Ludovico Einaudi - In a Time Lapse (2013)

Man, wat een prachtige plaat zeg! De opbouw van 'Run' bijvoorbeeld. Beginnen met heel minimaal pianowerk dat steeds dichter wordt en dan die strijkers die al aanzwellen om vervolgens vol in te vallen. Erg mooi!

Ik kan me goed voorstellen dat er veel liefhebbers voor deze muziek te vinden zijn. Ik hoor zelf iets te veel 'inspiratie' van een hele rits filmmuziek. Alsof Ludovico de meest intense momenten even aan elkaar geplakt heeft..

Een op en top italiaans product: mooi, makkelijk en glad. Helaas beperkt bruikbaar.

Mooi en glad wel. Makkelijk niet, mijn inziens. Maar ik zal kijken of hij de tand des tijds zal gaan doorstaan .

Tja áárdige muziek maar om het nu helemaal te gaan ophemelen....zoals in Dwdd.. daar draaien ze inderdaad dan wat door

Mooi en sfeervol, meesterlijk pianist deze Italiaan. Ik houd er wel van. Als ik alle indringende muziek even zat ben en behoefte heb aan een stuk bezinning.
Ik begrijp alleen niet dat deze onder het kopje popmuziek staan. Ik denk eerder aan licht klassiek of richting ambiance.

Klonk wat mij betreft als een soort Yann Tiersen kloon, maar dan zelfs nog luchtiger...

Nieuwsgierig geworden door de sfeervolle hoes. De muziek is er niet ver van verwijderd. Satie achtige klanken en structuur. Minder lijkt hier meer, maar gaanderweg gaat de tijdsduur mij toch wat in de weg zitten. Het blijft mij allemaal iets te vrijblijvend en ik zou het fijn gevonden hebben als er toch wat meer geprikkeld werd.

De hoes is schitterend inderdaad. De muziek is heerlijk voor op de achtergrond, maar weet nog niet echt heel erg te beklijven.

Het zou kunnen dat dit voor klassieke begrippen wat simpel of glad is, maar voor een leek als ik is dit perfect binnenkomen in het genre. Ik vind het prachtig. Heb de plaat al helemaal grijs gedraaid, en ik verbaas me over het aantal situaties waar dit een zeer aangename soundtrack bij is. Het duo Time Lapse en Life, het bombastische Run en met name Experience vormen voor mij de hoogtepunten. Maar dit album is sowieso een van mijn hoogtepunten van 2013. Zal voor altijd het eerste klassieke album zijn waar ik me aan waagde, en het smaakt naar meer.

4,5*

Ik zou dit geen klassiek noemen. Ik snap wel waarom conservatieve liefhebbers van klassieke muziek het niet zo op deze Italiaan hebben. Philip Glass zit af en toe al op het randje met zijn melodieën, maar Einaudi is soms wel erg zoet en kitscherig en mag Glass' zijn piano nog niet eens stemmen.

Volgens mij zal ik nooit echt een fan van Einaudi worden, ook al maakte hij indruk op mij met zijn muziek in Intouchables. Hier zijn de nummers wat rijker gearrangeerd en dat heeft wel een meerwaarde bij zijn muziek.

Het is wel mooi, hij schrijft soms zelfs wonderbaarlijke melodieën, maar het is vaak ook té mooi, te pathetisch. Volgens mij heb ik wel genoeg Einaudi in huis als ik die nieuwe cd van Lavinia Meijer scoor.

Heerlijke, sfeervolle muziek. Ik word er helemaal rustig van.

Heerlijke muziek, kan daar heel vaak naar luisteren, vooral met m'n koptelefoon op dan kun je echt van zijn muziek genieten

Voor een tientje zag ik hem bij de V&D liggen. Ik hoop nog altijd Divenire en Le Onde ook voor een soortgelijke, dan wel nog lager, prijsje ergens op te pikken.

Deze plaat kende ik eigenlijk niet, na een snelle check online (in de winkel), zag ik dat de reviews positief waren en nam ik het album semi op de gok mee.

Goede keuze. Nu op een zondagochtend klinkt de moderne piano, maar ook weer niet té modern (als in met allerlei synthesizers en extra frutsels). Met name piano en strijkers weer. Rustig, nooit enorm bombastisch, maar er zit telkens een fijne opbouw in. Geen hysterisch pianowerk, het klinkt alsof het redelijk simpel te spelen is, maar je moet het ook kunnen bedenken.

Ik ben wel weer tevreden.

Het lijkt alsof het geluid van het verloop van het leven te horen is. De ene gedachte verdwijnt, een andere komt. Zelfs ikzelf verbrokkel een beetje onder het geluid van deze muziek en leef opnieuw weer op.

Een prachtig album. Bij de eerste luisterbeurt op koptelefoon klinkt het allemaal indrukwekkend, mogelijk even mooi als Divenire, die ook al niet mis was! Of ik het ook een meesterwerk ga betitelen, zal de tijd uitwijzen.