Joan Armatrading - To the Limit (1978)

Van Joan Armatrading ken ik zover ik weet niets. Deze lp sinds kort in bezit en eens gedraaid, maar echt weg ben ik er niet van. De muziek heeft her en der wel een goede -jaren zeventig- drive, maar de stem van Joan klinkt als een mannelijke versie van Cher. Ik vind haar stem niet mooi en de muziek te oppervlakkig.

voor mij van grote emotionele waarde.....!

iemand die dit album op cd weet te vinden?

Van Joan Armatrading kende ik tot voor kort alleen haar albums Show Some Emotion en Walk Under Ladders, die ik ooit op vinyl kocht en waaraan ik goede herinneringen heb. Als ik tijd heb zal ik ze weer eens beluisteren (maar wanneer, want al die albums buitelen a.h.w. over elkaar heen).
Dít album, dat ná Show Some Emotion verscheen, is me destijds blijkbaar ontgaan. Toen ik het onlangs in de bak met nieuwe cd-releases in de plaatselijke platenwinkel vond, heb ik het onmiddellijk gekocht, mede op grond van gunstige kritieken. De huidige cd-uitgave verscheen op het label Music on CD, dat trouwens laatst ook Slow Dancer van Boz Scagss uitbracht.

Het album staat vol prachtige liedjes, en de arrangementen zijn ook dik in orde. Ik ben trouwens dol op de stem van Joan Armatrading - de cd is me dan ook zeer goed bevallen. Dat komt dan ook nog eens door de erg fijne musici op dit album, van wie ik vooral de gitarist (Philip Palmer) en de pianist (Red Young) wil noemen.

Dit is een album dat ik de komende tijd nog vaak zal beluisteren.

Ooit de vinylversie spoorloos verdwenen uit mijn kast. Als cd lang uit roulatie geweest. Gelijk besteld!

wederom een sterk album met een mix van blues, folk, soul en jazz, hoewel zij voor het eerst met "Bottom to the Top" 1 van de 2 singles van dit album een radiovriendelijk reggae pop nummer opnam.

het up-tempo "Barefoot and Pregnant" is een sterke opener. van die up-tempo nummers zijn de met jazzy accenten voorziene "Your Letter" met een fraaie sax solo en "Am I Blue For You" en het bluesy "Wishing" met de verrassende tempo wisselingen de sterkhouders.

op dit album schittert zij vooral in een 2-tal wonderschone ballads "Baby I", het folky "What Do You Want" en het mid-tempo met een gospel sausje overgoten "Let It Last" met de weemoedige accordeon klanken. wat mij betreft de 3 prijsnummers van dit album.

de rock (n' roll) van "Taking My Baby Up Town" en het door orgel gedragen eveneens stevige "You Rope You Tie Me" beklijven een stuk minder.

de doorsnee kwaliteit van alle 10 door haarzelf gecomponeerde liedjes blijft wat achter bij die van sterke voorgangers als "Back to the Night" en het gelijknamige "Joan Armatrading". vandaar 4 sterren.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. gitarist Phil Palmer, toetsenist Dick Simms en drummer Henry Spinetti, 3 muzikanten die een verleden hebben met hun samenwerking met Eric Clapton.

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Olympic Studios, London, UK