Hawklords - 25 Years On (1978)

dit is toch gewoon hawkwind?

in ieder geval, super album, klinkt allemaal heel strak en er is geen zwak nummer bij.

4*

en ik zal er even de tijden bij zetten

Hawkwind is in 1978 kort uit elkaar geweest.
Dave Brock en Robert Calvert kwamen na korte tijd toch terug samen zonder de overige Hawkwindleden maar met enkele vervangende artiesten en noemden zich gewoon "Hawklords".
Ze brachten dit album uit en later kwam er ook nog een live-album van die tijd in memoriam van Robert Calvert.

Een buitengewoon aangename plaat van de leden van Hawkwind onder het psuedoniem van Hawklords.

Psi power was een single en een geweldig nummer.

The Space Ritual, het fameuze live album van Hawkwind staat hier al bijna 50 jaar regelmatig op. Hawklords steekt daar schril bij af. De trance waar Space Ritual me in kan brengen is er nu zeker niet.
Niet dat het een slecht album is, maar meer dan 3* wordt het niet.
Album staat wel op een bescheiden plaats in de Oor jaarlijst 1978. Voor wat dat waard is.

Dat Hawklords een afscheiding is van Hawkwind is goed te horen. Vooral de tweede helft van de op spotify en andere streamingsdiensten aanwezige extended versie van het album laat over die afkomst geen twijfel bestaan.

En het is ook dat deel wat ik het meest prettig vind om te streamen. Want Hawkwind was in de jaren 70 met hun live album Space Ritual vrij regelmatig te beluisteren in mijn slaapkamer. De Hawklords kende ik tot voor kort eigenlijk niet.

De niet-extended versie van dit album is wat minder spacy en wat meer jazz achtig. Ten minste zo ervaar ik het. Zeker niet onprettig maar toch wat minder mijn ding. Vandaar dat ik twee cijfers weggeef.
Drie sterren voor de oorspronkelijke versie en vier voor de extended versie

Hawkwind gaat hier erg met de tijd mee, door wat punk en new wave in hun spacerock te mengen. Ik heb dit altijd een erg vrolijke en lekkere plaat gevonden. Toen ik de lp zag staan, kocht ik hem zonder dralen. Heerlijke muziek ook om lekker gek op te dansen.

Het is ook deze plaat waar Harvey Bainbridge voor het eerst op mee speelt. Hij zal een belangrijke figuur worden in de verdere geschiedenis van Hawkwind.

Jammer dat de prachtige bandnaam "Hawkwind" om welke reden dan ook tijdelijk werd ingeruild voor het wat suffige "Hawklords", maar muzikaal gezien valt het alleszins mee wat de heren hier ten gehore brengen.
Zoals ik al eerder heb opgemerkt, is Hawkwind nooit mijn meest favoriete band geweest: teveel psychedelisch voortdenderend gedreun, alsof ze met heipalen op je hersens staan in te beuken. Maar er zijn albums van hen die wel degelijk zijn om in te lijsten. Op eenzame hoogte staat voor mij "Warrior on the edge of Time" , op afstand gevolgd door "Hall if the Mountain Grill." Deze "Hawklords 25 years on" volgt dan op de derde plaats. De opener PSI Power straalt de nodige positiviteit uit getuige het olijke refrein met hoog meezing gehalte. Maar de mooiste nummers vind ik Free Fall, The Only Ones en vooral het licht dreigende "Dead dreams of the cold war kid." Dat is Hawkwind/ Hawklords op zijn best.
"Automotion" vind ik dan weer niks, "25 years on", Flying Doctor" en "The Age of the Micro Man" kunnen er mee door, maar ook niet meer dan dat.
De psychedelica waarin Hawkwind/ Hawklords normaal gesproken in grossiert blijft op dit album beperkt tot de binnenhoes met daarin een in verband gestoken meneer die in diverse standen poseert en waarvan de betekenis mij volledig ontgaat. Het zal allemaal wel, mannen.