms klinkt het ook (bewust? vals zoals Dixie Peach Promenade (Yin for Yang) en Lawrence of Euphoria. Ook het slotnummer Grey / Afro duurt wel erg lang.
Toch een nette 48e plaats in de 100 Greatest Albums of 1969, 65e in de Best Ever Album chart over dat jaar.
2,5*

Skip was "founding member" van zowel Jefferson Airplane als Moby Grape. Het is echt handiger om eens wat achtergrond info te checken voordat je dat soort uitspraken doet.

Droombolus schreef



Waarom zou ik? Al was hij paus geweest. Hij heeft één slecht solo album gemaakt, namelijk dit.
Mijn oordeel over de kwaliteit van dit album wordt niet beïnvloed door de mans volledige carriere..

Dat begriip ik, maar het gaat mij erom dat je Skip een eendagsvlieg noemt. Dat schiet een beetje verkeerd hier.

Éénsoloalbumvlieg?