Stuart Warwick - The Ordeal (2010)
mijn stem
3 stemmen
0
geplaatst: 18 januari 2013, 12:53 uur
Het nieuwe album The Butcher's Voice sloeg in als een bom bij mij en dan hoor je het debuut natuurlijk ook te beluisteren.
Het is iets minder veelzijdig als z'n opvolger maar wel degelijk van een enorme schoonheid.
Ik las dat Stuart Warwick een beetje moe werd van de Thom Yorke vergelijkingen maar ik moet toch zeggen dat het qua sfeer soms dicht in de buurt komt en dat is een compliment.
Waar Yorke soms wat zeurderig zingt doet Warwick dat niet en de muziek van Warwick is voorzien van minder frutsels en fratsen waardoor het geforceerde wat ik soms in de muziek van Yorke ervaar achterwege blijft. Dit komt de nummers ten goede.
The Ordeal heeft heel veel stijl en past erg goed bij dit winterse weer. Doveman is hier ook erg goed in en als er dan toch vergeleken moet worden dan vind ik die vergelijking beter op z'n plaats.
De nummers stralen rust uit en de stem van Warwick is schitterend.
Inhoudelijk is dit ook dik in orde. Zo pakt hij op het nummer Ex-Gay de achterlijkheid aan van religiefanaten die denken dat homo's bekeerd kunnen worden: "a sickness you won't cure, aversion therapy won't tame a lion"
Daarbij laat zijn humor hem tekstueel ook niet in de steek op veel nummers.
Stuart Warwick is hiermee een artiest geworden die ik wil blijven volgen. Zijn muziek is schitterend en hopelijk gaan meer mensen dat ontdekken!
Het is iets minder veelzijdig als z'n opvolger maar wel degelijk van een enorme schoonheid.
Ik las dat Stuart Warwick een beetje moe werd van de Thom Yorke vergelijkingen maar ik moet toch zeggen dat het qua sfeer soms dicht in de buurt komt en dat is een compliment.
Waar Yorke soms wat zeurderig zingt doet Warwick dat niet en de muziek van Warwick is voorzien van minder frutsels en fratsen waardoor het geforceerde wat ik soms in de muziek van Yorke ervaar achterwege blijft. Dit komt de nummers ten goede.
The Ordeal heeft heel veel stijl en past erg goed bij dit winterse weer. Doveman is hier ook erg goed in en als er dan toch vergeleken moet worden dan vind ik die vergelijking beter op z'n plaats.
De nummers stralen rust uit en de stem van Warwick is schitterend.
Inhoudelijk is dit ook dik in orde. Zo pakt hij op het nummer Ex-Gay de achterlijkheid aan van religiefanaten die denken dat homo's bekeerd kunnen worden: "a sickness you won't cure, aversion therapy won't tame a lion"
Daarbij laat zijn humor hem tekstueel ook niet in de steek op veel nummers.
Stuart Warwick is hiermee een artiest geworden die ik wil blijven volgen. Zijn muziek is schitterend en hopelijk gaan meer mensen dat ontdekken!
0
geplaatst: 29 april 2013, 23:38 uur
Ook ik was na The Butchers's Voice zeer nieuwsgierig naar het eerdere werk en ben erg onder de indruk geraakt van deze artiest. Onbegrijplijk dat deze zo onontdekt is. Voor mij één van de pareltjes waar ik regelmatig naar teruggrijp.
0
khonnor
geplaatst: 18 september 2016, 21:48 uur
Simpelweg onbegrijpelijk ondergewaardeerd en waanzinning getalenteerd man.
4 sterren als geheel voor deze plaat vanwege hier en daar nog wat evenwichtig. De extra ster mogen jullie puur op het conto van het gruwelijk ontroerende i promise u schrijven
4 sterren als geheel voor deze plaat vanwege hier en daar nog wat evenwichtig. De extra ster mogen jullie puur op het conto van het gruwelijk ontroerende i promise u schrijven
0
geplaatst: 18 september 2016, 21:50 uur
Drie stemmen alweer! Het gaat hard. En dan moet je nog aan The Butcher's Voice beginnen toch?!
0
khonnor
geplaatst: 18 september 2016, 21:54 uur
Ik ken zijn platen al jaren hoor. Ben er alleen nog niet toegekomen om er sterretjes aan uit te delen. TBV vind ik als geheel eigenlijk sterker, maar ik kan eenvoudigweg niet uitleggen wat i promise u met me doet, maar telkens die song langskomt op de iphone gaat hij minstens 10 keer op repeat
0
geplaatst: 18 september 2016, 22:19 uur
Ik hoop dat ie snel weer eens komt optreden in Nederland. Wat was dat toch prachtig.
* denotes required fields.
* denotes required fields.