Doro - Force Majeure (1989)

Dit debuut album van onze Duitse vriendin is eigenlijk nog een Warlock album. Dientengevolge is de muziek nagenoeg hetzelfde. Nooit echt slecht maar Doro heeft hier nog een flink duits accent wat na een tijdje flink irritant wordt.

Op zich is het helemaal niet zo onaardig. Ernstig in het verlengde van Warlock, zoals in het voorgaande bericht lang geleden werd gesteld. Logisch ook want Doro is natuurlijk Warlock. Destijds viel de band uit elkaar en er waren toestanden rondom de naam. Volgens mij werd er toen ook wel voor de plaat geadverteerd met "Doro & Warlock".

Goed, de muziek is als Warlock dus. Traditioneel getinte herrie op het snijvlak van hardrock en metal. Te stevig om hair te zijn, maar ook weer te soft om echt bij de harde jongens en meisjes te mogen horen. Omdat er voor Doro bij velen een zwak bestaat, maalde niemand erom. Ik ook niet. Enne Doro zonder steenkolenaccent is als een hiphopper waarvan we de onderbroek níet kunnen zien. Onbestaanbaar dus.

Toch wringt het mij dat er een artistieke onbenul het onzalige plan er doordrukte om A Whiter Shade Of Pale vooraan te zetten. Een mispeer van proportie. Dan is het lastig de rest van het album serieus te nemen en uit te zitten. Dat Doro daarna verder gaat met Save My Soul moet haast wel een soort smeekbede om vergiffenis zijn. Ik ben de kwaadste niet, Mevrouw Pesch. Rustig maar, ik werp uw Procol Harum-aspiraties met alle liefde terzijde en skip deze abominatie voortaan alsof het niet bestond.

Lekkere niks aan de hand hardrock. Luistert lekker weg. maar...die vervloekte fade-outs zouden verboden moeten worden.