menu

Liz Phair - Exile in Guyville (1993)

mijn stem
3,67 (87)
87 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Matador

  1. 6'1" (3:06)

    met Brad Wood

  2. Help Me Mary (2:16)

    met Casey Rice

  3. Glory (1:29)
  4. Dance of the Seven Veils (2:29)
  5. Never Said (3:16)
  6. Soap Star Joe (2:44)

    met Tutti Jackson

  7. Explain It to Me (3:11)
  8. Canary (3:19)
  9. Mesmerizing (3:55)
  10. Fuck and Run (3:07)

    met Brad Wood

  11. Girls, Girls, Girls (2:20)
  12. Divorce Song (3:20)
  13. Shatter (5:28)
  14. Flower (2:03)
  15. Johnny Sunshine (3:27)

    met Brad Wood

  16. Gunshy (3:15)
  17. Stratford-On-Guy (2:59)
  18. Strange Loop (3:56)
  19. Ant in Alaska * (5:48)
  20. Say You * (3:25)

    met Brad Wood en Tony Marlotti

  21. Instrumental * (3:29)
toon 3 bonustracks
totale tijdsduur: 55:40 (1:08:22)
zoeken in:
avatar van gemaster
3,5
Aangenaam albumpje van mevrouw Phair. Dit is volgens mij het eerste album van een vrouwelijke solo artiest wat ik van een waardering ga voorzien. Het zal waarschijnlijk voor een tijdje ook wel het laatste zijn.

Het album duurt me iets te lang, aangezien de variatie niet al te hoog ligt. Het is voor mij een album dat het vooral van de teksten moet hebben en ik ben nu eenmaal meer een muziek man, dus ik kan niet hoger geven dan 3,5*

Beste nummer is het heerlijke 'Divorce Song', mede door de prachtige tekst

avatar van Paalhaas
4,5
Exile in Guyville was het debuut van de toen 26-jarige Liz Phair, en meteen was duidelijk dat we hier te doen hadden met een uitzonderlijk muzikaal talent. Vooral wat melodieën betreft: erg weinig nummers hebben meer dan één luisterbeurt nodig om de luisteraar aan te spreken. Maar gelukkig draait het hier niet alleen om de melodie en beklijven de nummers op den duur prima, ook na tientallen luisterbeurten.

Wat verder bijvoorbeeld direct opvalt zijn Phair's teksten. Slim, grappig, intelligent, maar bovenal ontzettend ongegeneerd in de manier waarop ze haar ziel blootlegt. Het is alsof Phair zichzelf met een brede grijns op haar smoel aan de schandpaal nagelt. Eén van de meest brute songteksten die ik ooit hoorde, is die van Flower, een schaamteloos verslag van haar lustgevoelens:

Everytime I see your face I get all wet between my legs
Everytime you pass me by, I heave a sigh of pain

(background lyrics sung throughout)

Everytime I see your face I think of things unpure, unchaste
I want to fuck you like a dog
I'll take you home and make you like it
Everything you ever wanted
Everything you ever thought of
Is everything I'll do to you
I'll fuck you and your minions, too
Your face reminds me of a flower
Kind of like you're underwater
Hair's too long and in your eyes
Your lips a perfect "suck me" size
You act like you're fourteen years old
Everything you say is so obnoxious, funny, true and mean
I want to be your blowjob queen
You're probably shy and introspective
That's not part of my objective
I just want your fresh, young jimmy
Jamming, slamming, ramming in me
Everytime I see your face I think of things unpure, unchaste
I want to fuck you like a dog
I'll take you home and make you like it
Everything you ever wanted
Everything you ever thought of
Is everything I'll do to you
I'll fuck you till your dick is blue




Het album staat boordevol uitstekende liedjes: de aanstekelijke powerpop van Never said en 6' 1'', prachtige folky liedjes als Glory en Soap star Joe, de biechtsessies van Girls! Girls! Girls! en Fuck and run, maar ook een aantal meer cryptische nummers: Canary, Shatter en Flower.

Juweeltjes als Mesmerizing en The divorce song zijn emblematisch voor Phair's topvorm. Die topvorm is wellicht te verklaren doordat mevrouw jarenlang aan deze nummers heeft kunnen werken (en de mindere weggooien natuurlijk), zonder enige druk van een platenmaatschappij. Misschien heeft ze daarom nadien dan ook nooit meer dit niveau gehaald. 4/5

avatar van gemaster
3,5
Paalhaas schreef:

Wat verder bijvoorbeeld direct opvalt zijn Phair's teksten. Slim, grappig, intelligent, maar bovenal ontzettend ongegeneerd in de manier waarop ze haar ziel blootlegt. Het is alsof Phair zichzelf met een brede grijns op haar smoel aan de schandpaal nagelt. Eén van de meest brute songteksten die ik ooit hoorde, is die van Flower, een schaamteloos verslag van haar lustgevoelens:

Maar muzikaal is dat nummer toch verschrikkelijk? Een soort 'Fitter Happier' geschreven door Kim Holland.

avatar van Paalhaas
4,5
Ik vind dat de muziek de tekst juist prima ondersteunt. Nee, het is geen 'mooi liedje', maar dat is toch ook niet de bedoeling?

avatar van gemaster
3,5
Nou muziek moet voor mij toch vooral mooi zijn. En dat mooie kan hem dan soms ook in de lelijkheid zitten, maar dat heb ik bij dit nummer nou totaal niet.

avatar van Paalhaas
4,5
Ok dan.

