Nazareth - The Catch (1984)

Mijn god, wat is dit slechte muziek! Ik heb zelden iets slechters van Nazareth gehoord (en ze hebben verschillende slechte albums gemaakt vanaf de jaren 80).
Het openingsnummer is tenenkrommend en dat wordt er naarmate het album vordert niet beter op.
Jammer, heel jammer..

This Month's Messiah is heerlijk, het torent als de Kilimanjaro over de Sergengetti boven de rest van de plaat uit. De jaren 80 waren een slagveld voor deze band.

Nazareth hier weer terug als viertal na vertrek van Billy Rankin, die solo vast meer succes had dan Nazareth in die tijd. Men valt hier ook weer terug op een paar covers en aan sommige nummers valt weinig aardigheid te beleven. Een technische aanpak waarin alle moderne studiosnufjes benut worden. Party Down vind ik schitterend - dat je zo je plaat durft te openen. Men speelde dat ook gewoon live. Ruby Tuesday ook en die cover kan ik al heel wat minder waarderen, zet gewoon The Rolling Stones op en in de regel een skipper. Last Exit Brooklyn is anders zo raar nog niet en wat een lekker basgitaarspel zit daar weer in; valt me vaker op met Pete Agnew. Men kon wel spelen, daar lag het niet aan. This Month's Messiah opent op plaat de B-kant; handig want daarna kan je het afzetten. Tenminste; ik heb de 1997 CD-heruitgave toch maar bemachtigd. Er staat nog het B-kantje Do You Think About It op en Last Exit Brooklyn in een Previously Unreleased Edited Version. Party Down in een bijna zes-en-een-halve minuut durende versie. Heeft op een uitzondering na weinig met hardrock van doen, al zijn er her en der wel lekkere gitaarsolo's te horen. Jaren tachtig, veranderend muzikaal landschap en in geval van Nazareth teruglopende plaatverkoop en kleinere zalen. Men denkt hier overigens dat engineer Calum Malcolm de incidentele keyboards verzorgt die niet in de credits vermeld staan.