Warrant - Dog Eat Dog (1992)

Verreweg het beste album van Warrant! Ze wilden destijds graag van het gladde geluid af en gingen met Michael Wagener de studio in. Daar kwamen ze met dit monster uit! Weg waren alle achtergrondkoortjes en de party rockers en schrokken de fans van de eerste albums zich rot! Een beetje vergelijkbaar met Slave to the grind van Skid Row.
Ze bewezen met dit album dat ze tot veel meer in staat waren dan men tot dan toe aannam. Opener Machine gun hakt er gelijk stevig in, gevolgd door het slepende Hole in my wall. April 2031 is een knap nummer evenals Andy Warhol was right. Let it rain is een heerlijke ballad! Eigenlijk vind ik geen enkel nummer echt slecht op dit album.

Wat Vielip zegt...

Eindelijk een sleaze-album van formaat, van deze band.

Machtige en dreigende riffs. Beukende drums. Dit is een veel minder partymetal plaat dan de de voorgangers.

Serieuzere teksten en de productie is gemeen en smerig. Goed werk van deze glammetalmannen.

Een halve ster verliezen ze door het melige Sad Theresa.
Stukken beter dan Cherry Pie, wat op zich ook enkele goeie nrs. bevat trouwens.

Toch blijft het een sterke plaat.

Een aantal lekker hersenloze rockers worden afgewisseld door meer intellectueel aandoende rustigere songs als Andy Warhol en April 2031.

Maar ja, songs als Machine Gun en Bonfire knallen wel heel lekker uit de speakers.

Ben echt benieuwd naar de nieuwe schijf...

The Bitter Pill en All My Bridges Are Burning ook niet vergeten.
Zoals reeds eerder gemeld: enkel Sad Theresa is het zwakke broertje (of zustertje) op deze Dog Eat Dog. Erg sterke plaat.

Jani Lane is overleden: Report: Warrant singer Jani Lane found dead - Entertainment - Celebrities - TODAY.com - today.msnbc.msn.com

Ja man, ik las het ook net
Als eerbetoon heb ik nu dit schitterende album opstaan!!
R.I.P. Jani Lane!!!

Erg lekkere rockplaat en naar mijn mening heel wat beter dan de voorgaande twee albums. Vooral de wel erg gladde productie stoorde bij mij nogal bij de voorganger, maar daar hadden ze hier van afgezien.

Vond het een gedrocht van plaat. Machinegun is wel lekker en neigt naar metal. Hole ...gaat nog. Daarna was het klaar. Warrant heeft zichzelf in de voet geschoten met dit album. Er was geen weg terug meer......

Vergis je je niet met hun vorige album? Dit is met afstand hun beste album vind ik! Zeker hun meest volwassen album.

Heb'm nog eens beluisterd. Klinkt iets beter dan ik me herinnerde. Volwassener is zeker wel, maar ook wat onevenwichtiger. Machinegun (en inside out) is richting metal. Bridges burning is daarin tegen weer aor. April 2031 heeft zo'n irritant kinderkoor.

Ik denk dat ik minder moeite heb met de puperale party rock van de vorige twee. Cherry pie blijft toch voor mij de leukste.

Cherry Pie was niet een favoriet van Lane zelf.

Ik vind persoonlijk dit één van de beste en meest veelzijdige hardrockplaten ooit.

Van het boze Inside Out, het symfonische Bitter Pill, het agressieve Machine Gun, het slepende Hole in My Wall...

Ik ga 'm maar weer eens opzetten.

Overigens vind (vond) ik Lane één van de betere zangers. En ook erg begaafd, want hij heeft dus eigenhandig alle songs zelf geschreven.

Dat was over het nummer Cherry pie. Niet het hele album

Toch een prachtige plaat.

Er was iets gaande binnen de glammetal rond 1991/92. Door de grunge gingen de bands zichzelf een hardere en duisterdere sound aanmeten.
Zware riffs, serieuze onderwerpen, rauwe zang. De melodie en de solo's bleven.
Warrant en Winger waren van die bands die muzikaal talent bezat en ook songtechnisch erg goed bezig waren, maar bedolven werden door acts als Nirvana (die niet eens lang bestonden).

Het gekke is dat een andere grungeband uit die tijd; Alice in Chains ook glam-invloeden had. Of in elk geval niet schrok van een beetje arena-gebaren.

Over deze plaat; de nummers zijn echt knap gerangschikt, de dynamiek en spanning blijft over de hele lengte gehandhaaft, en iedere keer als je wegdroomt bij een mooie ballad wordt je weer wakker geschud door een rocker.

Zoals Andy Warhol was Right overgaat in Bonfire, knap gedaan.

Ik denk ook dat Savatage's Edge of Thorns behoorlijk door deze plaat is beinvloed.

