Nazareth - Loud 'n' Proud (1973)

This flight tonight is een geweldig nummer. Is ook een single geweest.

Dit album gaat nooit vervelen, al is The Ballad of Hollis Brown een "vreemde eend in de bijt". Ik sla dit nummer dan meestal over.
De rest is de moeite waard. Lekkere nummers waarbij je niet stil kan blijven zitten. Child in the sun is een typisch Nazareth ballad wat in mijn ogen (of oren) een van de beste ballads is allertijden !

The Ballad of Hollis Brown vind ik juist een supervet nummer!
Het is psychedelisch, lekker zwaar en slepend; lekker ook die flanger erin. Check it out!
Waarom denk je dat ze die als afsluiter van ruim 9 minuten erop hebben gezet? Denk dat ze het zelf ook niet als kattepis zagen.

Goed, smaken verschillen natuurlijk. En de rest dan ?

Dit is echt een hele goede hardrockplaat van Nazareth en totaal anders dan Love Hurts zou vermoeden. Go Down Fighting en Not Faking It zijn snelle rocknummers. Free Wheeler swingt heerlijk met lekker gitaarwerk. This Flight Tonight is een prachtige rockballad en The Ballad of Hollis Brown is een lang nogal afwijkend nummer maar zeer genietbaar. Rampant en Hair of the Dog waren ook nog prima albums van deze band.

"This flight tonight" is misschien Nazareth's beste nummer. Het is wel een cover van Joni Mitchell (uit Blue 1971). Ik herinner me dat Joni helemaal niet te spreken was over deze cover.
Ik hou erg veel van Joni Mitchell's muziek. Als tiener was ik in 1973 echter vooral gek op Alice Cooper, Slade, Status Quo. Nazareth sprak mij dus ook wel aan. 40 jaar later vind ik de versie van Nazareth nog steeds goed.
Ik vind het in ieder geval een rijkdom als je zowel van de beste songs van Nazarth als van Joni Mitchell kan genieten, al zijn het dan compleet andere werelden.

this flight tonight is zeker geen slecht nummer, maar het rock n roll stukje tussenin heeft het altijd verknalt voor mij. Betere nummers zijn Go Down Fighting, Not Faking It, Teenage Nervous Breakdown en Freewheeler.

Mud. Nazareth.
Bands vaag uit m'n allereerste onbewust meegemaakte hardrock.
Wil de albums uit die periode toch eens gaan (her)ontdekken.
Staan vast wel in de bakken. Eens op letten.

Lekker recht voor zijn raap rock muziek van een toch wel erg goede band, althans in de jaren 70. Later ging het (zoals wel met meer bands van die tijd) bergafwaarts en brachten ze geen echte lekkere en overtuigende muziek meer uit. Maar dit album: prima!

Goeie plaat, maar ook wat overschat. Geef mij de heavier platen van de 21e eeuw maar, hoe ouder hoe taaier deze band.

Zo snel als de volledige eerste kant van de plaat zouden ze niet meer klinken, voor zover gehoord; het befaamde 'Hair of the Dog' is logger. Zwaarder, harder ook, want zo heavy is Loud 'n' Proud niet. 'Go Down Fighting' hoor je al het beproefde concept van een akoestische gitaar in de mix en 'Turn On Your Receiver' en 'Teenage Nervous Breakdown' zijn op redelijk radiovriendelijk volume afgestemd. Niets ten nadele van die songs overigens. 'Not Faking It' is een weergaloze beuker en 'Free Wheeler' improviseert gaandeweg de plaatkant lekker vol. Tweede kant opent met een overbekende cover, die ballad erna grijpt me totaal niet en die laatste dreunt me te lang door dat ik denk de plaat moest vol, een halfjaar na 'Razamanaz'. Dat album heeft toch een wat rauwer geluid met meer slide guitar.