Rock Candy Funk Party - We Want Groove (2013)
mijn stem
13 stemmen
Verenigde Staten
Funk / Jazz
Label: Provogue
-
Octopus-e (4:40)
-
Spaztastic (5:51)
-
Ode to Gee (8:06)
-
We Want Groove (6:10)
-
The Best Ten Minutes of Your Life (10:38)
-
Animal / Work (7:16)
-
Dope on a Rope (3:48)
-
Root Down (And Get It) (5:01)
-
New York Song (15:42)
0
geplaatst: 11 januari 2013, 22:24 uur
Naast het gebruikelijke Blues en Rock werk is Joe Bonamassa nu op de Funk/Jazz toer, samen nog wat andere grote namen: Tal Bergman (o.a. Chaka Khan, Simple Minds, Rod Stewart), Mike Merritt (o.a. Chuck Berry, Springsteen, Stevie Ray Vaughan), Renato Neto (o.a. Sheila E., Dianne Reeves en Prince) en Ron DeJesus (o.a. The Emotions en Tito Puente). Op de site van de band is te horen dat de verzamelde kwaliteit zich niet verloochend.
0
geplaatst: 29 januari 2013, 21:07 uur
Wow wat klinkt dit lekker zeg. Heerlijke jazz en funk. Nu een luisterbeurt al verslavend. Direct op 1 in mijn rotatielijst.
0
geplaatst: 31 januari 2013, 10:33 uur
Heerlijke plaat.
We leren hier weer een hele andere kant van Joe Bonamassa kennen. Het doet me een beetje denken aan New Cool Collective.
Heeft Joe Bonamassa ooit vrij? Hij is net zo oud als ik (35) en heeft al een catalogus opgebouwd waar menig arties van in de 70 jaloers op kan zijn.
We leren hier weer een hele andere kant van Joe Bonamassa kennen. Het doet me een beetje denken aan New Cool Collective.
Heeft Joe Bonamassa ooit vrij? Hij is net zo oud als ik (35) en heeft al een catalogus opgebouwd waar menig arties van in de 70 jaloers op kan zijn.
1
geplaatst: 20 februari 2013, 22:05 uur
Workaholic Joe Bonamassa komt alweer met een volgend project. Of het nu solo is, samen met Beth Hart of in supergroep Black Country Communion, Bonamassa blijft verbazen in veelzijdigheid. In Rock Candy Funk Party horen we weer een hele andere kant van hem. "We Want Groove" is old school funk en jazz. Rock Candy Funk Party is gewoon een supergroep, ondanks (of misschien wel juist daarom) dat de leden van deze band niet bekend zijn bij het grote publiek. Maar voor de echte muziekliefhebber en -kenner des te meer. Deze supergroep bestaat uit Tal Bergman op de drums (tevens producer), Ron DeJesus op gitaar, Mike Merritt op bas, Renato Neto op toetsen en de al eerder genoemde Joe Bonamassa op gitaar. Deze muzikanten hebben een track record om u tegen te zeggen, om maar te noemen: Prince, Chaka Kan, Simple Minds, Billy Idol, Bruce Springsteen, Rod Stewart, Levon Helm, en ga zo maar door. De plaat opent met de vette funk van "Octopus-E". De toon is direct gezet. Dit is een opzwepende plaat. Wat verder ook opvalt is dat alle muzikanten in dienst van de liedjes spelen. Er zijn geen ego's die een negatieve impact hebben. Dit is dus geen Joe Bonamassa plaat, maar een echte bandplaat! Alle karakters hebben een evengrote inbreng en dat draagt bij aan het coherente geluid en de diversiteit binnen het genre. Na een paar energieke funk en jazz composities volgt een rustpunt in de vorm van "The Best Ten Minutes of Your Life". Dit is een sfeervol en warm palet aan ingetogen funky en jazzy tonen. Dromerig is het juiste woord hiervoor. Dan volgen weer een aantal nummers die swingen als de neten, om vervolgens weer heerlijk loom en zwevend af te sluiten met "New York Song". In het bijbehorende artwork is ook te lezen hoe de instrumenten zijn verdeeld op elk nummer. Met name voor de gitaarpartijen is dit handig: er staat duidelijk vermeld wie welke gitaarpartij en solo speelt en wie je links en rechts uit je speakers hoort komen: Ron DeJesus of Joe Bonamassa. Dus productietechnisch zit "We Want Groove" uitstekend in elkaar. "We Want Groove" is enerzijds een zeer welgeslaagde poging om de old school jazz en funk te laten herleven en anderzijds nogmaals een bevestiging van de veelzijdigheid en inmiddels toch ook grootsheid van Joe Bonamassa.
