Hawkwind - Levitation (1980)

aardig album, 3.5* voor de laatste zeer goede nummers en een aantal matig tot goede nummers.

Wel het album met de beste drummer die hawkwind gehad heeft, Ginger Baker.
Voor de rest natuurlijk gedateerd als wat.
Niet slecht.

3.0

Ik vind dit het laatste echt goed studio-album van Hawkwind, erna kwamen er nog wel enkele goede maar ze kunnen me niet zo bekoren dan dit en zijn voorgangers(alle Hawkwind albums van de jaren 70).
Het geeft wel al een richting aan waarnaar de sound van Hawkwind zou gaan. Het klinkt minder warm en futuristischer.
Over die beste drummer kwestie, Simon King was ook niet mis, die heeft ook met verschillende artiesten gespeeld zoals met Brian Eno op zijn eerste album.
Ik hou ook wel van zijn stijl, spijtig dat hij rond dit album volledig stopte wegens een drankprobleem of iets in die aard.
Zijn laatste album is waarschijnlijk Live Seventy Nine waar Motorway City al opstaat.
Een beetje vergelijkbaar met die drummer van Eloy en ex-Scorpions(Fly To The Rainbow), Jürgen Rosenthal die na het soloproject Ego On The Rocks ook gestopt is.
Die kerel kon ook een stukje drummen én een goede songwriter met het bekendste Eloy album "Ocean" op zijn naam.

Zoals gezegd: het album met de beste drummer die Hawkwind in de gelederen heeft gehad, maar ook:

Het album met de beste gitaarsolo's (Huw Lloyd-Langton).

Het album met tovenaar (Tim Blake oa Gong)

Het album met de schitterende rocksongs Motorway City en Who's Gonna Win the War.

De space-instrumentals World of Tiers en Space Chase mogen ook niet onvermeld blijven.

En met al die elementen tezamen in de afsluiter Dust of Time kan men niet anders dan concluderen dat die Hawkwind's meest volwassen en best gemusiceerde plaat is.
Misschien niet zo experimenteel en gedurfd als voorheen of hip zoals nu, maar het staat als huis. Onverwoestbaar!

Sterker nog : ik vind de nummers waarin Dave Brock zijn mond houdt vaak stukken beter dan de nummers met zang. Is niet slecht, maar de zang van DB is niet het sterkste punt van Hawkwind.

En van dit album is Space Chase mijn absolute favoriet. Keihard draaien; geweldig nummer

Idd : onverwoestbaar !

Ik heb nu de 3-cd versie met de extra live-optredens.
Ik had al de 1979 live opnames, maar deze uit 1980 kende ik nog niet.

Wow, wat een waanzinnig live-versies van klasse-songs. Vooral nr. #22 is een beleving.

Alle liefhebbers van deze plaat, zouden de 3-cd versie moeten aanschaffen.

Beste line-up die Hawkwind ooit heeft gehad en dat is te horen.

Wat een beest van een rockplaat, vol schitterend drumwerk (Ginger Baker), mooie solo's (Huw Lloyd-Langton) en gave synthpartijen (Tim Blake).

Zeer goeie Hawkwind plaat en hierna zal het alleen maar minder worden (met uizondering van sommige live cds)
Erg mooi toetsen werk met gitaar en de beetje nasale stem van Dave Brock gaar dr leuk overheen (niks mis mee dus)[
Nu nog even over de extra track's valium 10' Who"s gonna win the war en brainstorm is niks mis mee maar voor de rest moet ik eerst een gaatje in mn voorhoofd laten boren vrees ik
Cd2 en 3 Live at Lewisham Odeon 18 dec 1980 duren samen 78 minuten en is het zelfde concert als dr op de cd Do not panic staat (behalve dan de laatste 2 nummers van die cd)
Wel extra hier op (Levitation) aanwezig zijn Motorway city en Whjo's gonna win the war
De heer Brock serveert hier dus duidelijk een joint uit eigen doos aan

Eén van de allereerste Hawkwind-platen die ik kende, en daardoor was deze plaat mijn standaard. Ik vond daarom andere platen wat tegenvallen, omdat ik dacht dat de muziek van deze Levitation stond voor wat Hawkwind deed.

