Toyah - Warrior Rock (1982)

Dit is toch echt een (symfonisch achtig) rock album. Live weleenswaar. Krachtig is het, en de vonken vliegen er soms om de oren. Neem nu 'Thunder in the mountains', een veeeele malen betere versie dan de single. 'Danced', die werkelijk kippevel oplevert, om wat voorbeelden te noemen. 'Ieya'-versie is melodieuzer dan het origineel, maar doet je echt op het puntje van je stoel zitten. Gitaarwerk van Joel Bogen is hier op zijn hoogtepunt, niet geniaal ofzo, maar bovenal met de sound die hij neerzet, magistraal. Voor mijn gevoel een vijf punten, maar dat is niet reeel (zet er maar eens een Floyd-album naast). Dus dan maar een 4,5.

Helemaal met je eens. Een van de betere live albums, staat zeker in mijn 'live top 10'.

Je vergeet het drumwerk van Simon Philips te noemen, lekkere vette roffels.

Ben het met je eens dat Simon Philips best vermeldingswaardig is. Zowiezo zeer goede drummer, maar zijn charismatische slagwerk (een van de weinige drummers van wie de sound uit duizenden herkenbaar is) op dit album heeft inderdaad keihard bijdrage geleverd.

Luister naar ook naar zijn bijdrage bij Toto, Duncan Browne of Mike Oldfield. Inderdaad zeer herkenbaar.

Van Toto en Duncan Brown wist ik niet. Wel weet ik het van Mikey. En dat is niet zo zuinig te horen ook.

Ik leerde Toyah Willcox kennen via de detective-serie Shoestring, maar de eerste echte kennismaking met haar muziek had ik met Warrior Rock. Na de verschijning van The Changeling toerde Toyah in de zomer van 1982 door Groot Brittannië. Nigel Glockler en Adrian Lee waren thuisgebleven maar in de vervangers Keith Hale en Simon Philips kende Toyah klinkende namen. Hale was voor Toyah geen onbekende. Hij schreef eind jaren zeventig mee aan de nummers Victims Of The Riddle en Waiting (beide zitten in de beruchte aflevering van Shoestring), produceerde Toyah’s eerste album Sheep Farming In Barnet en was verantwoordelijk voor de hit It’s A Mystery. Simon Philips was in die tijd al een rijzende ster aan het drummer front, nog wel als sessie muzikant, maar na deze toer zou hij bij Jeff Beck gaan spelen en de rest is verder geschiedenis. De band werd gecompleteerd met Toyah’s toenmalige vriend, en bandlid van het eerste uur, gitarist Joel Bogen en bassist Phil Spalding. De twee laatste avonden in de Hammersmith Odeon gebruikte men voor de opname van dit album. Tegen die tijd was de band prima op elkaar ingespeeld. Logisch beschouwt werd de toer ter promotie van The Changeling uitgevoerd, maar slecht de helft van de nummers schitteren op Warrior Rock. Dat alles snor zit, merk je al direct bij de opener Good Morning Universe dat na een mysterieuze start, waarbij gitaar, bas en keyboard een opstijgende raket nabootsen, losbarst in een uitvoering die mij 23 jaar later nog het kippenvel op de armen doet brengen. Het album is een aanéénschakeling van hoogtepunten. Van opening tot de klassieke afsluiter Ieya, een ruim zeven minuten durend nummer met tekstuele referenties naar het boek Necronomicon van H.P. Lovecraft. De titeltrack opent met prima drumwerk van Philips, de single successen (voornamelijk in Engeland) It’s A Mystery, Thunder In The Mountains en I Want To Be Free ontbreken natuurlijk niet, de pompeuze semi ballad Brave New World, het verrassende Angel And Me, dat na een ballad opening ontaard in een stevige stamper, het atmosferische Jungles Of Jupiter en de rocker We Are om er verder nog wat te noemen. Het vijftien nummers tellende album kan het beste als een “best of” van de periode 1979 – 1982 worden beschouwd. Qua stijl valt duidelijk op dat het punk kleed is afgeworpen. Toyah kiest voor muzikale inhoud, dat veelvuldig ontaard is symfonische intermezzo’s, waarin vooral op Warrior Rock de keyboards veelvuldig de boventoon voeren. Goed voorbeeld hiervan is Danced. Niet verrassend als men bedenkt dat Nick Tauber als producent, tot en met opvolger Love Is The Law, aan het roer van haar carrière stond en zelf wel van een goedgevuld toetsentapijt gecharmeerd was. Na Toyah wist hij Marillion’s carrière vanaf het begin glans te geven met de producties van Script For A Jesters Tear en Fugazi, waarop Mark Kelly zich niet in hoefde te houden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik de uitgave van Warrior Rock, intergraal op CD, ten zeerste toejuich.

........kijk.....dá's nu 's echt eens 'n inhoudelijke bijdrage! Thanx!

hmmmm... dit album schijnt op cd niet helemaal compleet te zijn in vergelijking met de vinyl-versie. Het laatste nummer schijnt in geknipt te zijn, Toyah's aparte aankondigingen van songs zijn weg en een nog al indrukwekkend drum/percussie intro schijnt ook te weggeknipt.

Ja, dat is zonde. Want juist iets als de drum van de fantastische Simon Phillips verdienen echt in het zonnetje gezet te worden. Die drumintro bij Warboys bijvoorbeeld. Het laatste nummer Ieya is de beste versie die ik ken ven haar op deze. Maar juist die 'eindeloze' opbouw maakt het dat het nummer een plicht is om totaal beluisterd te kunnen worden. Ik heb deze alleen op vinyl, maar is dan kennelijk ook maar het beste zo

R.I.P. Phil Spalding !!

Op een driedubbel cd nu te verkrijgen , geremastered met 26 bonustracks.
Ik trek mijn conclusie. Aanschaffen met een bloedgang.

Wat een beregoede liveplaat is dit toch.
Lijkt me heerlijk om bij aanwezig geweest te zijn.