Promises - Promises (1978)

De nog steeds ijzersterke hit Baby, it's you en de bijna-hit Radio's on zorgen ervoor dat de score, wat mij betreft, 3 sterren wordt. Er staan nl. een aantal behoorlijke slechte tracks op dit album.

Helamaal met je eens. Nog voor ik je bericht las had ik al besloten dat alleen dezelfde twee tracks die jij noemt het herbeluisteren waard zijn.
Doet me beetje denken aan the Shirts, maar dan een aanzienlijk gladdere variant. En een beetje Scissor Sisters (of Alessi Brothers voor de lezers die dat meer zegt)...

Nou, dan ken jij klaarblijkelijk The Shirts niet! Dat lijkt er totaal niet op. De vergelijking met Scissor Sisters en Alessi Brothers begrijp ik wel heel goed.

Leuk dat je the Shirts ook kent, gave band. Ze hebben stevige rocknummers die hier inderdaad totaal niet op lijken, maar bij rustiger dingen (bv Running Thru The Night, Empty Ever After) doen de melodieen en samenzang er wel een beetje aan denken.

Nou, een heel klein beetje dan. The Shirts is toch echt meer een new wave-band met punk-invloeden (Poe) terwijl Promises meer disco en funk (Coffee Shop) maakte.

Baby, It's You is wat mij betreft een klassieker en klinkt nog steeds fris, maar je hoort dat nu werkelijk nooit meer op de radio.
Radio's On en Coffee Shop kan ik mij ook nog herinneren, de rest van dit album is in mijn vergetelheid weggezakt.
Het wordt weer druk onder...

Eendagsvliegen.
Band van broer en zus Knauer die pas in de late jaren 60 vanuit Duitsland naar de VS emigreerden.
Baby It's You is zo'n weergaloze rocksong die je door de ijskoude winter van 78/79 hielp en haalde de nummer 17 in januari 1979. Beetje a la Pat Benatar en Heart. Maar niet The Shirts.
Leslie Knauer heeft wel een dijk van een (rock)stem.
Voor de rest is het niet veel bijzonders. Wat rock met wat disco en funk inclusief jaren 70 violen, wat niet echt blijft hangen.
Radio's On is dan nog een aardige ballad en Who's Givin' It To Ya laat zich ook nog aardig aanhoren net als het disco-achtige Coffee Shop.
Maar meer dan 2,5 kan ik er niet aan kwijt.

Op vinyl, in nieuwstaat, Hollandse persing op BovemaNegram.

Ben ik indertijd op het verkeerde been gezet! Tussen Sinterklaas 1978 en Carnaval 1979, de winter dat het zo bizar heftig ijzelde, was duet Baby It’s You van eendagsvlieg Promises een bescheiden hitje in Nederland (#20 in de Nationale Hitparade). Rock zoals die in die dagen ook klonk bij The Babys, Heart of Foreigner: stevig, melodieus, met gepassioneerde zang en in dit geval zelfs violen.
Toen ik afgelopen voorjaar de bijbehorende elpee voor een prikkie tegenkwam, heb ik die gekocht. Op het album stonden naast dit “vergeten pareltje” vast meer AOR-schoonheden.

Nog vóórdat ik die zou draaien, zocht ik alvast meer informatie over de band op. Twee broers en een zus, de familie Knauer, opgegroeid in Canada maar met een Duitse vader. De band opereerde vanuit de regio Los Angeles. Hierna nog één (geflopt) album gemaakt. Leslie Knauer werd in de jaren ’80 zangeres bij Precious Metal, een naam die mij vaag bijstaat. Vooral in Duitsland herinnerd, waarschijnlijk omdat de drie ook Duitstalig waren, vergelijkbaar met de connectie Van Halen - Nederland. Ik was benieuwd wat de plaat, met op de voorzijde zo'n fraai bandlogo in jaren ’70-stijl, te bieden had.

Tsja. Ik krijg het gevoel dat ik als prille puber naar het Hilversum 3 van dat jaar luister, met name de dagen dat de hitparadegerichte omroepen uitzonden. Wat wordt geboden is namelijk een allegaartje van popstijlen, vaak in disco gemarineerd.
Na de hit (in Duitsland #4, in Zwitserland #11, in Zweden #2 en in Nieuw-Zeeland zelfs #1) komt een uptempo popsong: Let’s Get Back Together heeft naast een saxsolo wederom de rauwe stem van Leslie, op bezoek bij Toppop gefilmd. Het haalde in Duitsland #18, bij ons niet één van de twee tipparades die Nederland toen kende.
Op derde nummer Who's Givin' It To Ya zingt broer Benny én klinkt een derde stijl: discopop. I’m Sleeping Over is een midtempo liefdesliedje in popstijl. Kant A sluit af met Step by Step, waarin tweede broer Leslie zingt, opnieuw klinkt een mengeling van pop en disco.

Op de B-kant ontbreekt elk spoor van rockende gitaren, het is discopop wat de klok slaat. Coffee Shop is zelfs funky. Radio’s On is een aardige ballad, romantisch gedrenkt in violen en blazers. Na nóg een popsong met dikke discosaus wordt afgesloten met beschaafde poprock in Jubilation.

De meeste nummers van deze plaat waren geschikt geweest voor de Soulshow van Ferry Maat bij de TROS, zoals die in die dagen op de donderdagavond klonk. Daarnaast klinkt driemaal hapklare pop en dat ene briljante liedje in AOR-stijl. De drie konden musiceren, alles klinkt smeuïg, maar op die ene hit na pakt het me nergens. Hun breedheid was meteen de zwakte.
Om daar pas in 2022 achter te komen is wel ráárrr. Ik ben ondertussen wel nieuwsgierig geworden of ze op de opvolger een duidelijker muzikale identiteit aannamen. Die staat nog op streaming ook: wordt vervolgd.

Hier precies dezelfde ervaring. Het singletje kocht ik al meteen toen het in de hitparade stond: een mooie, dynamische rocksong, een beetje op dezelfde manier opgebouwd als Isn't it time van The Babys, dat een klein jaar eerder een hit was. Toen ik deze LP (in nieuwstaat, achteraf veelzeggend) een paar jaar geleden voor een euro of twee tegenkwam, dacht ik ook: het kan niet anders of hier moet toch wel meer leuks op staan?

Niet dus. In elk geval niets dat ook maar een beetje in de buurt kwam van die toch wel tamelijk fantastische hit. Geen rock, maar overwegend disco-achtige pop, dat was het ook in mijn herinnering. Al heb ik heb bij één, wellicht twee luisterbeurten gelaten, want daarna ging hij op de stapel platen die ik ter verkoop dan wel bij de kringloopwinkel heb aangeboden.
Ik beperk me bij The Promises tot het singletje. Naar de geflopte opvolger, die ze kennelijk ook nog gemaakt hebben, ben ik al niet eens nieuwsgierig meer. Jammer, want zowel de groepsnaam als die ene hit hield wel een belofte in. Maar die is dus duidelijk nooit ingelost...

Zoals je zelf al schreef is Leslie de zus...
Het tweede album is nog slechter. Helemaal niets is blijven hangen. Ooit voor een gulden uit een uitverkoopbak meegenomen, in de tevergeefse hoop dat er nog een tweede Baby it's you op zou staan.

Ik heb 'm gistermiddag twee maal gedraaid (streaming), binnenkort een kort verslag. En dat ligt in jouw lijn!

Hmmm. Ik ben ieder geval benieuwd geraakt. Overigens had dit zo een promo-foto kunnen zijn van Triumph uit die tijd.