Thyrfing - De Ödeslösa (2013)

Gelukkig kan ik de marathon nog in majeur afsluiten, want ik vreesde even na Hels Vite dat de band haar mojo echt compleet kwijt zou zijn geraakt. Goed, het is nog steeds niet op het niveau van de oudere albums, maar ik bespeur gelukkig weer een hoop kwaliteit en schwung in de songs die het vorige album compleet miste. De productie is ook beduidend beter. Niet alleen zijn de speelse toetsenpartijen weer terug op de voorgrond (en uberhaupt in de songs), de productie klinkt weer een stuk frisser en minder zompig dan hiervoor het geval was.

De songs vervelen me niet, al zijn er slechts een paar echte uitschieters. Kamp heeft in ieder geval een fijne, stoere vibe, terwijl Relik weer lekker mysterieus klinkt. Er is zelfs een heuse, uitgesponnen gitaarsolo te bewonderen, iets wat volgens mij bij deze band een behoorlijk unicum is. De laatste track De ödeslösa heeft een flinke portie Primordial en brengt ook meteen weer een lekkere portie snelheid terug om over te gaan in de tweede solo die ik so far heb onthouden van de band. Erg sterke track.

Wederom een leuke luisterbeurt. Finntroll had misschien iets meer hoogtepunten, maar Thyrfing heeft een hypnotiserende eigen sound die met uitzondering van een album goed werkt en hen toch onderscheid van de wat joligere bands in het genre.

Uiteindelijke stand:
1. Farsotstider 5*
2. Valdr Galga 4.5*
3. Vansinnesvisor 4.5*
4. Urkraft 4.5*
5. De Ödeslösa 4*
6. Thyrfing 4*
7. Hels Vite 3*

Gemiddeldes:
1. Finntroll 4,36*
2. Sonata Arctica 4,33*
3. Primordial 4,25*
4. Psychotic Waltz 4,25*
5. Thyrfing 4,21*
6. Stratovarius 4*
7. Helloween 3,9*
8. Iced Earth 3,81*

De val zet zich niet door, en dat is natuurlijk al winst op zich. Overal scoort dit album lagere gemiddeldes dan de voorganger en dat is toch wel erg vreemd. De Ödeslösa is duidelijk wat geïnspireerder, maar nog altijd vallen deze Zweden terug in midtempo songs die vrij saai klinken. er wordt hier al meer geëxperimenteerd met keyboards en o.a. een harp, maar toch blijft de klik uit. Ik vrees dat Thyrfing voor mij een beetje gestorven is met het vertrek van Thomas Väänänen. Sindsdien hoor ik geen goed doordachte songstructuren en avontuur meer. Alleen nog een band die zich weer een beetje heeft kunnen herpakken, maar het kunstzinnige is ervan af. Wel presteert Thyrfing het om vanaf Kamp weer lekkere songs te maken. Niets vernieuwends, maar wel prettig in het gehoor. Vindago duurt dan wel weer te lang en de afsluiter heeft net iets teveel saaie riffs. Zo blijft er toch wel weer wat te zeuren.


Tussenstand:
1. Valdr Galga
2. Farsotstider
3. Urkraft
4. Vansinnesvisor
5. Thyrfing
6. De Ödeslösa
7. Hels Vite


Gemiddeld: 3,93


1. Psychotic Waltz (4,63)
2. Finntroll (4,5)
3. Primordial (4,19)
4. Thyrfing (3,93)
4. Stratovarius (3,87)
5. Helloween (3,67)
6. Iced Earth (3,25)
7. Sonata Arctica (2,44)