0
geplaatst: 8 april 2007, 13:16 uur
dit is toch gewoon hawkwind?
in ieder geval, super album, klinkt allemaal heel strak en er is geen zwak nummer bij.
4*
en ik zal er even de tijden bij zetten
in ieder geval, super album, klinkt allemaal heel strak en er is geen zwak nummer bij.
4*
en ik zal er even de tijden bij zetten
0
geplaatst: 31 maart 2008, 20:05 uur
Hawkwind is in 1978 kort uit elkaar geweest.
Dave Brock en Robert Calvert kwamen na korte tijd toch terug samen zonder de overige Hawkwindleden maar met enkele vervangende artiesten en noemden zich gewoon "Hawklords".
Ze brachten dit album uit en later kwam er ook nog een live-album van die tijd in memoriam van Robert Calvert.
Dave Brock en Robert Calvert kwamen na korte tijd toch terug samen zonder de overige Hawkwindleden maar met enkele vervangende artiesten en noemden zich gewoon "Hawklords".
Ze brachten dit album uit en later kwam er ook nog een live-album van die tijd in memoriam van Robert Calvert.
0
Kingsnake
geplaatst: 12 mei 2009, 16:16 uur
Een buitengewoon aangename plaat van de leden van Hawkwind onder het psuedoniem van Hawklords.
Psi power was een single en een geweldig nummer.
Psi power was een single en een geweldig nummer.
0
geplaatst: 29 mei 2020, 17:49 uur
The Space Ritual, het fameuze live album van Hawkwind staat hier al bijna 50 jaar regelmatig op. Hawklords steekt daar schril bij af. De trance waar Space Ritual me in kan brengen is er nu zeker niet.
Niet dat het een slecht album is, maar meer dan 3* wordt het niet.
Album staat wel op een bescheiden plaats in de Oor jaarlijst 1978. Voor wat dat waard is.
Niet dat het een slecht album is, maar meer dan 3* wordt het niet.
Album staat wel op een bescheiden plaats in de Oor jaarlijst 1978. Voor wat dat waard is.
1
geplaatst: 14 september 2023, 17:51 uur
Dat Hawklords een afscheiding is van Hawkwind is goed te horen. Vooral de tweede helft van de op spotify en andere streamingsdiensten aanwezige extended versie van het album laat over die afkomst geen twijfel bestaan.
En het is ook dat deel wat ik het meest prettig vind om te streamen. Want Hawkwind was in de jaren 70 met hun live album Space Ritual vrij regelmatig te beluisteren in mijn slaapkamer. De Hawklords kende ik tot voor kort eigenlijk niet.
De niet-extended versie van dit album is wat minder spacy en wat meer jazz achtig. Ten minste zo ervaar ik het. Zeker niet onprettig maar toch wat minder mijn ding. Vandaar dat ik twee cijfers weggeef.
Drie sterren voor de oorspronkelijke versie en vier voor de extended versie
En het is ook dat deel wat ik het meest prettig vind om te streamen. Want Hawkwind was in de jaren 70 met hun live album Space Ritual vrij regelmatig te beluisteren in mijn slaapkamer. De Hawklords kende ik tot voor kort eigenlijk niet.
De niet-extended versie van dit album is wat minder spacy en wat meer jazz achtig. Ten minste zo ervaar ik het. Zeker niet onprettig maar toch wat minder mijn ding. Vandaar dat ik twee cijfers weggeef.
Drie sterren voor de oorspronkelijke versie en vier voor de extended versie
1
Mssr Renard
geplaatst: 29 mei 2024, 19:14 uur
Hawkwind gaat hier erg met de tijd mee, door wat punk en new wave in hun spacerock te mengen. Ik heb dit altijd een erg vrolijke en lekkere plaat gevonden. Toen ik de lp zag staan, kocht ik hem zonder dralen. Heerlijke muziek ook om lekker gek op te dansen.
Het is ook deze plaat waar Harvey Bainbridge voor het eerst op mee speelt. Hij zal een belangrijke figuur worden in de verdere geschiedenis van Hawkwind.
Het is ook deze plaat waar Harvey Bainbridge voor het eerst op mee speelt. Hij zal een belangrijke figuur worden in de verdere geschiedenis van Hawkwind.
1
geplaatst: 10 januari, 13:54 uur
Jammer dat de prachtige bandnaam "Hawkwind" om welke reden dan ook tijdelijk werd ingeruild voor het wat suffige "Hawklords", maar muzikaal gezien valt het alleszins mee wat de heren hier ten gehore brengen.