1
geplaatst: 2 april 2013, 22:05 uur
Man man man wat een lekkere, stevig dampende vette funk levert deze groep af. Afgewisseld met een paar rustigere nummers. Nog even een paar keer beluisteren alvorens een zeer positief oordeel te vellen 
0
geplaatst: 8 april 2013, 23:16 uur
Die akoestische live plaat vond ik al mwoa, dit vind ik ook maar een beetje voortkabbelend. Leuk hoor al die experimentjes maar ga nu maar weer gewoon blues maken hoor Joe! (Is maar mijn menig he 
)
(Is maar mijn menig he )
0
geplaatst: 9 april 2013, 17:14 uur
richiedoom schreef:
dit vind ik ook maar een beetje voortkabbelend.
dit vind ik ook maar een beetje voortkabbelend.
Voortkabbelen? Ik begrijp dat dit niet echt jouw ding is, en dat respecteer ik, maar voortkabbelen? Dit is stampende, dampende, groovende funk en jazz. Daar kabbelt mijn inziens niets aan voort
1
geplaatst: 9 april 2013, 20:37 uur
Haha ja mijn aandacht verslapte op een gegeven moment, het ontaardde in achtergrondmuziek want ik was ineens met andere dingen bezig. Maar ik zal het zeker nog een kans geven want Joe is mijn grootste inspiratiebron als gitarist, en mijn respect voor hem is immens!
0
geplaatst: 24 juli 2013, 19:07 uur
Zoek voor de gein eens naar de hoes van We want Miles van Miles Davis. Ik denk : hele vette knipoog.
0
geplaatst: 9 juni 2022, 19:09 uur
Ronald5150 schreef:
Workaholic Joe Bonamassa komt alweer met een volgend project. Of het nu solo is, samen met Beth Hart of in supergroep Black Country Communion, Bonamassa blijft verbazen in veelzijdigheid. In Rock Candy Funk Party horen we weer een hele andere kant van hem. "We Want Groove" is old school funk en jazz. Rock Candy Funk Party is gewoon een supergroep, ondanks (of misschien wel juist daarom) dat de leden van deze band niet bekend zijn bij het grote publiek. Maar voor de echte muziekliefhebber en -kenner des te meer. Deze supergroep bestaat uit Tal Bergman op de drums (tevens producer), Ron DeJesus op gitaar, Mike Merritt op bas, Renato Neto op toetsen en de al eerder genoemde Joe Bonamassa op gitaar. Deze muzikanten hebben een track record om u tegen te zeggen, om maar te noemen: Prince, Chaka Kan, Simple Minds, Billy Idol, Bruce Springsteen, Rod Stewart, Levon Helm, en ga zo maar door. De plaat opent met de vette funk van "Octopus-E". De toon is direct gezet. Dit is een opzwepende plaat. Wat verder ook opvalt is dat alle muzikanten in dienst van de liedjes spelen. Er zijn geen ego's die een negatieve impact hebben. Dit is dus geen Joe Bonamassa plaat, maar een echte bandplaat! Alle karakters hebben een evengrote inbreng en dat draagt bij aan het coherente geluid en de diversiteit binnen het genre. Na een paar energieke funk en jazz composities volgt een rustpunt in de vorm van "The Best Ten Minutes of Your Life". Dit is een sfeervol en warm palet aan ingetogen funky en jazzy tonen. Dromerig is het juiste woord hiervoor. Dan volgen weer een aantal nummers die swingen als de neten, om vervolgens weer heerlijk loom en zwevend af te sluiten met "New York Song". In het bijbehorende artwork is ook te lezen hoe de instrumenten zijn verdeeld op elk nummer. Met name voor de gitaarpartijen is dit handig: er staat duidelijk vermeld wie welke gitaarpartij en solo speelt en wie je links en rechts uit je speakers hoort komen: Ron DeJesus of Joe Bonamassa. Dus productietechnisch zit "We Want Groove" uitstekend in elkaar. "We Want Groove" is enerzijds een zeer welgeslaagde poging om de old school jazz en funk te laten herleven en anderzijds nogmaals een bevestiging van de veelzijdigheid en inmiddels toch ook grootsheid van Joe Bonamassa.
