Tift Merritt - Bramble Rose (2002)

Als ik wat meer van het stemgeluid van Tift Merritt zou houden, dán zou dit album een wat hogere waardering van mij krijgen. De liedjes zijn namelijk best aardig - en de begeleidende musici kunnen me wel boeien: Ethan Johns op lead gitaar en ook Greg Reading op pedal steel fleuren dit enigszins middle of the road klinkende album voldoende op voor mij om het uit te kunnen luisteren. Vaak zal ik het echter niet beluisteren, dank zij die (voor mijn oren althans) niet al te mooie en zelfs hier en daar een beetje saaie stem van Tift Merritt..

Naar aanleiding van dit bericht album weer eens uit de kast gehaald. Toch nog steeds een alleraardigst album en de stem vind ik best mooi voor dit soort muziek. Kan me nog herinneren dat ze als het nieuwe grote talent werd aangekondigd. Ze stond al op Blue Highways in 2002 voordat dit debuut op de markt was. (Nav een voorprogrammaatje bij Ryan Adams mocht ze toendertijd haar debutalbum meteen al bij Lost Highways uitbrengen en was het Ethan Johns die het album produceerde). Ook maar even stem uitgebracht.. 3,5*

Kan me herinneren dat toen dit debuutalbum uitkwam alle recensenten Tift Merritt veel lof toezwaaiden, en met mijn geringe enthousiasme behoor ik tot een minderheid - dat besef ik heel goed.
Soms doet een album je niets, of kan een artiest je niet zo boeien - heel raar, en hoe het werkt weet ik niet. Terwijl er ook stemmen zijn die ik altijd graag horen wil (Van Morrison, Tom Waits en Frank Sinatra zijn voorbeelden, al zijn lang niet al hun albums het aanhoren waard).

Overigens, wat Bramble Rose betreft, ik vind het een wel erg verwaterde vorm van country. Voor mij is het rock met wat country-accenten, en gelukkig nog een pedal steel. Ik zweer trouwens wat country betreft bij "old time " , dat zal zeker ook een rol spelen bij mijn beoordeling.

afgelopen week een concert bijgewoond in de foyer van Muziekgebouw Eindhoven van de inmiddels 50-jarige uit Houston, Texas afkomstige singer/songwriter Tift Merritt, die vanwege "domestic reasons" een aantal jaren minder actief was in de muziek business. haar dochter Jean was inmiddels 9 jaar oud geworden wat voor haar reden was om Europa weer eens aan te doen.

een fijn, intiem concert waarbij de sympathieke Tift akoestische gitaar en piano speelde en op een aantal nummers begeleid werd door een Belgische muzikant op elektrische gitaar en pedal steel.

verwacht geen klassieke Nashville country, want op dit debuut album staat merendeels prima uitgevoerde americana (folk/country), waarbij nummers als de opener "Trouble Over Me" en de afsluiter "When I Cross Over" sterk doen denken aan de muziek van Lucinda Williams met als bijkomende overeenkomst dat ook veel van haar teksten over relatie problematiek gaan.

prijsnummers de ballads "Bramble Rose" met de fraaie accenten van de pedal steel, "Supposed to Make You Happy" met heerlijke dobro klanken en de tranentrekker "Are You Still in Love with Me" dat eveneens een sterke Lucinda Williams vibe heeft.

van de up-tempo nummers steken "I Know Him Too" met de tekstregel "I know you think you know him better, Wait a little longer, I know him too" en het gospelachtige "Sunday" er boven uit. de stevige roots/rock van "Neighborhood" en "Bird of Freedom" spreekt mij persoonlijk minder aan.

ken haar overige albums niet maar dit debuut mag er zeker zijn.

Album werd geproduceerd door de Engelse producer/multi-instrumentalist Ethan Johns, zoon van de vermaarde producer Glyn Johns en opgenomen "at Sunset Sound Factory, Los Angeles, California"

Tift Merritt: vocals & rhythm guitar, piano
Greg Reading: pedal steel, dobro, Wurlitzer, harmony vocals
Jay Brown: bass, harmony vocals
Zeke Hutchins: drums
Ethan Johns: lead guitar, percussion, piano, ukulele, Hammond B-3, mandolin, omnichord
Benmont Tench: piano, celeste, Hammond C-3, harmonium

All songs written by Tift Merritt