King Tears Bat Trip - King Tears Bat Trip (2012)

Boeiend album! De ritmes vloeien inderdaad rijkelijk - alsof er goed gefeest wordt - maar vooral de saxofoon houdt alles erg goed in beweging. De nummers (vooral het eerste) zitten ergens tussen een carnavalsmars en iets spiritueel in. In combinatie met de noisy gitaar en de vrijzinnige saxofoon brengt me dat ook helemaal bij het werk van Albert Ayler - waar ik deze sessie meteen mee continueer. Fascinerend getoeter met ritmes om rudimentaire bewegingen op te maken.

Leuk album! Lekker destructieve plaat. Mooie herrie met pakkende, catchy melodieën. Hoewel het allemaal vrij pittig klinkt heeft dit album juist veel structuur en dat komt dan weer door de enorme ritmesectie. Dit zijn de experimenten die muziek interessant houden. Het is erg knap als je na zoveel jazz nog steeds vernieuwende muziek weet te maken. Neil Welch vind ik niet zeer boeiend maar weet zeker de aandacht vast te houden. Z'n solo in Elevenogram is erg goed: intens en ruig. Goeie tip korenbloem!

Hm! Ik had verwacht dat ik dit niet lang zou uithouden, maar het is toch opvallend, uhm, catchy. Inderdaad veel structuur, vooral in Stolen Police Car (leuke naam ). Dat maakt het gelijk een stuk behapbaarder (in ieder geval voor mij). Met Elevenogram had ik wat meer moeite. Al met al een leuk begin van de doorstart van het JAvdW.

Voor de liefhebbers hier een live-video-opname van deze heren: King Tears Bat Trip | Off Tempo - offtempo.com

De eerste keuze, van Korenbloem, voor het geheractiveerde forumtopic 'jazzalbum van de week', dat er vele mogen volgen.

Het is een prima plaat. Met een uitgebreide drumsectie wordt een donderende groove neergezet, die al snel nogal tribaal overkomt, als mensen door elkaar gaan drummer. Daaroverheen saxofonist Neil Welch, en een gitarist in een wat bescheidener rol, die simpele thema's neerleggen en vanuit daar wat Ayler-achtige gebieden verkennen.

Het is knap gedaan dat de groep de drive erin weten te houden en toch genoeg variatie weten aan te brengen zodat het onderhoudend blijft, eentonig wordt het absoluut niet. Een plaat waarop lekker wild gemusiceerd wordt maar waar toch diepgang in zit. Een echt hoog cijfer van mijn kant blijft uit omdat ik na een keer of zes luisteren nog niet dusdanig ben gegrepen dat ik verwacht dat ik de plaat na zijn toerbeurt als jazzalbum van de week nog heel vaak zal draaien. Maar wie weet.

Coole plaat! Verdient waarschijnlijk hoger, maar ik begin voorzichtig op 3,5/5.

Fijne plaat op het eerste gehoor. Lijkt soms wel Jazz meets Post-rock. Het stoort nog wel een beetje dat het niet echt vrij is, maar is zie wel enige groeipotentie. Die saxofoon is bij vlagen in ieder geval wel erg vet in dit geheel.