Max Roach & Abdullah Ibrahim - Streams of Consciousness (1977)

Met: Max Roach (drums), Abdullah Ibrahim (piano)

Och Abdullah Ibrahim, wat hou ik toch van zijn sound. Samen met Waldron toch wel mijn favoriete pianist. En dat is best bijzonder want waar Waldron donker, droevig en repetitief speelt, daar speelt Ibrahim juist vrolijker, melodieus en vloeiender. Maar beide pianisten weten bij mij heel vaak raak te slaan (en soms ook wel eens mis). Net als Waldron mag ik het werk van Ibrahim graag obsessief verzamelen. Deze ontbrak nog: nu aangeschaft op Japans vinyl. Toevallig was ik mij net ook aan verdiepen in de nalatenschap van Roach en dan met name zijn werk in de jaren '70 waarin hij een nieuw creatief hoogtepunt beleefde.

Het is een duet dat vooral gekenmerkt wordt door ongekende chemie tussen de twee mannen. Bijzonderder is dat dit werd opgenomen in één take zonder repetitie. Dat legt gelijk voor mij de grote klasse van het hele genre bloot: dat twee mensen zonder enige voorbereiding zo goed op elkaar kunnen inspelen en met elkaar kunnen spelen, zonder enige oefening. Het zegt zoveel over hun kwaliteiten. Ibrahim volgt Roach overal maar tegelijkertijd hoor je Roach steeds Ibrahim volgen. Die laatste schiet van de prachtige composities die hij zelf al had geschreven naar rythm & blues tot een percussieve aanslag die meer uit de avant-garde komt. Maar de chemie en balans tussen de twee blijft centraal.

Toch maar een 3.5? Ik kan er toch niet aan ontkomen dat ik een bas mis. Juist de lyriek, de melodieuze klanken van Ibrahim behoeven een lekkere vette groove. Van Dyani bijvoorbeeld, fuck dan zou deze plaat veel beter zijn. Daarnaast ligt de nadruk soms sterk op de drums van Roach, en dat haalt soms de power wat uit de plaat, en tevens de schoonheid.

Niettemin zeker geen verkeerde plaat die ik echt nog wel zal opleggen. Over Waldron gesproken: die zou twintig jaar later samen met Roach een soortgelijke (en iets betere) plaat opnemen: Max Roach & Mal Waldron - Explorations...To the Mth Degree (1995)