Warrant - Cherry Pie (1990)

Prima album wat alleen een tikkie te glad geproduceerd is. Uncle Tom's cabin vind ik de topper op dit album! Wat een geweldig nummer! Cherry pie vind ik niet zo goed net als You're the only hell. De rest is goed te pruimen en de Blackfoot cover (Train, train) is ook leuk gedaan.

Ik vind de productie van deze plaat wel enorm pop-metal, maar toch beter dan de voorganger.

Enorm Def Leppard-achtig, maar net ietsje gemener. Een beetje een softe LA-sound, als je het mij vraagt.

Cherry Pie (de titelsong) is wel een knaller van een partymetal nummer.

Zoals ik al bij het debuut van Warrant zei, het had wat gemener gemogen. Gitaren net even wat vetter in de mix en de zang net wat minder netjes.
Verder staan er echt wel vette riffs en scheurende solo's op de plaat.

Het schijnt dat o.a. Reb Beach veel gitaarwerk op dit album heeft ingespeeld omdat de eigen gitaristen het niet voor elkaar kregen.

Knap album van deze L.A. rockers. Helemaal in de stijl van Dokken en Winger. Ondanks het zoete karakter, knalt het gitaarwerk er op spetterende wijze uit.

Het verhaal over Reb Beach is nieuw voor me. Maar het zou mij niet verbazen.

Uncle Tom's Cabin heb ik altijd wel een stoer nummer gevonden. Mr. Rainmaker is ook een favoriet van me.

Mr. Rainmaker is pure klasse!
Alleen jammer dat op dit album te veel van die flauwe zoutloze partyrockertjes staan, vandaar slechts 3 sterren.

Helaas nogal overdreven glad geproduceerd. Daarnaast staan er een aantal nummers op die ik te poppy vind, zoals het titelnummer. Verder staan er gelukkig ook wat hardere nummers op en zo is de plaat toch wel aardig.

Het is niet Reb Beach die gitaarsolo's op deze plaat speelt, maar Mike Slamer van Streets.


Producer Beau Hill heeft dit bekend in een interview. Via de wikipedia-link kom je bij dat interview.

Het schijnt wel dat de band het helemaal niet erg vond, dat iemand anders de solo's speelt.

Zou ik ook niet zijn als een man als Mike Slamer het doet.
Afgaand op zijn werk bij Seventh Key moet ik zeggen dat hij behoorlijk goed is met zijn gitaar.

Ik kende de beste man dus helemaal niet.
Maar het was dus eigenlijk allemaal helemaal niet zo controversieel als eerst werd gesteld.

Als je Seventh Key goed vind moet je ook de band Streets eens checken. Dat is de band waarin zowel Slamer als Greer maar ook Steve Walsh zaten in de jaren 80. Hebben twee zeer verdienstelijke albums gemaakt!

Die cherry pie op de hoes hangt daar niet bij toeval, zullen we maar zeggen

Slaat dit op onze discussie over de gitaarsolo's? Want dan mis ik je punt even helemaal...

nee hoor, zag dit album bij de updates voorbij komen en dit was het weetje van de week. Ik vond het indertijd mooi gevonden door de albumhoes artist. Best subtiel eigenlijk.
Sorry voor de onderbreking.

Warrant wilde de song helemaal niet op de plaat.

Het label wilde een hit, en Jani Lane schreef een hit. Enkele bandleden spelen niet eens mee op het nummer. Ik denk dat het ook de druk van het label was om de plaat naar de hit te noemen.

Volgens mij was het uiteindelijk de minst favoriete track van de band. En de band heeft ook veel betere songs dan Cherry Pie.

De opzet van de platenmaatschappij is in ieder geval geslaagd. Commercieel succes in de US. In Europa vind men dit dan toch iets teveel poprock. De opvolger dog eat dog is een stuk steviger en slaat hier dan weer meer aan. Ook aan de puntenscore hier op mume te zien.

In de Brabanthallen stonden de heren in het voorprogramma van Maiden in 92 denk ik. Ze deden hun stinkende best maar werd niet echt op waarde geschat ( het synchroon draaien van de haren van de hele band was daar ook debet aan). Totdat ze als laatste song Balls to the wall van Accept speelden. Toen ging de zaal wel mee.

Hoe kunnen dingen toch raar lopen.

Ik heb 100 maal liever de poprock van Warrant dan de langdradige powermetal van Iron Maiden.
Ik vind Iron Maiden niet slecht, maar ik zou het nooit op zetten, ze nemen zichzelf en hun teksten te serieus. Daarbij vind ik Jani Lane een stuk betere zanger dan Dickinson...

Als je een stukje over de pacific zwemt zul je vele medestanders vinden. Echter was Maiden toch echt de hoofdact. Daarnaast is de houdbaarheid van Maiden ook wat beter geconserveerd. Ze trekken nog volle zalen in tegenstelling tot ja vele 80's US metal.
Maar dat er veel geweldige zangers bij dit soort bands bevinden ben ik wel met je eens. Compositorisch vaak iets te simpel en lijken de bands daardoor ook veel op elkaar (voor een niet insider)

Ik ben het helemaal met je eens. Melodieuze rock en glammetal etc. zijn redelijk afgebakende stijlen, en alleen de liefhebber houdt de bands uit elkaar.

