Warrior - The War of Gods and Men (2004)

Mijn probleem met Warrior blijft dat om-en-om-gevoel, stevige uptempo krakers worden afgewisseld met beduidend zwakkere "flauwtempo" nummers. Misschien een ideetje voor mij om van hen een verzamelaar samen te stellen, met de snellere nummers wel te verstaan. Hier met Marc Storace (van het Zwitserse Krokus) op zang.

Met alle respect, maar op het openingsnummer na lijkt niets op 'Fighting for the Earth'. Misschien wel de beste hardrockplaat ooit gemaakt (voor mij wel!). Ze hadden het beter een andere naam kunnen geven. Het is totaal andere muziek. Een soort dat ook zeer regelmatig zeurderig over komt. Grrrrrrrrrr. Dit wil ik niet horen als fan!!

De bas zoemt lekker door de nummers heen, de ritmesectie is zwaar en de productie is wat vreemd.
Alsof de plaat is opgenomen in een kelder, maar vreemd genoeg komt de droge sound de plaat ten goede.
Three Am Eternal vormt daar een voorbeeld van, een onvervalste nekkraker, met een doordenderend ritme, goed gedaan.
Rob Rock - zanger op voorganger The Code of Life - is vervangen door Krokus vocalist Marc Storace en dat is niet altijd een plezier voor de oren.
Af en toe krijg ik het gevoel dat zijn capaciteiten en zanglijnen niet goed passen bij het instrumentaal gebodene.
Dat neemt niet weg dat ook deze plaat best wat leuke momenten kent. The Wars of Gods and Men is weliswaar geen topper, daar is het songmateriaal te degelijk voor, de plaat kent wel een aantal songs waar men het aandurft om meer buiten de lijntjes te kleuren.
Met Mars weet men een fraai mysterieus en melancholisch aandoend werkje te componeren, Three Am Eternal is lekker grofkorrelig, het dwingende ritme in Naked Aggression doet zijn naam eer aan en afsluiter Love Above All had zo uit de koker kunnen komen van Iommi.
Niet dat het een weergaloze song betreft, maar de riff is van een aandoenlijke lompheid dat het charme weet op te wekken.
The War of Gods and Men is bij vlagen best genietbaar.