W.A.S.P. - The Neon God Part I - The Rise (2004)

The Neon God is net zoals Crimson Idol een concept plaat en, net zoals dat album, een hoogtepunt in de cariere van de band. Het is zelfs nog wat grootser aangepakt dan the Crimson Idol want het album word gespreid over liefst 2 cd's.

Lawless is weer op zijn best in semi-ballads als het mooie What I'll Never Find of Why Am I Nothing, maar ook de hardere tracks in de vorm van het geweldige Sister Sadie of Asylum #9 mogen er zeer zeker zijn. The Red Room Of The Rising sun is ook een uitschieter, en klinkt zelfs heel erg psychedelisch.

Enig puntje waar ik zelf niet zo over te spreken ben is de productie. Die is vrij mat en dunnetjes, en doet dan ook lichtjes afbreuk aan het geheel. Toch mag Neon God van mij gerust naast Crimson Idol staan.

Verspreidt over 2 cd's met de tegenzin van Blackie. Die wou oorspronkelijk een dubbel cd maken maar de platenmaatschappij zag het, om winstredenen, anders.
Blackie VS de platenmaatschappij en als logisch gevolg wint de grootste dan...

Ik had deze CD meteen gekocht toen het uit kwam. Verwachte een Crimson Idol deel 2.

Hoewel het zeker geen slechte plaat is, heeft het mij absoluut niet kunnen pakken, heb het 2e deel van The Neon God dan ook maar laten liggen in de winkel.

Nee, voor de echte WASP kan je beter Headless Children, The Crimson Idol of Dying For The World aanschaffen.

Ik heb een beetje een haat/liefde verhouding met de Neon God albums. Ik vind het niet slecht maar toch....het pakt me op de één of andere manier ook niet. Het was misschien beter geweest als ze de mindere songs eruit hadden gelaten en alles als 1 album haddenuitgebracht. Dan had je de aandacht er beter bij kunnen houden want dat is met 2 albums wat lastig vind ik.
Deel 2 vind ik trouwens een tikkie beter dan deze.

Een prachtige plaat van WASP. Als je the Crimson Idol goed vind, dan kan je deze plaat eigenlijk ook wel proberen. Ook een concept album en allemaal erg groots aangepakt. Vooral de nummers Sister Sadie en Asylum #9 zijn top! Ik ben het eens met het eerdere commentaar dat de productie wat beter had gekund, het neemt echter niet weg dat dit een prachtige plaat is in de WASP discografie.

Nog even een opmerking aan Germ: wat is echte WASP? de begin periode, met albums als WASP en the Last Command verschillen erg van platen als the Crimson Idol en Headless Children.

Doe mij de laatste twee die je noemt maar!

Niet zo gek, dat nummer is (laten we het netjes houden) licht beinvloed door Tomorrow Never Knows .

Ik blijf dit een heerlijk album vinden. Het blijft ook onmiskenbaar W.A.S.P. heerlijk genieten!

Je hebt heavy metal en je hebt w.a.s.p. Wat dat betreft staat Blackie buiten de wet.( pun intended) De perfectionist maakt niet zo gemakkelijk vrienden in die metal scène en ik meen dat maar weinig mensen hem aardig vinden. The Neon God verteld net zoals in de Crimson Idol een verhaal over een opgroeiende getergde jongeman. En ook dit concept bestaat uit snelle, langzame en epische tracks met veel ruimte voor de gitaar leads. Banali houdt dezelfde drumstijl aan en zo voelt dit als een vervolg op de Crimson Idol. Of als een herhaling van zetten. Tja, u kiest zelf maar, mij smaakte het prima.