De wereld was wel klaar met de zogenaamde glam metal en Warrant verandert zijn sound wel maar niet genoeg om nog echte potten te breken. Het furieuze Inside Out is naast de twee openings tracks de moeite waard. Het is allemaal wel ok, maar bracht destijds weer de zoveelste power ballad en tranentrekker. Ach ja, dat telt nu niet meer.

Dog Eat Dog verscheen in de nadagen van de stadionhardrock. Inderdaad. Het eerste dat opvalt is de overrompelende productie die klinkt als een boze boer op een tractor de gevel van een gedeputeerde komt binnen rijden. De tierlantijnen van Cherry Pie zijn weliswaar weg maar nummers als Machine Gun en Hollywood laten nog altijd dezelfde Warrant horen. Stevig en vlot. Pas in het gesmeerd lopende All My Bridges Are Burning duiken duiken wat synthjes op alsof het 1988 is.
In de vorm van The Bitter Pill is er natuurlijk ook nog een prachtige ballade aan boord getrokken. Let It Rain is weer de standaard tearjerker die ook gewoon als een huis staat. Warrant leverde het gebruikelijke spul in een periode die snel moeilijk zou blijken voor ze. en ja, kan het allemaal wel honderd keer uit de mode zijn, ik ben er nog altijd gek op.
Modegrillen zijn gekke dingen, weet je.

Was het trouwens toeval dat die flauwe rap/rock/core-gasten van Dog Eat Dog in hetzelfde jaar met een EP kwamen die 'Warrant'gedoopt werd?

Grappig weetje, Wiki biedt uitkomst (al plaatsen die de EP wel in 1993):

dat had ik zelf ook kunnen doen natuurlijk.

Heerlijk om deze weer eens op te zetten. Warrant wilde zichzelf bewijzen als serieuze band, met spierballen, ná het wat zoete en softe Cherry Pie, waar ze toch helaas altijd mee geassocieerd zullen worden.

Machine Gun knalt er direct in, met een Alice in Chains-riffs en gang-vocals in de refreinen. Tja, het is geen Biohazard deze band, maar stoer klinkt hel toch wel. Hole in the Wall heeft dan ook weer die wat stoere achtergrond-zang en ditto-riffs, inclusief Sambora/talkbox-gitaarsolo.

Leukste song vind ik The Bitter Pill, best een erg gave hardrock-ballad.

Omdat deze plaat enorme grote hoeveelheden overdubs heeft, klinkt het wel allemaal een beetje gemaakt en over-the-top. Maar voor wat het is, werkt het wel.

Naast stoere songs, ook wat ballads en meer thinking man's hardrock zoals ook Winger ze kon maken.
Een klasse-plaat deze en eigenlijk gewoon hun enige echt relevante plaat (wat mij betreft).

Als puber dompelde ik mij ergens in 92' volledig onder het muzikale geweld, dat uit dat Noord-Westelijke stadje uit de Verenigde Staten kwam aanwaaien.
Met terugwerkende kracht heb ik de vele releases, uitgebracht rond deze periode, door de wat conventionelere hardrock bands, met de jaren een stuk meer leren appreciëren.
Veel bands voelden aan dat de wind van de andere kant kwam en pasten hun sound deels (of soms volledig) aan om wellicht wat aansluiting te vinden bij de heersende trends.
Of het nu Skid Row, Winger, Dio, Motley Crue, Scorpions of zelfs Kiss betrof, de sound was in veel gevallen steviger dan voorheen en een dergelijke aanpak kon ik wel waarderen.
Ook Warrant - hoewel het zeker geen koerswijziging betrof - besloot om het party imago en het glam karakter enigszins overboord te gooien.

De plaat hoef je niet te betitelen als power metal maar de energie en houding die een song als Inside Out uitstraalt doet mijn hoofd goedkeurend knikken.
Met opener Machine Gun en het zware The Hole in My Wall trapt de schijf ook lekker heavy af. De tijden van Cherry Pie lijken naar de achtergrond te zijn verdwenen...
Maar zie daar, de ballads, die weliswaar niet slecht zijn, doen flink denken aan de tijden van weleer.
De koortjes en keyboard partijen vechten om de aandacht. Een track als Hollywood is zelfs zo cheesy en slap, dat de vullingen uit mijn kiezen springen.
Dergelijke elementen bleven nog vaak hardnekkig aanwezig. Alsof men bang was om het opgebouwde imago geweld aan te doen.

Dog Eat Dog is een plaat waarbij de heren voor mijn gevoel op 2 gedachten hinken; hoe kunnen we het verleden enigszins laten samensmelten met hedendaagse trends, en ik moet zeggen, dat levert naar mijn mening een heel sympathiek plaatje op.
Een aantal zeer goed verzorgde songs, enkelen met een stevig karakter maar als geheel klinkt het heel verzorgd.
In The Bitter Pill hoor ik trouwens na een dikke 2 minuten hetzelfde basloopje als in No More Tears van Ozzy, maar dat kan ik mis hebben.

Ja dat basloopje is inderdaad nagenoeg identiek. Wat een waanzinnig nummer trouwens!