Iron Butterfly - Metamorphosis (1970)

wat klinkt die begeleiding van shady lady toch catchy

Best een aardig album, maar het wordt nu wel erg rustig. Slower Than Guns is het enige ondermaatse nummer, maar echte uitschieters omhoog zijn er ook niet. Misschien alleen Easy Rider.

Ik mis het gitaargeluid van Eric Brann hier een beetje.

Eigenlijk is deze beter dan "In-a-gadda-da-vida", omdat de nummers in het algemeen beter zijn, maar ja, deze bevat niet dat befaamde nummer. Toch is Metamorphosis beter te beluisteren, omdat het niveau gelijker is.

Butterfly Blue is voor mij het prijsnummer hier, hoewel in de live versie die ze eens voor de duitse TV opnamen nog een stuk lekkerderder is .......... Wel de ogen dichthouden graag ......

Het is volgens mij een onpopulaire gedachte, maar ik denk dat ik dit de beste Iron butterfly vind. Heb de eerste 4.

Ik kan je redelijk volgen, ik vind het bv redelijk onbegrijpelijk dat het gemiddelde een redelijk stukje lager ligt dan het debuut Heavy.

Sommige nummers zijn toch net wat minder zoals het akoestische Slower Than Guns en Soldier In Our Town. Het middenstuk van Butterfly Bleu is niet geweldig en duurt zeker te lang. Wel wordt er door Mike Pinera de talk box gebruikt, waar hij zijn tijd mee vooruit was, al had het voor mij niet gehoeven. Nee, In-A-Gadda-Da-Vida is bij nader inzien toch een leukere luister ervaring.

Veel geluisterd, maar echt tot me doordringen wil het niet. Het bijzondere is er wel van af bij deze band en wat overgebleven is, voelt vooral aan als middle of the road, maar wel prima uitgevoerde hardrock. Het geheel voelt meer aan als bluesrock. Dat merk je ook wel in de tempo's die langzamer zijn geworden. De toetsen zijn niet meer zo prominent. Allemaal niet per se een probleem, maar er zit weinig spanning meer in. Geen beste metamorphosis.

Tussenstand:
1. Heavy
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Ball
4. Metamorphosis

Weer terug naar 'aardig'. Het musiceren is heus wel aardig, maar die halve soul/gospelsound op een Stone Believer geeft me toch weer jeuk. Waar Ball nog gevaarlijk en donker klonk, grijpt de band teveel naar 'leuk' en dat vind ik dan toch weer erg saai. Het resultaat is dus een ongevaarlijk, aardig album zoals er rond die tijd wel meer waren, dat pas rond Easy Rider (Let the Wind Pay the Way) een beetje opleeft. Butterfly Bleu is dan helaas een niet meer dan wederom aardige afsluiter die veel te lang duurt.

Tussenstand:
1. Ball
2. In-A-Gadda-Da-Vida
3. Heavy
4. Metamorphosis