Moloko - Do You Like My Tight Sweater? (1995)

Leuk album maar vind de moloko van nu toch beter 3.5*

Destijds een van de favoriete albums van mijn toenmalig stamcafé (de 'Spaghettiworld' voor de weinige Antwerpenaren onder jullie). Jeugdsentiment alom...
Een knap debuut. Werd onderverdeeld onder het hippe trip hop maar Moloko was van meet af aan anders. Meer disco-invloeden, denk ik. Leuke teksten, aanstekelijke nummers,...

Op een paar leuke nummers na, een fameuze afknapper. Iets teveel wacko geèxperimenteer voor mij, te weinig echte songs...Geef mij toch maar statues.

Ik ken naast 'Fun for me' alleen maar 'Party weirdo', maar dat nummer wil ik toch echt eventjes aanraden. Erg leuk nummer.

Misschien moet ik eens de hele cd gaan checken, maar het is gewoon nooit bij me opgekomen.

Ouwe moloko is zeker wel beter. Niet zo 'gelikt' als nu. Maar Rosin is en blijft een TOPWIJFFIE!!!

dirtay monkay.. cheecky monkay.. dirtay monkay.. he was a cheecky monkaay

geweldige plaat dit

Hier staan een aantal prima nummers op, zoals Party Weirdo, Fun For Me, Ho Humm, Lotys Eaters en Butterfly 747.
Begin van het prachtige werk van Moloko...

Fun For Me en Where Is The What waren toentertijd behoorlijk far out, maar nu doen ze me niet zoveel meer. Day For Night vind ik nog steeds wel erg mooi en Killa Bunnies is ook nog altijd een hilarisch nummer!

Wat is het toch heerlijk om naar een debutalbum te luisteren, zeker als het zo'n experimenteel album is geworden van een band die later echt groot zou worden. Moloko heb ik pas leren kennen zoals de meeste met het succesvol album Statues, maar na het beluisteren van die plaat wou ik wel eens het debut van deze band gaan beluisteren.

Het is een wonderlijke reis geworden door een fantastisch muzikaal landschap. Je wordt overweldigd door Electro, Dance, Trip-Hop tot Disco,... een hele waaier aan muziekgenres dat aan een georganiseerde chaos doet denken, en dat is het ook wel een beetje.

Je hoort duidelijk dat Roisin Murphy en Mark Brydon op deze plaat vanalles uitproberen om een definitieve sound te creëren. De funderingen zijn hier al zeker gelegd voor wat later een zeer succesvolle band zou worden.

Bij het horen van deze plaat moet ik ook onmiddelijk denken aan het album Zita Swoon - I Paint Pictures on a Wedding Dress (1998) van Zita Swoon, wat ook een zeer experimentele plaat is waarbij dat Stef Camil Carles ook de Disco probeert in zijn muziek te brengen (wat hem ook zeer goed lukt trouwens, dit is dan ook een top album).

Conclusie na het beluisteren van dit album is dan ook simpel: het is een leuk, experimenteel album van een groep met veel potentieel, alleen is het bij vlagen dan ook wel iets te experimenteel geworden en gaan de song dan net iets over the top.

Eindverdickt 3- 3.5 sterren

Ik volg Roísin nu een jaar of 20, sinds ik haar in korte tijd een paar keer live zag: toevallig net op het kruispunt van haar band- en solocarrière, waarvan ik respectievelijk het eind en begin meemaakte. Nu dan ook maar eens de oude albums terugluisteren, al ken ik de hits al door en door. En het valt me goed mee, moet ik zeggen. Ontspannen mix van elektronica, pop, funk en disco, die zoals veel meer muziek destijds al gauw onder het kopje 'trip hop' werd geschoven. De wat meer funky nummers, zoals Lotus Eaters en Ho Humm, zijn mijn favoriet.

Heb trouwens geen idee wat hier experimenteel aan is, of het moeten de tussenstukjes zijn? Maar dat is gewoon wat Roísin-gekte.

Had er veel meer van verwacht, een beetje Deee-lite nadoen (kansloos), triphop a la Morcheeba die dat ook veel beter doen, erg vlak en flauw. Gaat weer weg.

Morcheeba moest nog debuteren toen dit album uitkwam. Ook een fijne band (zeker in het begin), maar wel wat meer gericht op sfeer en minder eigenzinnig voor mijn gevoel.

Beide bands zijn - als ik het wel heb - begonnen te spelen in 1995. Het toeval wil dat ik Moloko nimmer als triphop heb beschouwd en Morcheeba wel; Moloko altijd meer als een 'dance lite' gezien en dat wordt mede gedragen door hun singles, Time Is Now, Sing It Back - destijds kocht ik de cd(s) omwille van de singles; in vergelijking is The Big Calm dan meer een eenheid, consistent en dat album blijft draaibaar (houdbaar), i.t.t. veel werk van Moloko. Daar staat dan weer tegenover dat je het derde album wel klaar kon zijn met Morcheeba

Roisin Murphy is natuurlijk echt een podiummens, terwijl Skye lijkt weg te kwijnen onder alle aandacht.