Minimal Compact - Deadly Weapons (1984)

Dit is het meest pessimistische , maar tevens experimentele album van Minimal Compact. Duidelijk gevoed door de anti beweging van de jaren 80, is dit muziek die dit duidelijk maakt. In geluid, maar ook in teksten. Ontheemd, tegen de westerse maatschappij, denk daarbij ook aan de krakersscene. De muziek is agressiever en minder melancholisch dan op de prachtige voorganger 'One by one'. De ontheemding uit zich hier veel agressiever. De muziek en zeker ook de zang is veel meer een vervolg op Joy Division. In het Engelse muziekblad Sound werden dan ook de drie die het meest in het spoort van Ian Curtis bewogen: Minimal Compact, Holy Toy en Nick Cave genoemd. Het tweede nummer 'Losing Tracks (in time)' zou nog prima op "One by one' passen, de rest duidelijk minder.
Het album is geproduceerd door Peter Principle , lid van Tuxedomoon en ook Blaine L. Reininger speelt op een aantal nummers mee. Mede daardoor blijft het zeker een spannend album. Op mijn cd uitgave staat ook de 12 inch 'Next one is real' die na dit album is uitgegeven.
Een echt tijddocument, waarbij de donkere jaren 80 weer naar boven komen. Zeker de tegenhanger van alle gladde jaren 80 muziek (Spandau Ballet, Level 42 etc) die toen zeer populair was. Maar door de maatschappelijke tegenbeweging kwam er ook veel creativiteit vrij, die hier hoorbaar is.
Een 4 vind ik net iets te veel, een 3,5 is op dit moment voor mij een juiste score.