Zoals ik al eerder heb opgemerkt, is Hawkwind nooit mijn meest favoriete band geweest: teveel psychedelisch voortdenderend gedreun, alsof ze met heipalen op je hersens staan in te beuken. Maar er zijn albums van hen die wel degelijk zijn om in te lijsten. Op eenzame hoogte staat voor mij "Warrior on the edge of Time" , op afstand gevolgd door "Hall if the Mountain Grill." Deze "Hawklords 25 years on" volgt dan op de derde plaats. De opener PSI Power straalt de nodige positiviteit uit getuige het olijke refrein met hoog meezing gehalte. Maar de mooiste nummers vind ik Free Fall, The Only Ones en vooral het licht dreigende "Dead dreams of the cold war kid." Dat is Hawkwind/ Hawklords op zijn best.
"Automotion" vind ik dan weer niks, "25 years on", Flying Doctor" en "The Age of the Micro Man" kunnen er mee door, maar ook niet meer dan dat.
De psychedelica waarin Hawkwind/ Hawklords normaal gesproken in grossiert blijft op dit album beperkt tot de binnenhoes met daarin een in verband gestoken meneer die in diverse standen poseert en waarvan de betekenis mij volledig ontgaat. Het zal allemaal wel, mannen.
Zoals ik al eerder heb opgemerkt, is Hawkwind nooit mijn meest favoriete band geweest: teveel psychedelisch voortdenderend gedreun, alsof ze met heipalen op je hersens staan in te beuken. Maar er zijn albums van hen die wel degelijk zijn om in te lijsten. Op eenzame hoogte staat voor mij "Warrior on the edge of Time" , op afstand gevolgd door "Hall if the Mountain Grill." Deze "Hawklords 25 years on" volgt dan op de derde plaats. De opener PSI Power straalt de nodige positiviteit uit getuige het olijke refrein met hoog meezing gehalte. Maar de mooiste nummers vind ik Free Fall, The Only Ones en vooral het licht dreigende "Dead dreams of the cold war kid." Dat is Hawkwind/ Hawklords op zijn best.
"Automotion" vind ik dan weer niks, "25 years on", Flying Doctor" en "The Age of the Micro Man" kunnen er mee door, maar ook niet meer dan dat.
De psychedelica waarin Hawkwind/ Hawklords normaal gesproken in grossiert blijft op dit album beperkt tot de binnenhoes met daarin een in verband gestoken meneer die in diverse standen poseert en waarvan de betekenis mij volledig ontgaat. Het zal allemaal wel, mannen.
0
geplaatst: afgelopen woensdag om 23:52 uur
Sikken Berend schreef:
Onlangs ontdekte ik dat deze hippie-psychedelicarockers in de tweede helft van de jaren '70 een fase hadden waarin de muziek richting new wave schoof. Mijn favoriete Hawkwind is met Robert Calvert bij de microfoon, de periode '77 - '79. Puntige nummers met zijn aangename stem.
Minder heb ik met hun eerdere en latere jaren, al is het robuust en charmant. Niet voor niets de groep waar ene Lemmy Kilmister van 1971 - 1975 voor het eerst naam maakte.
Op 25 Years On klinken zowel wave als (vooral) spacerock. Met mijn voorkeur zijn er twee favorieten: opener PSI Power en het punkachtige Flying Doctor. Het "oude" Hawkwind klinkt op de overige nummers, waarbij spacesynths in het instrumentale Automotion en een rustpuntje dankzij het akoestische The Only Ones. Degenen met een voorkeur voor de hippiekant kunnen dus meer genieten dan ik, al beleef ik die nummers als 'best aardig'. Kwestie van smaak.
Dan resteert mij nog één album van de groep met Calvert: P.X.R.5 van het jaar erna.
Jammer dat de prachtige bandnaam "Hawkwind" om welke reden dan ook tijdelijk werd ingeruild voor het wat suffige "Hawklords", ...
Dat was omdat er juridische problemen met het management waren, leerde ik deze week. Het jaar erop konden ze weer onder hun oorspronkelijke naam continueren.Onlangs ontdekte ik dat deze hippie-psychedelicarockers in de tweede helft van de jaren '70 een fase hadden waarin de muziek richting new wave schoof. Mijn favoriete Hawkwind is met Robert Calvert bij de microfoon, de periode '77 - '79. Puntige nummers met zijn aangename stem.
Minder heb ik met hun eerdere en latere jaren, al is het robuust en charmant. Niet voor niets de groep waar ene Lemmy Kilmister van 1971 - 1975 voor het eerst naam maakte.
Op 25 Years On klinken zowel wave als (vooral) spacerock. Met mijn voorkeur zijn er twee favorieten: opener PSI Power en het punkachtige Flying Doctor. Het "oude" Hawkwind klinkt op de overige nummers, waarbij spacesynths in het instrumentale Automotion en een rustpuntje dankzij het akoestische The Only Ones. Degenen met een voorkeur voor de hippiekant kunnen dus meer genieten dan ik, al beleef ik die nummers als 'best aardig'. Kwestie van smaak.
Dan resteert mij nog één album van de groep met Calvert: P.X.R.5 van het jaar erna.
* denotes required fields.
* denotes required fields.