Ulrich Schnauss - A Long Way to Fall (2013)

Hm, ik keek hier wel naar uit eigenlijk maar hoewel het nog maar om twee stemmers gaat word ik niet echt vrolijk van het gemiddelde. Iemand zin om mij te vertellen wat er niet aan deugt?

De eerste beluistering is geen onprettige ervaring - 't is wat sneller dan het andere werk dat ik van hem ken, er zitten wat 'retro' aandoende geluiden in - Tangerine Dream-achtig, beetje Kraftwerk - maar ik vind het album voldoende spanning en afwisseling bieden; soms iets teveel stapelen van geluiden, maar bijv in de laatste track vind ik de 'flow' goed - al is er af en toe wel sprake van enig effectbejag. Al met al een prettige luisterbeleving - zet in op 3,75 * >>> 4 (naar boven afgerond)

Ik vind het teveel de pop kant opgaan met Herr Schnauss.

Mwahhh, ik zou het niet te poppy willen noemen. Het is vooral te veel meer van hetzelfde. Ulrich probeert hier en daar wat edgy stukjes aan zijn nummers toe te voegen om het een wat rauwere electronische sound te geven, maar dat moet toch vooral een beetje zijn ideeënarmoede verbloemen. Eigenlijk weet alleen A Forgotten Birthday mij echt te raken.

"Poppy", "ideeënarmoede", "meer van hetzelfde" - een paar strakke citaten. Eerdere albums zijn verstilder; imo zoekt hij naar aansluiting bij de meer uptempo geluiden van landgenoten zoals Pantha du Prince. Ik vond juist de toepassing van retrogeluiden die aan Kraftwerk en Depeche Mode (uit de begintijd) deden denken erg verfrissend - ik vond juist de slot-track erg prettig.

Moet eerlijk zeggen dat de laatste Pantha du Prince me meer raakt - maar dit is niet slecht.

Is dit een terugkeer naar A Strangely Isolated Place? In dat geval wil ik deze wel een kans geven. Ben na zijn derde album definitief afgehaakt, teveel prozac-muzak

Die derde (eigenlijk vierde volgens de site) heb ik dan nog niet gehoord. Ik vond deze net iets sneller dan de eerste twee (Trains en Place) maar wel daarbijbij passen. Er is maar één remedie: zelf draaien en ondervinden

Na een geslaagde samenwerking met de Deense ambient-gitarist Jonas Munk in 2010 (jammer dat die release niet echt onder de aandacht is gekomen) en een iets minder opvallende release samen met Mark Peters vorig jaar, is Ulrich hier weer eens solo te horen. Terugkeer naar A Strangely Isolated Place? Daar hoop ik altijd op: downtempo beats, opzwepende bas, zwoele zwevende synths, intrigerende melodieën. Maar een terugkeer naar die stijl, daar is op A Long Way to Fall niet echt sprake van. Het rockt - hoe kan ik het anders zeggen? - gewoon wat minder. De eerste luisterbeurt was dan ook een lichte teleurstelling, maar nu bij de derde beurt geeft het album zijn schoonheid langzaam prijs. Zo'n album dat je niet direct bij de keel grijpt, maar toch heel degelijk blijkt en waarop zich steeds meer kleine lichtpuntjes tussen de lagen door lijken te ontvouwen. 3,5*

Mwahhh is ook mijn reactie. Ik mis een soort van melodische eenvoud en de focus op harmonieen die op A Strangely Isolated Place juist zo sterk aanwezig is. Sommige nummers op deze plaat zijn nogal een rommeltje van akkoorden en toonopvolgingen die me niet erg kunnen bekoren. Van mij mag het juist wat 'poppier'.

A Strangely Isolated Place staat voor mij nog steeds op eenzame hoogte, ik denk dat ik van de 4 albums A Long Way to Fall tot noch toe de minste vind. Maar misschien dat het een groeiplaat is, wie weet.

Mijn eerste associatie is ook die van Kraftwerk. Hier en daar wat Trentemoller invloeden. Op de een of andere manier klinkt het erg Duits (Kraftwerk associatie) en wat retro. Zeker niet vervelend. Productie en geluidskwaliteit zijn prima. Sterk pluspunt. Ken het oudere werk van Schnauss niet maar deze A long way to Fall kan ik prima verteren. Als een Bratwurst zeg maar

check deze eens: Manual - Drowned in Light (2010)

Afgelopen tijd met regelmaat teruggegrepen naar dit album. Krijg de muziek wat meer onder de knie. Groeibriljantje. Iemand schreef dat het zich beetje bij beetje ontvouwd. Dat klopt. Dik de moeite waard.

Ik ben het niet eens met oordelen als "Poppy", "ideeënarmoede", "meer van hetzelfde", maar ik merk wel dat na de tijd verder gaat ik dit album steeds meer waardeer en ga zien als een waardige broer van "A Strangely Isolated Place".