Hier wordt het hippie-gefreak en de lawaaiige jams achterwege gelaten en wordt er lekker stevig gerockt. Leadgitarist Huw Lloydd-Langton is een tamelijk onbekende gitarist, maar wat kan hij spelen zeg.
Tim Blake is wel bekend (van oa Gong) en is de synth-speler hier. Zijn spaceklanken en lekkere solo's kleuren de boel mooi in. Nummer 1 van kant B (Prelude) is echt heel fraai en doet wat denken aan Eloy.

Drummer van dienst is Ginger Baker en trommelt de boel stevig aan elkaar. Lekkere fills en groovy shuffles. Heerlijk! Harvey Bainbridge is een prima bassist en ik snap niet waarom hij niet is blijven bassen.

En tja, Dave Brock, geen erg goede zanger en ook niet echt een waanzinnig gitarist. Toch het gezicht van de band en de schrijver van de meeste composities en echt storend vind ik op deze plaat zijn zang niet echt.

Hawkwind zal nooit meer het niveau halen van deze prachtplaat. Ik kan alleen maar zeggen dat het een toevalstreffer is, want voorgaande platen vind ik ook niet allemaal even sterk.

Vanwege Ginger Bakers aanwezigheid werd ik extra nieuwsgierig.
Dit bevalt prima, regelmatig meer dan. Fijne eerste luisterbeurt.

Dit is wel mijn 'go-to' Hawkwind-plaat. Een fraai geheel, legende Ginger Baker op drums, prima productie, sterke songs, met als hoogtepunt het stomende, instrumentale Space Chase. Lekkere gitaarsound ook, en verder geen oeverloze improvisaties, elke noot valt op zijn plaats.

Het was Arjan Hut die mij bij Quark Strangeness and Charm uit 1977 van Hawkwind tipte om dit Levitation eens te beluisteren. Het kwam gisteren langs tijdens het werk en 's avonds na een bezoek tijdens de autorit, nadat ik op de heenweg en thuis X in Search of Space uit 1971 liet langskomen.

Waar ik bij Quark Strangeness and Charm overeenkomsten met new wave hoorde - de toekomst - is het alsof de groep drie jaar later weer teruggrijpt op de eerdere psychedelische spacerock. Terug in de tijd. Nog altijd zijn de nummers overwegend uptempo, waarbij nieuwe slagwerker en drumlegende Ginger Baker hard om zich heen moest meppen. Ik wist niet dat hij een tijdje in Hawkwind heeft gespeeld, alleen daarom al leuk om dit album te horen.
Ook lekker zijn de spacegeluiden die Tim Blake uit zijn toetsen tovert, waarbij ook oudgediende Dave Brock zich van die taak kwijtte. Het instrumentale Psychosis bestaat zelfs geheel daaruit en dient mede als aanloop naar het eveneens instrumentale World of Tiers, waar Baker volop aan de bak moet.

Kant 2 opent met het een volgende instrumentaal, Prelude genaamd, waarna in Who's Gonna Win the War dan toch weer wordt gezongen. Grappig is het vlotte Space Chase, alweer zonder zang en net als op de plaat uit '71 is er dan ruimte voor akoestische gitaar via The 5th Second of Forever (From the Film). Mijn favoriet van dit album is slotnummer Dust of Time, waar ik dankzij het toetsenthema overeenkomsten hoor met zowel de Doors als met latere wavegroepen The Damned en The Stranglers.

Bonustrack Valium 10, afkomstig van de 3cd-bonuseditie van 2009, is leuk om eens te luisteren vanwege het tandartsintro. Humor heeft Hawkwind zeker! Alsof we al typetje Mr. Bean horen.

Aardig album, maar de overeenkomsten met new wave? Nee, die hoorde ik niet, op dat slotlied na. Juist die overeenkomsten zijn waar ik naar zoek. Oor's Popencyclopedie (editie 1982) schreef over Levitation: "In '80 maakt Hawkwind, dankzij de psychedelica-revival, een onverwachte comeback", maar laat de albums uit '77 - '79 zo goed als onbesproken. Dan zal ik zélf horen hoe de groep in die fase klinkt, om te beginnen met 25 Years On, als de groep tijdelijk als Hawklords opereert.