Girls' Generation - Oh! (2010)

3,5*, Sven? Think again. Oh! is fantastisch!

Wat niet wil zeggen dat het een makkelijk plaatje is. Dat klinkt misschien een beetje vreemd. Van ho ho ho ha ha ha ja ja moeilijke K-pop huilsmiley. Complex en dissonant zeker ho ho ha ha huilsmiley. Laat zich niet doorgronden in een paar luisterbeurten. Dat soort werk. Dat bedoel ik echter absoluut niet, dus hold yer horses.

Wat is er nu zo frappant aan Oh!? (= intterobang!?) Nu, houd deze hoes en die van de repackage (Run Devil Run getiteld) maar eens naast elkaar. Valt u iets op? Mij wel. Oh! is meisjesachtig en roze en schattig en oh oh oh oh oh oh oh (zo veel ongeveer, check de clip maar), terwijl Run Devil Run opeens een zwart hoesje heeft en een sexy (oh!) Oosterse schone met dansense haren en lange benen. What the fuck happened?

Tja, Girls' Generation werd volwassen. Het zat eraan te komen - de meiden waren inmiddels allemaal wel vroege twintigers, en het zoete, lieflijke imago van (voornamelijk) het eerste album moest een beetje afgeschud worden. Cue hippere muziekjes, cue make-up, cue sexy outfits; exit kinderlijke meisjesheid. Die groei is evident in de twee leadsingles: het ongelooflijk aanstekelijk springere Oh! (de track dus) tegenover het veel volwassenere, modernere en donkerdere (is relatief hè) Run Devil Run. Het zorgt voor een hoorbaar soort tweespalt dat je nogal op het verkeerde been kan zetten.

Kan. Kost misschien een paar luisterbeurten als je een zeikerd bent (guilty as charged), maar als je je daar overheen hebt gezet is Oh!/Run Devil Run eigenlijk gewoon heel erg geweldig. Die twee singles, hoe verschillend ze ook zijn, zijn beide in ieder geval geweldig, en twee van de (vele) hoogtepunten uit de SNSD-catalogus. Maar ook elders veel geweldige songs, zoals het bouncy Echo (exclusief op de repackage, maar klinkt toch echt heel erg Oh!), de geweldige ballad Byul Byul Byul (waarvan de akoestische R&B versie trouwens veruit superieur is) en de stuiterliedjes als Stick Wit U waarvan ik altijd gelijk wild door de kamer ga springen, een effect dat verder eigenlijk alleen bands als Converge of The Chariot op me hebben. Zijn toch niet de minste om in één adem mee genoemd te worden, weettog. Afsluitend nog de welbekende en uitstekende singles Gee en Genie - Oh! is eigenlijk gewoon fokking uitstekend.

3,5*, be gone!

Betekent de imagoverandering eigenlijk ook een verbetering? Het is wel vaker gebeurt dat 'schattige' popartiesten opeens omgedoopt werden in de geiligheid zelve, en ik kan me niet herinneren dat dat ooit tot iets goeds heeft geleid.

Van zulke 'geiligheid' is gelukkig verder geen sprake - het is m.i. puur volwassen worden geweest, en dat past deze dames (allemaal welbespraakte, opmerkzame individuën) heel goed. Volharden in het oude imago zou een act geweest zijn (hebben ook de dames zich weleens laten ontvallen). Bovendien hebben beide kanten en het materiaal dat erbij hoort hun sterke punten. Zowel oud als nieuw vind ik heel fijn, en da's nog best bijzonder inderdaad.

Girls' Generation was altijd al goed in ballads; het fenomenale Forever hier is misschien wel één van hun allerallerallerallerallerallerallerallerallerbeste. Hoe het rond 3:30 culmineert in een orgasmisch hoogtepuntje waar alles samenvalt - de dames die tegen elkaar in en aan zingen, de aanzwellende percussie, de staccato strijkertjes - is echt fucking top.