Stryper - In God We Trust (1988)

Geen slechte cd, alleen wel erg glad. Irriteer me, zoals gewoonlijk, aan zanger Michael Sweet. Had meer ingezeten.

Michael Sweet is juist degene die Stryper speciaal maakt. Wat een stem!

Inderdaad; Michael Sweet is DE troef van Stryper! Heb ze vorig jaar live gezien en man man, wat zingen kan die gozer!! Dit album vind ik trouwens hun minste. Teveel gericht op MTV en het aanboren van een breder publiek. Te gladjes en sommige nummers zijn echt mierzoet. Enkele gaan nog wel; In God we trust, Always there for you (al is die ook erg zoet) en Writings on the wall. Nee, doe mij dan mar Soldiers under command of To hell with the devil!

The Reign is lekker uptempo ,met leuke solo.

Volgens Michael Sweet een album waar hij live liever geen nummers meer van speelt tegenwoordig. Dat het mierzoet is zal hier zeker een rol in spelen maar wellicht ook omdat de band met dit album te veel in een hoekje zijn gedrukt door de christelijke muziekindustrie destijds. Vandaar ook dat de bandleden de baarden lieten staan en de geel-zwarte pakjes aan de wilgen hingen op het eerstvolgende album. Dat pakje peuken op de hoes van Against The Law zegt eigenlijk al genoeg (naast de titel van het album zelf natuurlijk). Toch is In God We Trust een geweldig album van begin tot eind. Het loopt als een trein en komt op mij oprecht over. Het is duidelijk het vierde album op rij waarbij de songwriting nog steeds vol inspiratie is. Verder valt op dat de productie zeer goed is. Maar dacht ook dat bij de totstandkoming hiervan geld geen probleem was, waarschijnlijk vanwege het succes van hun derde album To Hell With The Devil. Van dat album komt hun bekendste nummer, de ballad 'Honestly'. Hoewel dat een goed nummer is vind ik zelf de ballad op In God We trust 'I Believe in You' nog beter. De ene track is de andere niet (en smaken verschillen natuurlijk) maar ik zou gaan voor: In God We Trust, Keep the Fire Burning, I Believe in You, The World of You and I maar zeker ook Lonely.

In God We Trust is een mooi gelikte hairplaat met alles erop en eraan. Er kleeft wel iets ondefinieerbaars gearriveerds aan in vergelijking met de spontanere voorgangers. In mijn beleving dan.

Ik kan best wel wat hebben wat meligheid betreft maar bij Stryper gaat het toch geregeld te ver. In God We Trust, Writings on the Wall, Lonely en The Reign zijn de nummers die mij erg goed bevallen. Een wat magere oogst.

Maar weer wat jaren later en eigenlijk steken die (te) melige nummers toch ook wel knap in elkaar vind ik. En de mooie samenzang doet de rest om mij te bekeren.

Stond al enige tijd op mijn verlanglijstje om op cd bij te kopen maar is lange tijd out of print geweest. In 2020 eindelijk opnieuw uiitgegeven, door Hollywood Records, in de US en Japan. Bij die laatste krijg je er dan nog zo'n Japanse obi-strip bij en de teksten in het Japans. Leuk om te weten dat ze ginder ook kunnen delen in de goede boodschap.

Bij aankoop in 1988 fronste ik de wenkbrauwen bij het zien van de foto van drummer foto Robert Sweet op de achterzijde van In God We Trust. Maar goed, "Let the Music Do the Talking", hield Joe Perry mij voor sinds ik diens soloplaat leerde kennen en zo zette ik de plaat dan ook op. Met nóg een reserve: inmiddels was ik klaar met de suikerzoete ballades. In het achterhoofd het optreden op Dynamo Open Air in '87, waar de groep tegen de stroom in een ijzersterke set neerzette, zoals ik hoorde bij Vara's Vuurwerk - dát optreden zou eens moeten worden uitgebracht!

Qua productie klonk Stryper sinds voorganger To Hell with the Devil wat ronder dan daarvoor en die trend wordt hier voortgezet. Ik miste dus het fellere geluid van The Yellow 'n' Black Attack en vooral Soldiers under Command, de laatste geproduceerd door Duitser Michael Wagener (o.a. Accept, Raven), die dat album een "Europees" geluid meegaf.
Hier produceerde de groep met Michael Lloyd, die recentelijk aan zijn cv het debuut van Belinda Carlisle en de soundtrack van Dirty Dancing had toegevoegd. Stryper zocht én vond inderdaad een voor het poppubliek acceptabel geluid en slaagde er tegelijkertijd in de gitaren dik in de mix te zetten. Het is vooral het knallende drumgeluid van Soldiers dat ik miste.

Tot mijn eigen verbazing groeide de plaat bij verder draaien. Er is hoorbaar veel aandacht besteed aan de koortjes (denk Sweet, Queen), vier klasbakmusici vormen een krachtig geheel, qua kleffe ballades viel het zowaar mee, wederom lekker gitaarwerk plus enkele sterke nummers. En toch werd de elpee er geleidelijk eentje die stond te verstoffen in de kast.
Vorig jaar er eens uitgehaald en warempel, ik werd aangenaam verrast. Alsof ik een oude vriend na jaren weer zag en we zó weer konden aanhaken. De afgelopen week werd dat alleen maar versterkt, al blijven mijn favorieten dezelfde: op kant 1 de uptempo opener annex het titellied, aan het slot het snelle The Writings on the Wall met splijtend gitaarwerk van de heren Michael Sweet en Oz Fox.

Op kant 2 is The World of You and I lekker dankzij de melodie, gelaagde koortjes en de basis van akoestische gitaar, Lonely is dankzij opnieuw akoestische gitaar en het sterke refrein mijn favoriete ballade van de groep en met The Reign is er het derde heavy en snelle nummer, waarvan ik er meer had willen horen. De rest is "gewoon" lekker, waarbij de herinnering dat ik het vlotte poprocklied Always There for You destijds tijdens een werkpauze tussen 18 en 19 uur op Hilversum 3 hoorde.
Daar staat tegenover dat men met meezinger It's up 2 You onder de ondergrens zakt; een magere herhaling van het toch al matige Sing-Along Song van de vorige plaat. Al met al een 7,5 voor In God We Trust, waarbij ik van de uitschieters erg vrolijk word.