Wolf - Black Wings (2002)

De meest orginele band sinds jaren(...ahum).
De Iron Maiden (vooral die) en Judas Priest invloeden, liggen er zo dik bovenop dat het bijna plagiaat is.
Wel heel goed gespeeld.

Inderdaad niet bepaald origineel. De band steekt haar bewondering voor heavy metal-acts die in de jaren '80 hoogtij vierden - zoals Iron Maiden, Judas Priest, Saxon - niet onder stoelen of banken. Ook Hammerfall en Axxis komen regelmatig om de hoek kijken. Een eigen smoelwerk is dus ver te zoeken. Zanger Niklas Olsson klinkt bovendien als een kruising van Saxon's Biff Byford en Hammerfall-voorman Joachim Cans.

De nummers zijn vrij aardig tot goed en persoonlijk vind ik Wolf een klasse beter dan een band als The Darkness, die ook min of meer een parodie zijn op de jaren '80-grootheden, maar waarvan de bandleden toch beduidend minder getalenteerd zijn dan deze vier Zweden.

Een nadeel vind ik dat de nummers in het begin moeilijk van elkaar te onderscheiden zijn en nogal op elkaar lijken. Er zijn diverse luisterbeurten nodig om het kaf van het koren te kunnen scheiden.

Iedereen die een of meer van bovengenoemde bands een warm hart toedraagt, zou Black Wings echter eens een kans moeten gunnen.

Orgineel of niet, het luisterd gewoon heerlijk weg. Verder niks mis met bands die deze muziek stijl een warm hart toedragen. Ik zou zeggen kom maar met meer!

Het mooie aan deze hoes is dat er twee afbeeldingen in verborgen zitten. Ofwel zie je een mannelijk wezen met zwarte vleugels neerdalen op een berg skeletten en achter hem de priemende ogen van een wolf. Maar, vooral als je meer op afstand kijkt, kan je er ook twee gezichten in zien die elkaar aankijken.

Deze jongens uit Denemarken maken zwaar op de eighties geïnspireerde heavy metal. Soms aapt men schaamteloos de vroege Iron Maiden na maar men verliest daarbij nooit het eigen gezicht, zodat het eerder als eerbetoon op te vatten is. Dit middels knappe nummers die wat tijd vragen om te rijpen, omdat bijna nergens refreintjes herhaald worden. De productie vind ik niet helemaal geslaagd en als ik de lp hier op de stereo draai moet ik de bas driekwart openzetten. Eerder hier werd de vergelijking gemaakt met The Darkness, maar daar heeft het in mijn oren niets mee te maken. Dit is bloedserieus en bloedmooi.

Als uitsmijter, de cover! En niet zomaar een. Maar, je moet maar durven, A Dangerous Meeting van buurlandgenoot Mercyful Fate. Het durven op zich is eigenlijk niets natuurlijk, maar er ook nog mee wegkomen is wat anders. En dat doen deze jonge wolven.

Goede bandnaam ook; Wolf. Kort maar krachtig. Bij het vinyl zit nog een leuke poster, waarop de bandleden te zien zijn met elk vier extra lange en scherpe wolventanden in hun opengesperde 'muil'. Gevoel voor humor hebben ze dus zeker wel ook al is hun muziek niet om mee te lachen.

heerlijke plaat van deze zweden! geniale heavy metal in de stijl van Iron Maiden. Alleen al de twin leads maken het een genot om hier naar te luisteren. De zanger vind ik top en de cover is ook erg goed uitgevoerd.