Iron Butterfly - Live (1970)
mijn stem
24 stemmen
0
geplaatst: 23 augustus 2007, 21:20 uur
In-A-Gadda-Da-Vida is wel heel erg cool uitgevoerd op deze plaat, maar je hoort toch dat het gewoon is overgedubt. De bas op dat nummer stuwt het hele nummer vooruit.
0
Stijn_Slayer
geplaatst: 24 februari 2009, 19:14 uur
Muzikaal kan ik hier heel erg van genieten, met name Soul Experience is geweldig. Vocaal vind ik het maar zozo..
En inderdaad, die bas had best wat minder gekund.
En inderdaad, die bas had best wat minder gekund.
0
geplaatst: 25 februari 2009, 12:20 uur
Stijn_Slayer schreef:
En inderdaad, die bas had best wat minder gekund.
En inderdaad, die bas had best wat minder gekund.
En dan te denken dat Lee Dorman het geluid van die Mosrite bas zo speciaal en kenmerkend voor het groepsgeluid vond dat hij 'm van zijn voorganger Jerry Penrod over kocht
0
beaster1256
geplaatst: 13 augustus 2010, 21:24 uur
prachtig , nog op lp gehad maar nu kwijt gvd ,
in-a-gadda-da-vida was in de jaren 70 in de tijd van de " underground " meer dan een klassieker in het genre , de eerste drum solo die ik fantastisch vond en live was hij nog beter !!!
in-a-gadda-da-vida was in de jaren 70 in de tijd van de " underground " meer dan een klassieker in het genre , de eerste drum solo die ik fantastisch vond en live was hij nog beter !!!
0
geplaatst: 25 december 2013, 16:25 uur
Slechts de laatste 2 nummers zijn goed, ondanks de overdreven naar voren gemixte bas. De rest is heel erg matig en vooral ook zo gezongen.
0
geplaatst: 29 december 2023, 17:51 uur
Dit album heb ik zowel als cd als elpee. De elpee heb ik gekocht in, voor zover ik me herinner, 1969. In een platenzaak in Bern, Zwitserland toen ik met m'n ouwelui daar op vakantie was. Ik zocht een beetje tussen de elpees en trok ineens dit stukje vinyl eruit. Die plaat was in die tijd nogal......tja hoe moet ik dat zeggen.......nogal opvallend. Laten we het daarop houden. Ik had ook al Eight Miles High van de Earring aangeschaft. Tot op de dag van vandaag heb ik iets met hele lange nummers (Mountain Jam, Nantucket Sleighride et cetera) en daar kwam dus In-a-gadda-da-vida bij. Meestal vind ik de live-uitvoeringen beter maar nu twijfel ik. Gisteren hoorde ik de volledige studio-versie in de Top2000 en eerlijk is eerlijk, die klinkt absoluut niet verkeerd. Maar goed, live is ook goed te pruimen. Ik ben het oneens met enkelen van jullie m.b.t. de bas. Ik vind die er juist machtig goed invallen. Maar het leuke van muziek is dat over smaak niet te twisten valt.
In die zomer van 1969 speelde ik in-a-gadda in het jeugdhonk van de camping waar mijn ouders hun caravan hadden. Jongelui van een jaar of veertien. Die snapten helemaal niks van deze muziek, die ik uiteraard op volume 10+ draaide. Ik genoot ervan. Maar de anderen? Ik vermoed dat de meesten liever naar iets gezapigs luisterden. Maar mijn muzieksmaak viel nou eenmaal niet in de gangbare grauwe brij.
In die zomer van 1969 speelde ik in-a-gadda in het jeugdhonk van de camping waar mijn ouders hun caravan hadden. Jongelui van een jaar of veertien. Die snapten helemaal niks van deze muziek, die ik uiteraard op volume 10+ draaide. Ik genoot ervan. Maar de anderen? Ik vermoed dat de meesten liever naar iets gezapigs luisterden. Maar mijn muzieksmaak viel nou eenmaal niet in de gangbare grauwe brij.
* denotes required fields.
* denotes required fields.