Billy Harper - The Believer (1980)

Dit is in de discografie van Billy Harper helemaal een vergeten album. Zag er vandaag op Discogs een voorbij komen en realiseerde mij, dat ik dit album nog nooit heb gehoord.

Ik heb er dankzij de mooie posts van mijn jazz vrienden bij andere albums van deze meester saxofonist een heus Billy Harper avondje van gemaakt. Je kunt zeggen van die streamingdiensten wat je wilt, maar nu zeg ik lang leve YT Music, waar zelfs dit volgens mij behoorlijk obscure album gewoon te beluisteren is. En ja, om heel kort te gaan, dit is weer ongelofelijk lekker, met een ietwat latin aandoend openingsnummer, maar wel helemaal Harper style. U weet genoeg, wantlist +1 maar weer....

Ja deze staat ook nog op mijn lijst. Misschien dat mijn verjaardagsgeld in december wat ruimte kan bieden want ook deze wil ik heel graag hebben!

Bass – Gregg Maker, Drums – Malcolm Pinson, Piano – Armen Donelian, Tenor Saxophone – Billy Harper
Trumpet – Everett Hollins

Na Love on the Sudan deze er ook maar meteen weer even achteraan gedraaid. Uitgegeven op het Japanse Baystate label, wat qua geluid en verzorging op gelijke hoogte staat met het Denon label wat mij betreft. 2,5 jaar na Love on the Sudan opgenomen in New York met een bijna identieke begeleidingsband, alleen de pianist is vervangen. En het is een vergelijkbaar fantastische set die hier wordt gespeeld, met als grote voordeel dat het voor mij unieke composities zijn, allen met het thema / woord Believe in de titel. To hear is to believe. Spirituele jazz uit 1980? Ja jongens. Deze plaat is niet te krijgen, maar eigenlijk niet te missen!

Er zijn maar weinig artiesten die zo consistent kwalitatief hoogstaande plaatjes weten af te leveren als Billy Harper. Deze plaat is de zoveelste obscure parel op een rij. Elk ei dat door hem werd gelegd in deze jaren was een gouden ei. En net zoals die andere platen blijft het allemaal op de plank te verstoffen. Op internet spreekt iedereen lovende woorden over Harper's opnames voor Denon en Baystate: het mag niet baten, reissues komen er niet. Bij Mal Waldron zie je hetzelfde met zijn RCA Victor platen uit Japan. Zonde, maar des te meer reden was het voor mij om dan maar de originele uitgaves aan te schaffen.

De muziek van Harper ademt het juiste midden tussen de energie en creativiteit uit de freejazz en de structuur en het vakmanschap uit de bop. Wat betreft sfeer en intensiteit laat het zich het beste vergelijken met de muziek van John Coltrane zonder dat dit ook maar ergens lijkt op het klassieke kwartet. Verassend daarbij is dat de bands van Harper altijd uiterst obscure namen bevat. Ik ken ze inmiddels dankzij Harper maar geen van hen heeft echt naam of furore gemaakt in de jazz. Des te verassender is het hoe goed ze spelen. Zo ken ik trompettist Hollins inmiddels als een uiterst prettige en virtuoze trompettist in de Woody Shaw traditie en is drummer Malcolm Pinson bij uitstek geschikt voor de energieke muziek van Billy Harper. De pianisten zijn meestal niet zo heel onderscheidend maar wel virtuoos en uiterst goede begeleiders. Zo ook hier.

Deze plaat is door en door Harper. De composities zouden nog vaker ten gehore komen. Het zijn lange, swingende modale composities waarop iedere muzikant eindeloos veel ruimte kan pakken ter improvisatie zonder dat je het gevoel hebt dat je steeds hetzelfde hoort. Het is heerlijke jezelf 20 minuten lang te verliezen in deze uitstekende muziek.

De platen van Billy Harper zouden (net als die van Mal) zich uitstekend lenen voor een mooie Mosaic box. In plaats daarvan blijft Mosaic elk jaar weer een nieuwe Blue Note box uitbrengen met muziek die al in veertig verschillende is verschenen. Gemiste kans maar het zal allemaal rendabeler zijn. Ik weet wel dat er een relatief groot aantal mensen wacht op een mooie reissue van deze geweldige muziek. Gelukkig klinken de Japanse LP's als een klok. Enorme aanrader weer.