Charles Tolliver - New Tolliver (1978)

Met: Charles Tolliver (trumpet), Nathan Page (guitar), Steve Novosel (bass), Alvin Queen (drums)

Lee Morgan, Woody Shaw en Charles Tolliver. Het zijn trompettisten waar je de platen blind van kan kopen. Maar waar Lee Morgan voor jazz begrippen bijna een celebrity status heeft, Woody Shaw plaatjes mocht maken voor labels als Columbia en Blue Note, is Charles Tolliver toch wel een beetje het ondergeschoven kindje van deze grote 3. En dat is volledig onterecht. Want Tolliver was een ware gigant.

Op deze plaat slaat hij weer een iets andere weg in dat daarvoor. De piano van bijvoorbeeld Stanley Cowell was toch altijd een stevig fundament maar hier speelt er helemaal geen pianist mee maar de behoorlijk obscure doch uitstekende gitarist Nathan Page. En dat creëert een ander heel aangenaam geluid. Op deze plaat draait het nog meer om de interactie en het samenspel tussen de heren. En eigenlijk blinkt elke muzikant op een even zo grote manier uit. Alvin Queen gaat alle kanten uit maar blijft in volume eigenlijk heel bescheiden. Toch is elke maat die hij drumt weer net even anders en hij speelt constant met de baslijnen van Novosel. Diezelfde Novosel zoekt ook alle ruimte binnen de grenzen van het bop domein. Hij swingt als een tiet en deint zacht maar vastberaden mee op de drums van Queen.

En dan de gitaar van Page... Vooropgesteld dat ik eigenlijk niet zo'n groot liefhebber ben van de gitaar in jazz speel deze Page toch helemaal in mijn straatje. Het is een virtuoos maar geen uitslover. Elke noot is oprecht en hij speelt uitstekend in op het werk van de ritmesectie. Daarnaast biedt hij Tolliver met zijn losse akkoorden heel veel ruimte ter improvisatie. Misschien wel meer dan wat hij normaal verkrijgt met een pianist. En dat zorgt dan weer voor een Tolliver die volledig op zijn gemak soleert. Soms ingetogen en soms knetterhard. Maar hij is vooral ook een hele ritmische trompettist.

Al met al een uitstekende plaat. Ik heb de heruitgave op 'Pure Pleasure' genaamd 'Compassion'. En jongens wat hebben ze de boel weer mooi opgepoetst. Het klinkt weer allemaal loepzuiver. Al zal het origineel op Baystate ook niet slecht geklonken hebben daar dat label meestal ook wel garant stond voor goede kwaliteit. Ik heb er nu 4 van Tolliver op PP. Tijd om 'The Ringer' in een nieuw jasje te steken!

Mooie recensie, Soledad. Ik had me nog niet verdiept in die nieuwe uitgave op Pure Pleasure, maar dat hoef ik dan niet meer te doen, want ik heb de "originele" uitgave op Baystate! Het echte origineel is uitgegeven op Strata-East onder de naam Compassion, als ik goed geïnformeerd ben.... Anyway en ja, die Japanners weten hoe je een jazz plaat op vinyl moet laten klinken. Toch denk ik niet dat die van Pure Pleasure hiervoor onderdoet, want wat ik van Pure Pleasure heb, klinkt ook helemaal prima. Enjoy!!


En dan vergeet je nog om een Freddie Hubbard of Chet Baker of hoe heet ie ook weer... Miles nogwat te noemen. Maar ik ben het met je eens hoor, voor mij klopt je lijstje Grote 3 wel.

Volgens mij was het precies andersom Deze kwam eerst uit op Baystate en twee jaar later in de VS op Strata East. Anyway, gewoon een topplaat!

Okee, je had ook gewoon even op Discogs kunnen kijken, he Tony? Wel een vreemde release history dan toch. Hoezo komt deze opname (Berlijn 1977) het eerst in Japan uit en niet op het 'eigen' Strata-East? Meanwhile zijn wij de enigen die deze parel kennen Soledad. Het is toch niet te geloven, eigenlijk?

Sla Brownie niet over, he jongens.

Inderdaad vreemd. Het had denk ik in ieder geval te maken met de afnemende populariteit van jazz in de States. Bij Mal Waldron kom ik veel releases tegen die opgenomen werden in New York en vervolgens alleen in Japan werden uitgebracht.


Haha ik had moeten beseffen dat ik met mijn grote drie opmerking de indruk wekte dat ik er een rangschikking op na hield. Die is er wat mij betreft niet hoor hoewel, Brownie zou op zijn minst in de top 5 staan!