Bvdub - A Careful Ecstasy (2013)

Another Love

Heerlijk album van bvdub met iets meer beats.

Iets meer beats, I like it. Heerlijk album inderdaad. If I Had Been a Better Man

Echt ontzettend lekker, betrap mezelf erop dit elke avond op te zetten de laatste weken. Heerlijke sfeer, technisch perfect. Zeer goed.

In het straatje van Bvdub - All is forgiven, die ik zelf nog iets meer sferisch en edgy vind.

Ik heb hem maar even toegevoegd

Ik word soms wel een beetje onpasselijk van zijn romantische album- en tracktitels

Snap wat je bedoelt ja, hij is volgens mij ook een redelijk emotioneel mannetje. Wel mooi artwork altijd.

Ideaal plaatje voor de diepe nacht, na een mooie avondje stappen of die brakke ochtend daarna. Erg sfeervol en laidback. Maar technisch ook indrukwekkend inderdaad, snel wat meer werk van deze man ontdekken, want dit smaakt naar meer!

Helemaal niet verwacht eigelijk dat dit zulke relaxte muziek zou zijn. Ik weet niet wat ik aanvankelijk verwachtte: te ambient, te dub, niet mijn ding. Maar toch wel héél erg fijne muziek, ook als je wél goede muziek op wilt zetten, maar niet iets dat teveel aandacht van je vraagt als je bijvoorbeeld moet studeren.

Wordt het niet eens tijd voor een nieuw album? Hij heeft pas twee platen uitgebracht dit jaar..

Nog niet gestemd... Bij deze, toch wel een van mijn favoriete platen tegenwoordig. Zo'n fijngevoelige sfeer.
Tracks die de kracht hebben je volledig in jezelf te laten keren om, als de trance ten einde is, je er schoon uit te laten, bevrijd van wat het was je gevangen had.
Absolute aanrader voor de juiste verstaander, en voor ieder ander!

Binnenkort komt er een nieuwe release uit op het Echospace label.

Leuk om te lezen. Alleen een paar dingen vind ik jammer gebracht in het interview. Meditatie met muziek is niet iets wat nieuw is, al vind dit niet op grote schaal plaats. Zoek bijvoorbeeld een plaat van Hans de Back op (zelf weet ik dat hierop in kleine kring gemediteerd wordt). Vind ik zelf vaak mooier dan Bvdub en veel geschikter om in het moment te komen, wat vaak centraal staat bij meditatie. Hij zegt er heel weinig van te weten en beweert vervolgens wel dat alle meditatie contemplatie is. Iets wat niet het geval blijkt als je je gaat verdiepen. Juist loskomen ervan staat meer centraal. Maar een aantal dingen vind ik wel mooi gezegd. Behalve dan dat over alle mensen haten en dat meditatie in stilte of met mantra's niet op kan tegen meditatie met muziek. Dit is simpelweg gebrek aan eigen fantasie en investering daarin. De hele kunst is juist dat je het uiteindelijk zelf doet en zo dus uit jezelf sterker wordt en het zelf kunt toepassen gedurende het dagelijks leven (als je geen koptelefoon op hebt). Mediteren kan dan zelfs terwijl je in gesprek bent met andere mensen.

De muziek is het net niet helemaal ook voor mij, al gaat het vaak zeker een heel mooie kwetsbare richting uit. Onnodig kwetsbaar is dit soms ook wat mij betreft. Iets te slap kun je hiervan worden, maar voor veel mensen zal dit makkelijk bij hun tijdelijke staat passen of die hebben het nodig om te verzachten naar een staat van puurheid waar van nature te weinig mee wordt verbonden. De house achtige dingen doen me aan het ambienthouse werk van Larry Heard / Mr. Fingers denken, wat soms nog iets mooier is voor mij. Die beats van hem zijn vaak iets geaarder dan deze wat slappige, maar verder toch zeer aardige beats.

Ik mis eigenlijk alleen veel van de rijkdom en openliggendheid van het moment in deze muziek. Iets wat in het interview ook mooi openlijk wordt toegegeven. De zoektocht van de muzikant naar het leven ten volle leven tot aan de dood gaat natuurlijk niet gebeuren als hij steeds maar blijft filosoferen over hoe je het beste dood kan gaan. Om dan te stellen ''het is slimmer alleen te willen doodgaan en zo ten volle het einde van je leven te leven'' vind ik onzinnig.

