Joan Armatrading - Show Some Emotion (1977)

Er mooi album weer van Joan. Ik ken er nog niet zo heel lang, maar ik vind het hele mooie muziek. En wat kan die Joan zingen, zeg.

Iedereen kent natuurlijk die ene hit uit 1980, Rosie maar daarvoor had ze al fantastische platen gemaakt. Misschien is deze LP wel haar beste met het jazzy Show Some Emotion, echt een te gek liedje!

Ook Get In The Sun, Willow en Piece In Mind zijn te gek!

3*

Supermooi album
Klinkt geweldig op een goede stereo-installatie.

Opener Woncha Come on Home? is even wennen. Bijzonder maar wel mooi. Het instrumentale intermezzo in Show Some Emotion haalt de vaart er een beetje uit, jammer.
Warm Love laat horen wat een veelzijdige stem Joan heeft. Het daaropvolgende Never Is Too Late scoort wat lager. Maar dan volgt het prachtige Peace in Mind.
Oppurtunity is eveneens een erg fijne song, Mama Mercy en Get in the Sun zijn het dan weer net niet.
Willow is vervolgens weer een topper, net als Kissin' and a Huggin'
Al met al een album waarvan ik het merendeel van de nummers zeker de moeite waard vind. Nr. 28 in de oor jaarlijst 1977 scoort 3,5*

Goede plaat ook. en ook overall goed. Vaak kabbelen haar albums een beetje aan mij voorbij , maar bij deze blijf ik altijd wel gefocust. Het mooie Willow is het prijsbeest hier. 4 sterren

er wordt wel beweerd dat dit vierde album veel outtakes zou bevatten van het magistrale, gelijknamige "Joan Armatrading" album. het valt niet uit te sluiten, want de kwaliteit van haar liedjes is op dit album wel wat minder dan die van de voorganger.

stilistisch sluit het album er bij aan met rock/pop muziek met voornamelijk funky en in mindere mate jazz pop accenten. mijn voorkeur gaat naar de ballads. het breekbare, akoestische "folky" door haar zelf solo gespeelde "Woncha Come On Home", "Warm Love", "Peace of Mind" maar bovenal de prachtmelodie van "Willow" een ballad van ongekende schoonheid. een eersteklas "tearjerker" dat een meezinger werd tijdens haar live concerten.

voor het overige merendeels iets meer funky up-mid tempo nummers zoals het titelnummer, "Never Is Too Late", "Opportunity" met het fraaie slide gitaar spel van Jerry Donahue, "Mama Mercy" met een sax solo van Mel Collins en de spetterende, swingende afsluiter "Kissin' and a Huggin" waarop hij dat kunstje herhaalt.

het eveneens up-tempo ietwat jazzy "Get in the Sun" is het enige nummer dat iets minder bekoort op dit verder consistente album.

er speelden wederom een flink aantal klasbakken van muzikanten mee o.a. de Welshman Henry Spinetti (drums) bekend van zijn werk met Eric Clapton, drummer David Kemper die vele jaren lid was van de Jerry Garcia Band en een aantal jaren meespeelde met de Nederlandse band Focus, Bryan Garofolo (bass), Jerry Donahue (acoustic, electric & slide guitar), John "Rabbit" Bundrick (organ) en Georgie Fame (Rhodes organ).

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at the Olympic Studios, London, UK