Workaholic Joe Bonamassa komt alweer met een volgend project. Of het nu solo is, samen met Beth Hart of in supergroep Black Country Communion, Bonamassa blijft verbazen in veelzijdigheid. In Rock Candy Funk Party horen we weer een hele andere kant van hem. "We Want Groove" is old school funk en jazz. Rock Candy Funk Party is gewoon een supergroep, ondanks (of misschien wel juist daarom) dat de leden van deze band niet bekend zijn bij het grote publiek. Maar voor de echte muziekliefhebber en -kenner des te meer. Deze supergroep bestaat uit Tal Bergman op de drums (tevens producer), Ron DeJesus op gitaar, Mike Merritt op bas, Renato Neto op toetsen en de al eerder genoemde Joe Bonamassa op gitaar. Deze muzikanten hebben een track record om u tegen te zeggen, om maar te noemen: Prince, Chaka Kan, Simple Minds, Billy Idol, Bruce Springsteen, Rod Stewart, Levon Helm, en ga zo maar door. De plaat opent met de vette funk van "Octopus-E". De toon is direct gezet. Dit is een opzwepende plaat. Wat verder ook opvalt is dat alle muzikanten in dienst van de liedjes spelen. Er zijn geen ego's die een negatieve impact hebben. Dit is dus geen Joe Bonamassa plaat, maar een echte bandplaat! Alle karakters hebben een evengrote inbreng en dat draagt bij aan het coherente geluid en de diversiteit binnen het genre. Na een paar energieke funk en jazz composities volgt een rustpunt in de vorm van "The Best Ten Minutes of Your Life". Dit is een sfeervol en warm palet aan ingetogen funky en jazzy tonen. Dromerig is het juiste woord hiervoor. Dan volgen weer een aantal nummers die swingen als de neten, om vervolgens weer heerlijk loom en zwevend af te sluiten met "New York Song". In het bijbehorende artwork is ook te lezen hoe de instrumenten zijn verdeeld op elk nummer. Met name voor de gitaarpartijen is dit handig: er staat duidelijk vermeld wie welke gitaarpartij en solo speelt en wie je links en rechts uit je speakers hoort komen: Ron DeJesus of Joe Bonamassa. Dus productietechnisch zit "We Want Groove" uitstekend in elkaar. "We Want Groove" is enerzijds een zeer welgeslaagde poging om de old school jazz en funk te laten herleven en anderzijds nogmaals een bevestiging van de veelzijdigheid en inmiddels toch ook grootsheid van Joe Bonamassa.
Je vernoemt hier 'New York Song'. Ik heb het album op vinyl. Is het normaal dat er tijdens dat nummer een minutenlange stilte is, ongeveer in de helft? Of heb ik een foute persing.
1
geplaatst: 13 juni 2022, 10:45 uur
Als het nummer New York song is afgelopen ( fade-out ) volgt inderdaad een minutenlange stilte, waarna 'een toegift' volgt. Is ook op CD het geval.
0
geplaatst: 10 oktober 2024, 10:55 uur
Vanochtend deze weer eens opgezet. Destijds waarschijnlijk gekocht vanwege bandlid Renato Neto die ik kende van de albums van Prince. Wellicht dat ook de aanwezigheid van Joe Bonamassa heeft meegespeeld. Als ik het mij goed herinner was de band een ideetje van drummer Tal Bergman.
Ben er niet (meer) echt van onder de indruk, eerlijk gezegd. Wel lekkere achtergrondmuziek als je, zoals vandaag, bezig bent met de najaarsschoonmaak (bestaat dat eigenlijk?) van het huis. Vrouwlief is aan het werk en Chet speelt de ijverige huisman, begeleid door snoeiharde funk.
Overigens blijf ik The Best Ten Minutes Of Your Life en New York Song nog wel steeds zeer fraaie composities vinden.
Zie nu pas dat er ook een DVD is meegeleverd destijds. Nooit bekeken, dus kan er niets over zeggen.
Ben er niet (meer) echt van onder de indruk, eerlijk gezegd. Wel lekkere achtergrondmuziek als je, zoals vandaag, bezig bent met de najaarsschoonmaak (bestaat dat eigenlijk?) van het huis. Vrouwlief is aan het werk en Chet speelt de ijverige huisman, begeleid door snoeiharde funk.
Overigens blijf ik The Best Ten Minutes Of Your Life en New York Song nog wel steeds zeer fraaie composities vinden.
Zie nu pas dat er ook een DVD is meegeleverd destijds. Nooit bekeken, dus kan er niets over zeggen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.