Rose Tattoo - Scarred for Life (1982)

OP het derde album klinken onze getatoeerde vrienden veel volwassener. De songs zijn beter uitgewerkt en op Syney Girls is er zelfs sprake van Ska.

Scarred for life is daarom denk ik de beste Rose Tattoo.

Producers van dienst zijn opnieuw Vanda & Young, ook bekend van bij AC/DC, dus met het geluid zit het meer dan snor. Ik vind ze iets kalmer spelen en Angry Anderson ontplooit ten volle zijn zangcapaciteiten. Blij ben ik dat ik de eerste drie op vinyl heb, de volgende twee blijven een ambitie.

Slaggitarist Michael Cocks is hierop vervangen door Robin Riley. Ook in het concert van 20 oktober 1981 als voorprogramma van ZZ Top was Riley al de slaggitarist met één gigantische harde solo in the Butcher and fast Eddy. Geweldig. Mooi concert.

Fijn plaatje, dat mij indertijd helaas niet bereikte terwijl het volgens Wikipedia wél de internationale doorbraak forceerde, dankzij We Can't Be Beaten. Rose Tattoo is op Scarred for Life net iets minder nijdig dan op (vooral) het debuut, wat leidt tot minder snelle nummers.

Wat langskomt is echter heerlijk pittig of verslavend meezingbaar (Who's Got the Cash met in de groove een vleugje reggae, later op de plaat intenser terugkerend). De shuffle van Juice on the Loose gromt aangenaam. Zanger Angry Anderson zingt af en toe clean, zonder strot, zoals op Branded dat de A-kant afsluit. Het is echter wederom een fijn nummer met even later alsnog zijn herkenbare whiskystem.
De kenmerkende slidegitaar van Peter Wells domineert op Texas, dat de B-kant aftrapt. Ik noemde al het nummer dat tot bekendheid leidde, ik hoorde echter dit album via de radio dankzij het fenomenale en uptempo It's Gonna Work Itself Out. Een vrolijk oorwurmpje dat mij bij tegenslag nogal eens te binnen schoot als hart onder de riem. Op die manier bovendien effectief en wederom met die heerlijke slides van Wells.
Sydney Girls is in de coupletten verrassend: hier klinkt reggae, zij het op de Australische pubwijze. Het krijgt daarmee iets van de new wave van '77/'78; alsof Ian Dury wordt gecoverd. 'Oei!' roep ik vrolijk.

Wanneer wordt er dan eindelijk eens lekker gebeukt? Op Dead Set is het definitief raak in dat opzicht, een vinnige rocker. Afgesloten wordt met de gemene blues van Revenge, waar langzame en snellere delen elkaar afwisselen.

Het is vrijdagmiddag. Terwijl Sir Spamalot zich verheugt op een dosis Motörhead op de zaak, klinkt hier al Rose Tattoo (sorry klegaos!) met straks nog een laatste werkbijeenkomst...