4,5
Vrij onbevangen debuut van een zangeresje dat alle critici eens zal pakken en de oorschellen van je hoofd afblazen. ondanks dat er veel van dit soort debuutzangeresjes zij geweest en nog steeds zijn is Liz wel een van de beteren, haar debuut heeft ze niet meer echt benaderd in energie. en mesmerizing en The divorce song zijn prachtig!

avatar van korenbloem
4,5
Prachtig album. Ken deze artieste van een soundtrack, waardoor en dit trok zeker mijn aandacht. 'Don't have time" was het nummer. jammer dat ik hem niet op een album zie staan.

Een ware rock klassieker van de jaren 90. Jammer dat er maar 26 mensen zijn die er op gestemd hebben.

avatar van grovonion
3,0
Akelig vlak album in mijn oren, of het moeten de jazz en prog invloeden van de laatste tijd zijn die mijn oren een ander profiel hebben gegeven

avatar van jellorum
grovonion schreef:
Akelig vlak album in mijn oren

net hetzelfde hier, koud noch warm word ik er van...

avatar van dj maus
4,0
Haar teksten zijn erg goed en gaan met een rijke verscheidenheid aan muzikale ondersteuning gepaard. Sterk album! Jammer dat ze dat hierna niet meer kon evenaren en haar inspiratie ging gebruiken voor een Lieve Mona-rubriek in de Amerikaanse Tina.

Onzettend fijne popplaat. Ik verhoog hem maar naar een kleine 4*.

Inderdaad D-ark een ultieme popplaat, met een prachtig kaal lofi sound geweldig geproduceerd door Brad Wood.
Stratford on guy, divorce song, mersmerizing, allemaal van die geweldige miniatuurtjes met geweldig slaggitaar.
Deze moet gewoon de top250 in, maar ja een vrouw he, zelfs de legendarische PJ Harvey staat daar niet in, djizus.
Collectieve waanzin, de 1e vrouw is Amy Winehouse mooie plaat daar niet van, tja Pink Floyd tig x er in, give me a break .......

avatar van barrett
Grootfaas schreef:
Inderdaad D-ark een ultieme popplaat, met een prachtig kaal lofi sound geweldig geproduceerd door Brad Wood.
Stratford on guy, divorce song, mersmerizing, allemaal van die geweldige miniatuurtjes met geweldig slaggitaar.
Deze moet gewoon de top250 in, maar ja een vrouw he, zelfs de legendarische PJ Harvey staat daar niet in, djizus.
Collectieve waanzin, de 1e vrouw is Amy Winehouse mooie plaat daar niet van, tja Pink Floyd tig x er in, give me a break .......


Stel dan je top 10 op met allemaal vrouwen... Wie weet heeft het dan ook zijn uitwerking.

kistenkuif
Laten we de loftrompet steken voor dwarse meiden zoals Liz Phair, Catpower, PJ Harvey, Patti Smith etc. Alsof alleen herenmuzikanten het alleenrecht hebben op het experiment en de vrouwen keurig binnen de lijntjes mogen verleiden of amuseren. Ik vind Exile etc. een topalbum met zijn kale productie en simpele akkoorden. En laat Liz maar lekker schamperen over alles wat haar dwars zit. Dat doet ze namelijk overtuigend en af en toe bijtend scherp. Dit debuut heeft ze jammergenoeg niet meer overtroffen. Maar het is dan ook een monumentje.

avatar van erwinz
5,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Liz Phair - Girly-Sound To Guyville - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Zeker achteraf bezien heeft Liz Phair met haar debuut Exile In Guyville enorm veel invloed gehad op alle vrouwelijke singer-songwriters die de afgelopen twee decennia zo aangenaam en avontuurlijk buiten de lijntjes kleurden of tegen de haren in streken.

Vreemd genoeg was de singer-songwriter uit New Haven, Connecticut, uiteindelijk geen voorbeeld voor zichzelf, want op haar in 2003 verschenen titelloze plaat koos de inmiddels vanuit Chicago opererende muzikante vol voor de pop. Hiervoor maakte ze nog twee platen die wel voortborduurden op haar glorieuze debuut, maar die de belofte helaas niet waar konden maken en/of werden gekraakt door de critici.

De afgelopen jaren is het helaas stil rond Liz Phair, maar ter ere van de 25e verjaardag van Exile In Guyville, is er eindelijk weer eens een plaat van Liz Phair verschenen. Girly-Sound To Guyville laat nog eens horen hoe goed en bijzonder het debuut van Liz Phair was, maar voegt ook nog iets toe aan de plaat uit 1993. Voor de gelegenheid werden de The Girly-Sound Tapes die Liz Phair voor haar debuut op cassette uitbracht immers geremastered en voor het eerst officieel uitgebracht.