Als je je leven ten volle gaat leven ga je niet plannen hoe je dood wilt gaan. Je bent gewoon nog niet uit je depressie zolang je alleen maar in het verleden kan leven en niet klaar bent om lief te hebben. Wat je waarneemt is dan vanuit een depressieve realiteit. Die waar kan worden gehouden, maar zijn realiteit kan helemaal omklappen zodra hij experimenteert met positieve mogelijkheden vanuit het moment. Dat moet je net durven te proberen te vinden die hemel op aarde en hij vindt dat hij niet klaar is daarvoor. De titel ''A Careful Ecstasy'' staat daar aardig symbool voor. Een plaat van een mooie ziel die nog niet helemaal durft in de exstase van het moment en van liefde te komen. Bij veel mensen sluit dit goed aan, want een meerderheid van de mensen op aarde kampt denk ik met dit overdraagbare syndroom.

Oke album in veel opzichten. Maar zoeen einde -van het titelnummer- vind ik precies teveel vasthouden aan het verleden. Als je oplettend luistert en niet helemaal depressief bent kun je merken dat de laatste seconden makkelijk iets positiever had kunnen worden geëindigd zodat een luisteraar lekker in het moment zit na het album, maar BvW lukt dat nog niet en geeft daarmee de waarheid die hij vasthoud en gelooft eerlijk weer. Ben geweest waar hij geweest is in z'n gedachten met betrekking tot de dood.

Dit lijkt wel een beetje de Ulrich Schnauss van de ambient - uitstekend geproduceerd maar tegelijkertijd erg cheesy en kitscherig. Voor mij mist het een bepaalde oprechtheid om echt te kunnen waarderen, al zitten er zeker genietbare stukken in.

Wil je dat eens toelichten? In mijn beleving maakt Ulrich Schnauss ambient al vind ik niet al zijn albums even geslaagd.

Bvdub ben ik gaan beluisteren toen bepaalde users hier dat regelmatig draaiden, maar ik ben er eerlijk gezegd ook nog niet helemaal uit.

Daar heb je misschien wel gelijk in - Schnauss is naar mijn idee nog wel een stuk bombastischer en poppier, met drukkere ritmes, en daarom typeer ik het zelf niet meer zo snel als ambient, maar ik zou er inderdaad ook niet een veel betere naam voor hebben (anders dan instrumentale Pop o.i.d.).

Misschien is deze van bvdub samen met Ian Hawgood wel wat voor jou?

bvdub & Ian Hawgood - The Truth Hurts | bvdub - bvdub.bandcamp.com

Ik zal wel eens kijken welke albums van Schnauss ik minder de moeite waard vind (en waarom dan wel). Het opvallende is dat Schnauss regelmatig in shoegaze-context wordt genoemd en ook met bepaalde shoegaze acts (Broken Little Sister) samenwerkt (remixes, deel van het programma). In eerste instantie denk ik: Far Away Trains, Strangely Isolated place vind ik ok; Long Way to Fall wat minder.

Zo uit het blote hoofd denk ik dat ik bvdub af en toe uit is op effectbejag en soms stevig tegen kitsch aanhangt (en dat heeft Schnauss ook wel - wordt 't erg zoet en vrees je voor je glazuur)

Die bvdub & Ian Hawgood ga ik eens proberen! Heb ook een EP van bvdub in de kast staan (maar ben de naam vergeten met al die releases) die me een stuk beter bevalt, dus lijkt inderdaad vooral een kwestie van de stijl die hij per plaat hanteert.

bvdub & loscii wellicht? Bij anderen Robert Henke, Ben Lukas Boysen oa zie dat ze voor verschillende stijlen andere namen - de Brit zeg dan "monikers" hanteren.

Even gezocht en dit is hem - lange tijd niet gehoord maar herinner me dit als een mooie uitgesponnen plaat.

Een album van deze man dat me over de hele lijn totaal niet weet te bekoren. Het neigt teveel naar te poppy en te weinig de bedwelmende ambient die hij ook wel maakt. Minder geluidsgolven om op mee te drijven en meer melig klinkende pop. Niet dat het onmiddellijk op de radio kan gedraaid worden maar het lijkt me toch alsof de man met dit album meer een gooi in die richting doet...