Ólöf Arnalds - Sudden Elevation (2013)

Bij het vorige album schreef ik:


Waarom dan toch beginnen aan haar nieuwe album? Wellicht omdat A Little Grim me beviel.
En laat ik eerlijk zijn: ik kan het oude werk van La Newsom nog steeds niet verdragen maar Have One On Me blijf ik schitterend vinden en misschien gaat dat ook wel voor Ólöf Arnalds op was de gedachte dus waarom ook niet?!

Het stemmetje is gebleven maar op de één of andere manier irriteert het niet zo heel veel (of ik had gewoon door moeten zetten bij haar vorige).
Soms denk ik nog steeds wel eens 'mens zing gewoon' maar het overkomt me maar af en toe en als er dan vervolgens zo'n licht strijkersbriesje overheengaat vergeef ik het haar wel weer.

Ik las ergens dat iemand dit album stuurloos vond. Zonder richting de IJslandse vlaktes op.... zou zomaar kunnen maar ik vind het juist een fijne richting. De rust die het uitstraalt daalt snel op me neer en de eerste dwarrelende vlokjes zie je gewoon neervallen. Alhoewel; dat is niet helemaal waar. Ik ervaar dit meer als de eerste voorzichtige zonnestraaltjes in de lente. Wegsmeltende sneeuw, kabbelende beekjes, de eerste bloempjes die zich voorzichtig durven te laten zien en het eerste vogel getjilp dat de komst van de lente aankondigt hoe broos ook.

Ólöf Arnalds is er in geslaagd me nu wel te overtuigen. Het mag allemaal dan wel niet hemelbestormend zijn, het kabbelt allemaal lekker voort en dat zal voor veel mensen een reden zijn om het allemaal maar zo zo te vinden.
Het is geen Joanna Newsom want ik mis het sprookjesachtige maar deze rustiger folkvariant doet mij in elk geval verlangen naar wat voorjaarswarmte en Sudden Elevation zorgt er tevens voor dat ik Arnalds toch maar niet afschrijf

Tegenvaller van het jaar. Geen keuze voor IJslandse taal, het Engels past haar totaal niet. Verder geen enkel nummer dat boven het maaiveld uitsteekt, het kabbelt maar saai voort. Hopelijk bakt haar neef Olafur er meer van dit jaar.

Dit gaat niet de geschiedenisboeken in, maar ondanks dat het IJslandse de boel op haar vorige wel wat mysterieuzer maakte zijn nummertjes als German Fields en A Little Grim toch uiterst fijn. Daarnaast heeft Ólöf iets eigenwijs' zonder dat het een kunststukje wordt en daar hou ik wel van.