Hierover later meer, want Exile In Guyville verdient nog steeds alle credits. De in 1993 verschenen plaat bevat maar liefst 18 tracks en bijna een uur muziek en in die 18 tracks schiet Liz Phair alle kanten op. De meeste tracks op de plaat zijn rauw en eerlijk. Liz Phair werd destijds vooral geprezen om haar teksten, die geen enkel precair onderwerp schuwden, maar ook in muzikaal opzicht pakt de Amerikaanse singer-songwriter uit met lekkere rauwe en rammelende tracks, die in die tijd nog niet vaak door vrouwelijke singer-songwriters werden gemaakt.

Het levert een plaat op die je alle kanten op slingert, maar die je ook een uur lang bij de strot grijpt, want de songs van Liz Phair hebben iets bijzonders en iets indringends. Ik had Exile In Guyville al een hele tijd niet meer beluisterd, maar was direct weer gegrepen door de rauwe energie en de intensiteit van de plaat, die voor mij in 1993 door geen enkele andere plaat werd overtroffen.

Exile In Guyville was destijds een bijzondere plaat en dat is het 25 jaar later nog steeds. Liz Phair zou met haar debuut niet misstaan tussen de platen van de eigenzinnige vrouwelijke singer-songwriters die momenteel domineren, wat het belang en de kracht van haar debuut nog eens onderstreept.

Dat Liz Phair in 1993 niet uit de lucht kwam vallen is te horen op de Girly-Sound Tapes, die kunnen worden beluisterd als een voorstudie van het zo briljante debuut. Ook de cassettes die Liz Phair op nog jongere leeftijd maakte (ze was 26 toen haar debuut verscheen) staan bol van de goede ideeën en vol met compromisloze songs vol passie. Zo goed als op Exile In Guyville is Liz Phair nog niet, maar de belofte is al duidelijk hoorbaar.

Ik vrees dat heel wat liefhebbers van vrouwelijke singer-songwriters het geweldige debuut van Liz Phair niet kennen, maar 25 jaar na de release verdient de plaat het voetstuk of standbeeld dat hoort bij een klassieker in de geschiedenis van de popmuziek. Ik was Liz Phair eerlijk gezegd zelf ook al weer wat vergeten, maar ben inmiddels weer net zo in de ban van de Amerikaanse singer-songwriter als 25 jaar geleden. Prachtplaat. Erwin Zijleman

Vento Vivimus
’Did she really never say nothing’?’
Altijd leuk om te zien hoe een artieste als Liz Phair nu, 25 jaar later, terugkijkt op haar debuut.
TOEN
Bedoeld als een directe reactie op het machismo van de pop / rock scène in zijn algemeen en albums als ‘Exile on Main Street’ van The Rolling Stones in het bijzonder vertelde LP in 1993 het ‘vrouwelijke’ verhaal.

Toen MTV haar in 1993 - over de ontvangst van het openhartige sexuele karakter van veel nummers op ‘Exile in Guyville’ - vroeg of ze zich geen zorgen maakte dat het publiek haar als een ‘slet’ zou zien. Beantwoordde ze die vraag met een overduidelijk ‘ja’.

En toen de interviewer haar daarna vroeg of ze zich daar dan ook wat van aantrok, antwoordde ze “No, that pisses me off!”, het interesseerde haar toen dus blijkbaar geen ruk ... en nu?
NU
Als Liz nu, 25 jaar later, ’gelouterd’ door ‘het leven’ en wijs geworden door de jaren weer naar haar debuut luistert, hoort ze - zoals ze eerder dit jaar in een interview met NPR-radio in de VS bij de release van de re-issue vertelde - een hele andere persoon die zich verstopte achter de zelfverzekerde branie van ‘All I know if I’m clean as a whistle baby, I didn’t utter a sound.’ (uit: ‘Never said’)

En iets later in dat gesprek geeft ze aan dat ze nu vooral sympathie voelt voor haar onervarenheid en haar ‘onschuld’ toen. Hoe stevig ze toen ook stelling nam, terugkijkend realiseert ze zich nu hoe onzeker en kwetsbaar ze toen nog eigenlijk was.

Of letterlijk:

“And as tough as I come across trying to be, it’s really such a portrait of a vulnerable young woman trying to establish some kind of power for herself.”
TOEN
Toen MTV haar in 1993 in datzelfde interview vroeg of ze zichzelf zag als een feministe of als post-feministe, antwoordde ze,

“All of the above. Basically, all I care about is that women have a better life in the near future, and that includes everything, legal, social, emotional, sexual. It’s all part of it.”

Maar met ‘Exile in Guyville’, waarvan ‘Never Said’ ongetwijfeld het bekendste nummer is, heeft Liz in ieder geval ’een steen gelegd in een rivier op aarde.’ en zoals Bram al zong ’ ... waardoor dat water nooit meer dezelfde weg kan gaan.’

avatar van trebremmit
Off-topic bericht verwijderd.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:50 uur

geplaatst: vandaag om 17:50 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.