Mother's Finest - Black Radio Won't Play This Record (1992)

MF was ,net als The Cult, een cameleon als het ging om hun sound. De keer ene disco en volgende keer metal. Dit is de meest heavy lp ooit door hun gemaakt met bijna mettalica-achtige heaviness. Verder een enorm vette groove en bingo een kei van een plaat. Mother's finest was dat betreft een one of a kind band. er was geen andere band die funk/rock/groove kon combineren. Ook niet bands als Living Colour/247-spyz/fishbone..

Als er 1 band is die funk,rock en groove weet te combineren is het Living Colour .Dat zijn ook betere muzikanten.Neemt niet weg dat deze plaat niet verkeerd is.Het is lekker stuwend met allemaal goede nummers.Wel mis ik soms een beetje variatie waardoor deze niet zo heel vaak op de draaitafel komt.3 sterren.

Betere muzikanten???. Not likely.

Wat jij wilt.Ik was even vergeten dat ik had moeten zeggen:Ik vind het betere muzikanten.1000 x excuses.

Grappige discussie. Ikzelf vind MF beter dan Living Colour. Gewoon kwestie van smaak denk ik. Kwalitatief doen beide bands niet voor elkaar onder al is Wizzard wel een hele goede bassist.

Beter, maar ook wisselvalliger (allemaal IMO, natuurlijk ). Feit is dat Mother's Finest wel de pionier in het genre was. Ze mengden funk en rock al in het midden van de jaren zeventig, in een tijd dat vrijwel niemand dat nog deed. Het maakte het destijds lastig voor hen om gedraaid te worden op de Amerikaanse radio, omdat die heel sterk in formats dacht (en nog steeds denkt, trouwens). Gevolg: de heavy funkrock van Mother's Finest was teveel rock voor de R&B-stations en te 'zwart' voor de rockstations.

Daardoor viel de groep tussen wal en schip, met als gevolg een nogal zwabberende muzikale koers, zoals hierboven ook al aangegeven: de ene keer een snoeiharde rockplaat, de andere keer tegen disco aanleunende R&B. In Nederland hadden we er minder moeite mee. Daar kochten we gewoon de singles Baby love en Piece of the rock de hitparade in, evenals de bijbehorende LP Another mother further ('78).

Al kwamen ze daarna ook niet zo vaak meer in beeld. Jammer, want als ze rockten, dan rockten ze echt. Zoals hier dus, inderdaad de hardste plaat die ze ooit hebben afgeleverd, en tevens een van hun beste. Dit rockt als een tielerier, zit af en toe tegen metal aan. Lastig te vinden, maar een erg goede plaat.

Ik heb ze enkele malen live gezien in kleine clubs in Nederland en Duitsland, en het zijn echt uitstekende muzikanten, die er ook nog eens in slagen het publiek prima te vermaken. En met Joyce Kennedy hebben ze een dijk van een soul- en rockzangeres in huis. Ik ga ze binnenkort weer zien, op het Ribs & Blues-festival in Raalte. In het voorprogramma van Status Quo . Dat lijkt me de omgekeerde wereld, maar die band is hier in het oost'n van het land nog steeds tamelijk populair.

Destijds vond ik het een verassend sterk plaatje van dit collectief. De meest stevige worp uit hun carriere, tegelijk ook een cynische aanklacht naar een deel van het publiek/media die vonden dat de leden zich maar met name moesten richten op de funkrock kant met soulvolle vocalen. De titel van de plaat spreekt wat dat betreft boekdelen. Op muzikaal gebied heeft het plaatje de tand des tijds niet helemaal doorstaan, daar zijn sommige songs net even te simplistisch voor, hoewel het talent alom aanwezig is. De vocalisten Joyce Kennedy en Glenn Murdock doen het prima, vormen een prima afwisseling. Het nummer Attitude met de pompende bas, de swingende ritmesectie en het pakkende refrein is wat mij betreft de beste song. Destijds vond ik BRWPTR een uitstekend plaatje, inmiddels beluister ik het met een glimlach op mijn gezicht maar is het ook wat eenvormig, daar zijn nummers als Like a Negro, Head Bangin' and Booty Shakin en Power debet aan. Toch een sympathieke en verassende move van het bandje om zo voor de dag te komen destijds.