Officium Triste - Mors Viri (2013)

Bij Officium Triste weet je wat je krijgt. Traditionele doom/death met wat incidentele symfonische accentjes. Precies zoals dat in de vroege jaren 90 ontwikkeld werd. Mors Viri getuigt wel van vooruitgang. Het album bevat goed uitgewerkte songs waarin veel aandacht is voor detail en spanningsopbouw. Lichte tempowisselingen doen me wel eens denken aan Katatonia ten tijde van Brave Murder Day. En ook de voortdurend rondzingende leads herinneren aan de Zweedse stijl. Allemaal zonder het oorspronkelijke Officium Tristegeluid te verzaken overigens.
Ondanks de herfstige sfeer klinkt de band opvallend fris. Wat wil je ook met klasse tracks als The Wounded And The Dying (wat een fantastische climax) en de melancholische mijmerballade Like Atlas. Liefhebbers weten genoeg.

Zeer goed uitgebalanceerd album. Is wat mij betreft minimaal gelijkwaardig aan hun vorige meesterwerk "Giving Yourself Away"!

Toptracks zijn het openingsnummer vanwege de prachtige emotionele gitaarpartijen en het afsluitende "Like Atlas", wat een zeer goed episch en meeslepend nummer is.

Haha, gitaarlijnen a la Danny Cavanagh, vocaal twee druppels water Darren White, drumroffels geijkt op John Douglas. Deze band mist de oude Anathema duidelijk heel erg hard!

Wel mooi, daar niet van.