Maar geldt dat niet voor elk genre?

Ja waarschijnlijk wel, echter is Maiden o.a. uit duizenden herkenbaar. Maar bij thrash metal heb ik ook wel eens last van overkill (niet de band) en zie ik door de bomen het bos niet meer.

Ik denk dat ieder genre wel zijn vaste recept kent. Dat de (glam) rock en heavy metal bands uit de V.S. hier nooit zo groot zijn geworden dan daar komt meer door de muzikale ontwikkeling die de continenten hebben doorgemaakt denk ik.

Bedenk bijvoorbeeld maar eens het volgende: ik hoorde een keer in een docu over deze "L.A. rock movement" dat de kickstarter van het genre de nummer 1 single "Come on Feel the Noize" van Quiet Riot was (en de daarop volgende nummer 1 plaat Metal Health). Men beweerde in die docu dat zonder dat succes bands als Warrant en Poison, enz. misschien wel nooit echt platen hadden kunnen gaan maken.

In Europa hadden de Britse rockers Slade al zo'n 10 jaar voor Quiet Riot succes met hetzelfde nummer. In de docu "It's Slade" kwam ik te weten dat de band nooit wist door te breken in de V.S... Ze namen het dan ook niet in dank af dat QR 10 jaar later er met hun single vandoor ging.

Kortom, de ontwikkeling van het rock en metal genre is hier in Europa geheel anders verlopen dan in de Verenigde Staten. Natuurlijk zorgt dat voor een verschil in populariteit van bepaalde muziek soorten en bands.

Toch moet ik eerlijk toegeven dat ik graag mag luisteren naar de Amerikaanse hard rock bands uit de jaren '80. Ik vind de laatste jaren dan ook heerlijk met die hele revival die gaande is. Warrant is namelijk lang niet de enige band die weer aan een "tweede jeugd" bezig is.

Mooi verwoord.

Alleen die tweede jeugd van Warrant is zonder Jani Lane
Dit boegbeeld van de glammetal is helaas veel te vroeg overleden in 2011, dus nog vóór de comebackplaat.

Een ander mooi en treffend voorbeeld tussen de ontwikkelingen en verschillen tussen Amerika en Europa vind ik het nummer Here I go again van Whitesnake. De oorspronkelijke versie die op Saints & sinners staat was een aardig succesvolle single in met name de UK. In Amerika deed het hoegenaamd nilks. Totdat Coverdale er in '87 een nieuwe versie van opnam, die duidelijk meer gericht was op de Amerikaanse markt. En voila; een monsterhit was geboren!

Ik kende Warrant alleen van de song Cherry Pie. Het verhaal achter de band en deze plaat had ik ook al meerdere keren gehoord. De druk van het label om een hit te schrijven - subtiele hoes ook, zie ik hier - het grote succes en dat de mannen van Warrant tegen hun zin 'die one hit wonder band van Cherry Pie' werden.

Eerlijk is eerlijk, ik had er weinig van verwacht, maar ik ben positief verrast. Gladde party rock kan ik op gezette tijden wel waarderen, maar de kwaliteiten van de songs doen de goedkope uitstraling vergeten - ondanks de teksten. De zangpartijen en het gitaarwerk zijn geweldig, maar stiekem ben ik nog het meest gecharmeerd van de fantastische energie die het album uitstraalt..

Ik zal, de smaakpolitie negerend, Cherry Pie waarschijnlijk altijd wel een lekker nummer blijven vinden, maar ik snap waarom Warrant er niet altijd blij mee is. Nu ik dat besef kan ik constateren dat dat een compliment is aan de kwaliteit van Warrant, of in ieder geval aan dit album.

Trouwens: ik heb hardop moeten lachen om de bonustrack Ode to Tipper Gore. Next stop: Dog eat dog

Bastiaan Tuenter.

Een goede plaat is gewoon een goede plaat.
Respect dat je er gewoon voor durft uit te komen, en je niet laat kleineren door de publieke opinie v.w.b. partyrock//hairmetal.

Cherry Pie (de plaat) heeft erg sterke momenten en is hier en daar best een volwassen rockplaat.
De opvolger Dog Eat Dog is zelfs nog beter en volwassener.

Dog eat dog is wat mij betreft ook het beste Warrant album. Had Cherry pie dezelfde productie meegekregen dan werd het nog spannend. Ik heb trouwens altijd gedacht dat de band met het van het debuut afkomstige Heaven al een joekel van een (Amerikaanse) hit te pakken had. En dus niet zozeer met Cherry pie (het nummer).

Best een lekkere plaat!

Zelf heb ik altijd wel een zwak gehad voor gladde party hard-rock. Zoiets luistert toch ook gewoon veel fijner weg dan die rommelige zwak geproduceerde underground meuk? Daarnaast krijg ik mijn vriendin ook veel makkelijker mee in dit soort muziek! =P

Mijn favoriet van deze plaat is Mr. Rainmaker. Mooie verassing nadat ik eigenlijk alleen Cherry Pie en Heaven van ze kende.

Mr. Rainmaker is wat mij betreft ook één van de absolute prijsnummers op dit album. Samen met Uncle Tom's cabin uiteraard!