Misfits - Famous Monsters (1999)

Goed album maar niet hun beste ik heb beteren gehoord maar het blijft een ruige groep een 3,5*

Na Danzig is het niks meer, en dit album is daar testament van.

Misfits voor mij en een aantal vrienden DE band. Grootste invloed die wij ooit gehad hebben, zal ook never nooit niet vergaan

Na een aantal briljante platen in de vroege jaren 80 presteert Mr. Jerry Only het om met een totale baggerplaat a la Famous Monsters aan te komen.... en dat terwijl ik American Psycho nog wel te behapstukken vond. Dit lijkt echt helemaal nergens meer op, incashen op de bandnaam zullen we maar zeggen..

Famous Monsters wijkt niet bijzonder veel af van wat er al op American Psycho te horen was. Dus lekker vlotte, meezingbare pop-punk overgoten met een b-horror sausje. En net als op die plaat is Graves de smaakmaker - hij is prima bij stem en zijn zanglijnen werken behoorlijk aanstekelijk. Ik heb nooit echt bijzonder veel gehad met die 'roemruchte' Danzig periode (lees: ik vind het best wel lekker klinken en sommige nummers zijn geweldig - maar ik vind het niet zo legendarisch als dat er zo vaak wordt op geplakt) en kan dan ook perfect met Famous Monsters leven. Beter nog - ik vind het gewoon een erg leuk plaatje. Favoriete nummers blijven Helena, Die Monster Die, Them, Scream en Lost in Space.

Alleen jammer dat het hierna gigantisch bergaf ging met Jerry Only & co. Graves vertrok en het werd een soort 'all-star' project dat de ene flater na de andere beging en zich pas enigzins wist te herpakken met het aanvaardbare Devils Rain in 2012.

Niet slecht, hoor, maar ik hoor hier eigenlijk niet al te veel memorabele songs. 'Forbidden Zone', 'Them' en 'Helena' kunnen me wel erg charmeren, maar het niveau van het oude werk wordt nergens gehaald.

2,5 sterren

Het tweede en direct laatste album met Michale Graves op vocals. Om direct met de deur in huis te vallen: Dit is een minder sterk album dan American Psycho in mijn oren, maar zeker niet minder dan een voldoende. Hoewel er niet zo veel memorabele nummers tussen zitten zijn de goede nummers nog steeds erg leuk en zelfs de minder goede nummers zijn ver van slecht.

Met Graves waren ze een nieuwe richting in gegaan die mij heel goed is bevallen, maar veel mensen blijven het vergelijken met Danzig en vonden hem beter. Volgens mij vergeten sommige mensen echter dat er meer gradaties zijn dan "Fantastisch" en "Vreselijk". Als je niet houdt van de nieuwe sound van de band en Graves zijn stem, dan is dat natuurlijk helemaal prima. Maar als je dit album gaat beoordelen, probeer hem dan eens los te zien van hun geschiedenis met Danzig, en kijk of je score dan hoger uitkomt.

Favoriete tracks:
- The Forbidden Zone
- Living Hell
- Descending Angel

"I feel their fleeting life draw into my bones. Hear the heart that pounds, the blood that flows."

Ik vind dit echt een fantastisch album. De zang van Michale Graves kan ik erg van genieten. Natuurlijk het is anders dan Danzig. Voor mij zijn Scream en Saturday Night wel de twee prijsnummers. Heerlijk!