Mick Harvey - One Man's Treasure (2005)

Eigenlijk een heel mooi album van deze Bad Seed (ja ja, die van Nick Cave).
Het is gewoon erg genieten als je dit soort donkere muziek weet te waarderen. Ik denk dus aan een band als Cousteau of Tim Buckley (wiens The River hij hier covert) en zeker ook de grote meester zelf: Nick Cave.
Door zijn stemgeluid klinkt het net ietsje lichter allemaal.

De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat het daardoor ook niet tot de categorie meesterwerk behoort (die Nick Cave wel van tijd tot tijd aflevert).
Het kabbelt soms net iets te veel door. Maar ik hou hier wel van: 4*.

Het doet me qua zang aan The Stranglers denken.
Ook een beetje aan Chris Isaak.

Het is allemaal niet slecht, heel in de verte hoor je een Nick Cave.
Maar die had Mick Harvey dan toch wel kennis moeten laten maken met de meer duistere kant van het leven.

Bij The Bad Seeds zorgt hij er ook voor om niet op de voorgrond te staan.
Zo ook bij dit album.
Als je een solo album maakt, dan moet je dat juist wel doen; komt wat schuchter over.

Muzikaal is het oke, maar ik mis dus de overtuiging.

Naast The Stranglers en Chris Isaak, beide waar ik zelf niet op zou zijn gekomen, wil ik Bob Geldof en Mark Knopfler ook toevoegen, dat beetje nasale, zeurderige doet mij daar aan denken, maar dan wel op een prettigere wijze dan eerder genoemde. De muziek spreekt mij wel aan, melodieus, tekstueel aansprekend en afwisselend in zijn geheel. Het heeft idd. wel iets terughoudend als ik er nu aan terugdenk, maar wel op een wijze die wel bij mij weet aan te sluiten.

Mijn vriendin denkt ook telkens dat Mark Knopfler meezingt op het duet met PJ Harvey op Let England Shake. Dit album is een aardige plaat, maar niet meer dan dat. Voor de Bad Seeds fan ook mede interessant vanwege de cover van Come Into My Sleep, een b-kant van Nick Cave.

Een sympathiek album met een heel aardige selectie nummers, vakkundig uitgevoerd door multi-instrumentalist Mick Harvey, maar echt spannend wordt het niet.

Dat komt vooral door de lauwe zang. Mick heeft wat dat betreft geen keus - zijn stem is niet goed genoeg om het avontuur op te zoeken, en hij blijft dus braaf binnen de grenzen van wat hij zich kan veroorloven. Bijzonder sprankelende nummers als Mother of Earth krijgen zo toch iets gezapigs.

Bij de Gainsbourg cover albums werkte dat onderkoelde geluid beter - het paste bij de humor van de liedjes, en bovendien had hij regelmatig Anita Lane aan zijn zijde, en dat zorgde ook voor afwisseling. Hier, bij deze mooiere nummers, blijf je verlangen naar iets meer - en in geval van de covers dus vooral naar de originelen.