Sammy Hagar - Ten 13 (2000)

Beste plaat van Sammy, simpelweg omdat deze het lekkerst rockt. Dus volumeknop helemaal opendraaien!

Ik ben er inmiddels op teruggekomen, kvind deze plaat toch minder sterk als ik toendertijd vond.

Na het vertrek van Sammy Hagar uit Van Halen is ”Ten 13” het laatste echt goede soloalbum van Hagar. Opvolger ”Not 4 Sale” is een dikke voldoende, maar niet meer dan dat, en alles wat daarna komt varieert van matig tot slecht. Maar ”Ten 13” is Sammy Hagar ten voeten uit. Van party rock & roll tot meeslepende rock songs en rock ballads. ”Ten 13” heeft het allemaal. Met de openingsnummers ”Shaka Doobie (The Limit)” en ”Let Sally Drive” wordt direct de toon gezet. Lekkere rockende gitaren, heerlijke groove, kortom party time! Maar met ”Serious Juju” en ”The Message” tapt Hagar uit een ander vaatje. Het tempo gaat naar beneden, maar de gitaren worden zwaarder en de intensiteit wordt verhoogd. Met name ”The Message” vind ik een klasse liedje. Sammy Hagar weet van wanten en zijn ervaring en kunde zijn overduidelijk. ”A Little Bit More” is een classic rock ballad zoals een ballad hoort te klinken. Zo worden ze nauwelijks meer gemaakt. Vanaf het titelnummer (een verwijzing naar de verjaardag van Hagar, 13 oktober) gaat het tempo weer omhoog, waar ”3 in the Middle” in de riff dicht tegen metal aanschurkt. ”The Real Deal” is daarentegen weer bluesy. Hagar’s band The Waboritas is een verzameling vakkundige muzikanten. Ze passen perfect bij de stijl van Sammy Hagar en ze zijn duidelijk door de wol geverfd. Gitarist Vic Johnson is geen Eddie Van Halen (maar wie wel, behalve Eddie zelf?), maar zijn gitaarwerk is dik in orde. ”Ten 13” is niet verrassend, maar wel gewoon een steengoede rockplaat dat samen met ”Marching to Mars” en ”Red Voodoo” behoort tot het beste werk van Hagar in het post Van Halen tijdperk.

Hagar keert met ten 13 terug naar een stevige hard rock sound. Recht voor zijn raap, niks subtiel, gewoon pittige riffs, meeslepend en zonder poespas. Just the way i like it.

De titel slaat op zijn geboortedatum. Red rocker Sammy Hagar keert terug naar wat hij zo goed kan: rechttoe rechtaan rocken, zoals ik hem eind jaren '70 via de radio bij Alfred Lagarde leerde kennen. En er is meer op Ten 13.

Met dezelfde bezetting van the Waborita's als op de voorganger stráált het plezier ervan af. Maar deze vind ik weer net beter. Uptempo in Shaka Doobie en vervolgens Let Sally Drive, met in de laatste twee slaggitaren die heerlijk tegen elkaar op riffen. De productie is dan ook dik in orde. Duidelijk is dat dit perfecte muziek is voor als je in beweging bent.

Serious Juju is wat langzamer maar stevig, waarna een verrassend nummer volgt. The Message bevat prominent pianospel, een ijzersterke melodie en een opvallende tekst. Nadat Hagar op zijn vorige album op Sympathy for the Human zijn moeite met religie verwoordde, houdt hij ons met al zijn zangcharisma iets tegengestelds voor. "This restless world is just illusion, All at once there's a message from above". Muzikaal ligt het in het verlengde van de stijl die hij bij Van Halen maakte met aor-achtige pareltjes als Dreams, Love Walks In en Right Now, maar hier blijft constant een scheurende gitaar aanwezig.

Dan het midtempo Deeper Kinda Love met pakkend en subtiel akoestisch gitaarwerk, vervolgens met hulp van een toetsentapijt en fraaie gitaarlijnen stevig. Met de ballade Little Bit More kan ik minder.

In Ten 13 zingt hij iemand (zichzelf?) al rockend happy birthday toe, waarna het bluesachtige Protection volgt. Maar liever het 3 in the Middle met zijn venijnige riff en hoge tempo. The Real Deal is een lome bluesrocker, Tropic of Capricorn bijna pop en na afloop nog een verborgen mandolinebonus.

Een sterke eerste helft, een aardige tweede. Als schoolcijfer een 7,5.